Είμαι 23 ετών. Γράφοντας κείμενα που αφορούσαν τις σχέσεις γονιού-παιδιού, ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με εκείνο το ειρωνικό κούνημα του κεφαλιού και τη φράση κλισέ: ‘’Εσύ δεν έχεις παιδιά, δε δικαιούσαι να εκφέρεις γνώμη’’, ‘’εσύ είσαι μικρή και δεν έχεις οικογένεια, δεν μπορείς να μιλάς’’. Φράσεις που για εμένα , είναι απαράδεκτες και ανυπόστατες.

Τα νεογέννητα και τα βρέφη έχουν τεράστια ανάγκη από την αγκαλιά. Οι υπέροχοι μικροί άνθρωποι, νιώθουν και συναισθάνονται τα πάντα, γιατί χρειάζεται να επιβιώσουν και να συνηθίσουν την καινούργια τους πραγματικότητα. Η επιβίωση τους πραγματώνεται μέσα από την μητρική μορφή και η μητέρα χρειάζεται να ανταποκρίνεται άμεσα στις ψυχοσωματικές και ψυχοσυναισθηματικές ανάγκες του μωρού της.

Κανένας υγιής άνθρωπος δε γίνεται βασανιστής (Carl Jung) . Κανένας άνθρωπος με γαλήνη στην ψυχή του δεν επιδιώκει να γεμίσει με φόβο την ψυχή των άλλων. Κανένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει σε περιβάλλον προστασίας και υποστήριξης, δεν επιθυμεί να σπέρνει το φόβο στις ψυχές των άλλων.

Η συγχώρεση είναι ένα από εκείνα τα δώρα που οφείλουμε στην ψυχή μας όταν έχει νοιώσει πόνο, προδοσία, εγκατάλειψη, πικρία και παράπονο. Είναι εκείνη η αποτοξίνωση από την παγίδα του μίσους και της επιθυμίας για αντεκδίκηση, αισθήματα βλαβερά που μόνο πόνο και δηλητήριο γεμίζουν την ψυχή και τη ζωή μας, εμποδίζοντας την εξέλιξη και την πρόοδό μας μέσα στη ζωή.

Η οικογένεια είναι ένας από τους αρχαιότερους και πιο διαχρονικούς κοινωνικούς θεσμούς της ανθρωπότητας. Παραμένει, ταυτόχρονα, ένας θεσμός που εξελίσσεται, αλλάζει, ακολουθώντας το διαχρονικό ένστικτο επιβίωσης και διατήρησης της ανθρώπινης ζωής με ταυτόχρονα την ανάγκη για εξέλιξη, πρόοδο και δημιουργία διαφορετικών μορφών οικογένειας.