Μερικές φορές, οι πιο προσωπικές ιστορίες δεν λέγονται στους πιο κοντινούς ανθρώπους, αλλά σε εκείνους που σχεδόν δεν μας γνωρίζουν. Σαν να ξεφεύγουν από μέσα μας χωρίς προειδοποίηση, λέξεις φορτισμένες, εξηγήσεις που δεν ζητήθηκαν, λεπτομέρειες που κανονικά θα κρατούσαμε για τον εαυτό μας. 

Από μικρή παρατηρούσα πώς οι άνθρωποι γύρω μου άλλαζαν τη χροιά της φωνής τους, την έκφραση του προσώπου τους, ακόμη και τη στάση του σώματός τους όταν αναφέρονταν στα αυτιστικά παιδιά.

Σε μια εποχή όπου συχνά βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε τόσο τους άλλους όσο και τον εαυτό μας, «είμαι υπερβολικός», «είμαι αγχώδης», «είμαι αναβλητικός», «είμαι αλλού», το βιβλίο Πάνω, κάτω, μπροστά, πίσωτης Δανάης Δεληγεώργη έρχεται να προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο κατανόησης.

Πριν αρχίσουμε το ταξίδι μας στον χώρο της νευροδιαφορετικότητας, είναι σημαντικό να γνωρίσουμε τις λέξεις και τους όρους που διαβάζουμε, σύμφωνα με το νόημα που τους αποδίδουν η πλειοψηφία των νευροδιαφορετικών ατόμων και η επιστημονική κοινότητα.

«Ο Νίκος είναι μαθητής στο φάσμα του αυτισμού (ΔΑΦ). Δυσκολεύεται να παρακολουθήσει το μάθημα όταν η τάξη είναι θορυβώδης. Επιπλέον, αγχώνεται όταν δεν γνωρίζει τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Ο πιο συνήθης ορισμός που θα συναντήσει σχετικά με την Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), γνωστή και ως ABA (Applied Behavior Analysis), είναι πως πρόκειται για μία πρακτική εφαρμογή των ψυχολογικών αρχών της θεωρίας της μάθησης για την ενθάρρυνση ή συνηθέστερα την τροποποίηση της συμπεριφοράς.

Κάποιες από τις έννοιες που ακούμε όλο και πιο συχνά στον ευρύτερο χώρο της ψυχικής – και όχι μόνο – υγείας αφορούν στην Νευροποικιλότητα ή νευροποικιλομορφία ή νευροδιαφορετικότητα (Neurodiversity), καθώς και στα Νευροδιαφορετικά ή Νευροαποκλίνοντα άτομα (Neurodivergent people).

Τα τελευταία χρόνια, η κατανόησή μας γύρω από το τραύμα και τις πρώιμες εμπειρίες έχει εξελιχθεί σημαντικά.

Η απόσταση ανάμεσα στην κλινική ορολογία και το βίωμα των ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού.