Την απώλεια την συσχετίζουμε συχνά με το πένθος και το θάνατο, το οποίο είναι λάθος όμως.

Η απώλεια και το πένθος μπορεί να συσχετιστούν με διάφορα ερεθίσματα όπως είναι η απόλυση, η παραίτηση, μία παλίνδρομη κύηση, η υπογονιμότητα, ο κορωνοϊός για όλα όσα αλλάξανε, ένα διαζύγιο, έντονα οικονομικά προβλήματα, η μετακόμιση σε ένα άγνωστο περιβάλλον, η αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος ή θέσης, η απομάκρυνση από φίλους και οικογένεια, ο χωρισμός.

Τι είναι η πεποίθηση; Απλώς μια σκέψη που επαναλαμβάνεται μέχρι να την πιστέψουμε. όλες οι πεποιθήσεις είναι περιοριστικές επειδή προέρχονται από τον νου. Για παράδειγμα, η πεποίθηση ότι κάτι είναι «πολύ καλό για να είναι αληθινό». Ακούμε άλλους να το λένε, μετά αρχίζουμε να κάνουμε οι ίδιοι αυτήν την σκέψη, πιστεύουμε ότι είναι αλήθεια και αρχίζουμε να βλέπουμε στον κόσμο γύρω μας αποδείξεις πως όντως αληθεύει.

Πώς θα περιέγραφε κανείς την ιδανική παιδική ηλικία; Ποια λέξη αγγίζει την ακρίβεια ενός τίτλου αν όχι, ενδεχομένως, η ανεμελιά και η αθωότητα, αρετές που εξάλλου πέραν του ότι ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με την παιδικότητα, αποτελούν και αντικείμενο νοσταλγίας για πολλούς εκ των ενηλίκων;

«Είναι αυτή η ανάμνηση που με κρατάει ζωντανό, και είναι και η άλλη που μοιάζει με πρόωρο θάνατο της ευτυχίας μου» Αναμνήσεις... Ένα κεφάλαιο που στις πρώτες σελίδες καταγράφει στιγμές και τελειώνει με ολόκληρα βιώματα, και όλα αυτά υπογραμμισμένα με συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις. 

Κάθε ανάμνηση, ευχάριστη ή δυσάρεστη, φέρει το αποτύπωμά της στη συνείδησή μας και κουβαλάει το άρωμά της πάνω στην ύπαρξή μας, τη διάθεσή μας και τη σκέψη μας.

«Στο διαλογισμό, πρέπει να παρατηρήσεις προσεκτικά το νου και το σώμα σου, να διαπιστώσεις τη συνεχή γέννηση και το σβήσιμο όλων σου των συναισθημάτων και να συνειδητοποιήσεις πόσο άσκοπο είναι να τα επιδιώκεις. Όταν η επιδίωξη σταματήσει, ο νους γίνεται πραγματικά χαλαρός, καθαρός και ικανοποιημένος.