Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος φοράει το καλό του χαμόγελο. Στολίζει το σπίτι, ανάβει λαμπάκια, ψήνει κουραμπιέδες, κάνει σχέδια για τραπέζια και ανταμώματα.

Ο θυμός είναι φωτιά. Δεν είναι σκοτάδι ούτε ελάττωμα. Είναι ενέργεια ζωής, που ανάβει όταν κάτι μέσα μας αισθάνεται αδικημένο ή προδομένο. Είναι η φωνή του εαυτού που ζητά δικαίωση, όρια, σεβασμό.

Σκέψεις πάνω στη συστημική ματιά της ντροπής.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα αθόρυβο, μα βαθιά μεταδοτικό. Δεν φωνάζει, αλλά απλώνεται. Δεν χτυπά την πόρτα, αλλά φωλιάζει μέσα στις σχέσεις, στους τρόπους που κοιταζόμαστε και μιλάμε.

«Ἄριστον μὲν ἡ ἀλήθεια», Σωκράτης. Συχνά συναντώ ανθρώπους που ζουν με το άγχος: «Πώς με βλέπουν; Τι θα πουν;» Το καταλαβαίνω∙όλοι το κουβαλάμε.

Η ψυχοθεραπεία, ανεξάρτητα από τη θεωρητική κατεύθυνση που ακολουθεί, παραμένει πάνω απ’ όλα μια σχέση. Η συνάντηση θεραπευτή και θεραπευόμενου δημιουργεί τον χώρο όπου αναδύεται η αλλαγή, καθώς εκεί διαμορφώνεται ένα ασφαλές πλαίσιο διαλόγου, διερεύνησης και αναδόμησης εμπειριών.