5 νέα σεμινάρια Συμβουλευτικής Γονέων έχουμε προγραμματίσει στο PSYCHOLOGY.GR για το προσεχές διάστημα.

Η Β. είναι 30 ετών και σε μία από τις συνεδρίες μας μου εξομολογήθηκε μια ιδιαίτερα δύσκολη εμπειρία από τον εργασιακό της χώρο. Εργαζόταν για 5 χρόνια σε μεγάλη εταιρεία, σε θέση διοικητικής υποστήριξης, μέχρι τη στιγμή που άλλαξε η διοίκηση του τμήματος όπου ανήκε. Από τότε, όπως περιέγραψε, η καθημερινότητά της άρχισε σταδιακά να γίνεται όλο και πιο πιεστική.

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται στην οριοθέτηση, όχι επειδή δεν ξέρουν τι θέλουν ή επειδή δεν το θέλουν αρκετά, αλλά επειδή νιώθουν ενοχή όταν έρχεται η ώρα να το επικοινωνήσουν.

Έχετε γνωρίσει ποτέ κάποιον- έναν φίλο, ένα μέλος της οικογένειας ή ένα γνωστό- που βρίσκεται σε μια ρομαντική σχέση που δεν είναι υγιής;

Οι ψυχίατροι ενηλίκων ερχόμαστε τα τελευταία χρόνια αντιμέτωποι με τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό νέων ενηλίκων που προσέρχονται στα ιατρεία μας.

Η βία μεταξύ συνομηλίκων συνιστά ένα πολυπαραγοντικό και δυναμικά εξελισσόμενο φαινόμενο, το οποίο κατά τα τελευταία έτη εμφανίζει αυξητικές τάσεις και εντείνει την ανησυχία της επιστημονικής κοινότητας.

Οι σχέσεις ανάμεσα στις γενιές αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης της οικογενειακής ταυτότητας. Ο παππούς και η γιαγιά δεν εκπροσωπούν μόνο πρόσωπα φροντίδας, αλλά και φορείς μνήμης, αξιών, εμπειριών και οικογενειακών αφηγήσεων που συνδέουν το παιδί με την ιστορία της οικογένειάς του.

Πολυγραφότατο το θέμα για την κακιά πεθερά. Στην Ελλάδα έχουν γυριστεί τόσες πολλές ελληνικές ταινίες όπου η καημένη η νύφη ταλαιπωρείται από τη μητέρα του άντρα της, που από μόνο του αυτό το γεγονός αναδεικνύει γενιές και γενιές γαλουχημένες με αυτό το στερεότυπο.

Έχετε κοιτάξει ποτέ τα παιδιά σας και σκεφτεί: «Δεν έχω ιδέα τι κάνω». Ή έχετε αμφιβάλλει ποτέ για τις ικανότητές σας ως γονείς, φοβούμενοι ότι ανά πάσα στιγμή οι γύρω σας θα καταλάβουν πως δεν τα καταφέρνετε με την ανατροφή των παιδιών; Αν ναι, πιθανότατα πάσχετε από το λεγόμενο Σύνδρομο του Απατεώνα που βιώνουν πολλοί γονείς.

Υπήρχαν στιγμές στις συνεδρίες που κάποιος καθόταν απέναντί μου και μιλούσε για τον γάμο σαν να μιλά για σωσίβιο, για ανάγκη επιβίωσης μετά από ναυάγιο στη μέση του ωκεανού.
Όχι για έρωτα. Όχι για κοινή πορεία.