Τα παιδιά πληγώνονται λιγότερο από τον «κακό» χαρακτήρα των γονέων τους. Τίποτα πιο σκληρό και επιζήμιο για ένα παιδί από τον γονιό που είναι κατ' ανάγκη "επιεικής" επειδή έχει αποκλείσει -πριν καλά καλά έρθει σε επαφή- τις "γωνίες" του χαρακτήρα του, που αποκόπτεται βίαια από τις κοινωνικά και ηθικά "δαχτυλοδειχτούμενες" πλευρές του επειδή δεν θέλει να μάθει πως τις έχει...

Περισσότερο τραυματίζονται κι ενοχλούνται ψυχικά από το γεγονός ότι οι γονείς τους –και οι «μεγάλοι» συλλήβδην- δεν έχουν εσωτερικά βιώματα. Δεν έχουν αυθεντικές βιωματικές εμπειρίες που τις έχουν επεξεργαστεί με στόχο την δική του υπαρξιακή απαρτίωση κι ελευθερία.

Πληγώνονται που διαρκώς συναλλάσσονται με μεσήλικες –ή νεότερους- που έχουν από χρόνια παραιτηθεί από την εσωτερική ζωή. Που διακατέχονται από την επήρεια μιας γενικής ατονίας και φοβικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.
Τα παιδιά, οι έφηβοι, οι νέοι εναντιώνονται στις απόπειρες επιβολής των μεταγενέστερων γενεών.
Όχι κυρίως επειδή δεν συμφωνούν με τις ιδέες τους.

Αφουγκράζονται την υποκρισία που λανθάνει στην στάση και τα λόγια τους.
Την απόσταση που χωρίζει την διακήρυξη των καλών τους προθέσεων από τις αληθινές τους –συχνά ασυνείδητες- προθέσεις.

Ο λόγος και η στάση μας καταδεικνύει μια φοβισμένη επανάπαυση στις λίγες και ευτελείς μας «περιουσίες».

Το κυρίαρχο αίτημά μας: η επίπονη κατοχύρωση του ιδιωτικού μας συμφέροντος, της ανεπάρκειάς μας που καθρεφτίζεται στην συνεχή εκζήτηση μιας απροσδιόριστης, ασήμαντης και ξενόφερτης επάρκειας.
Ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να το συνειδητοποιήσουν, τους εξοργίζει και τους θλίβει η απουσία εκ μέρους μας και προς τον βαθύτερο εαυτό μας των καίριων ερωτήσεων:

  • Ποιος είμαι; 
  • τι πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος;, 
  • έχω ανάγκη όσα η ζωή μου μέσα στην κοινωνία μου προσφέρει, 
  • ποια είναι τα όνειρα και τα ιδεώδη μου που θα έδινα μάχες για να τα υπερασπίσω;
  • τι είδους παιδιά θέλω να μεγαλώσω;
  • Πόσο ο τρόπος που ζω, οι αξίες που έμπρακτα υπηρετώ εναρμονίζονται με τα «παιδιά των ονείρων μου;
  • Με πόση ενάργεια και αυθεντικότητα επιδιώκω να γίνω ό,τι προορίστηκα να είμαι…;
  • Πόσο διατεθειμένος είμαι να ταπεινωθώ για να με γνωρίσω…;


Η επίγνωση της υπαρξιακής μας ραθυμίας θα ήταν μια καλή αρχή.
Τα παιδιά δεν ζητάνε τέλειους γονείς.
Θέλουν μόνο γονείς που προσπαθούν να είναι σε συνεχή κι έντιμη επαφή με το μέσα τους…

 

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης
Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία.
Ιστοσελίδα: aftognosia.gr
Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ο δρόμος της καρδιάς. Από την ψυχολογία του κόσμου στην θεραπεία του εαυτού
ψυχολογία αυθεντικότητα

Παρατηρώ πως η πλειοψηφία αυτών που παρακολουθούν σεμινάρια ψυχολογίας, διαβάζουν εκλαϊκευμένα βιβλία για την ψυχοθεραπεία, και διάκεινται ευνοϊκά προς τα σύγχρονα ρεύματα της ψυχοπνευματικής αναζήτησης, υποσυνείδητα ψάχνουν να ακούσουν:

Αντιμεταβίβαση στην Ψυχοθεραπεία
Αντιμεταβίβαση στην Ψυχοθεραπεία

Στην αρχή της καριέρας μου ως ψυχοθεραπευτής, κάθε φορά που συνέβαινε να νιώθω έντονα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. οργή, εχθρότητα, απέχθεια, απαξίωση, κλπ.) για έναν θεραπευόμενο μου, έτεινα να σκεφθώ πως είμαι κακός κι ανάξιος ψυχοθεραπευτής.
Εξάλλου, σύμφωνα με τον Freud, οι ισχυρές συναισθηματικές αντιδράσεις ενός ψυχοθεραπευτή προς τους ασθενείς του συνιστούσαν ένδειξη της ατελούς του αυτογνωσίας και της ανικανότητας του να διατηρήσει μια συναισθηματικά ατάραχη, ιατρική στάση απέναντι στο άλλο άτομο.

Μια ιστορία αναπλαισίωσης: Ευγνωμονώντας τον δήμιο του έρωτα
ψυχοθεραπεία αναπλαισίωση

Από την θέση του θεραπευόμενου, πριν πολλά χρόνια, περιέγραφα στον ψυχοθεραπευτή μου αυτό που τότε βίωνα ως βαθιά πληγή μου. Την πληγή που εκείνη η γυναίκα είχε αναζωπυρώσει μέσα μου αθετώντας την υπόσχεσή της απέναντί μου. Πως δηλαδή θα ναι το ίδιο ερωτευμένη όπως ήταν και στην αρχή της σχέσης μας.

Ψυχοθεραπεία: Ψυχικό Τραύμα και επανασύνδεση με τα συναισθήματα και το σώμα
Ψυχοθεραπεία Ψυχικό Τραύμα

Ζήτησα από τα μέλη ψυχοθεραπευτικών ομάδων να ανακαλέσουν μνήμες τους. Συγκεκριμένα, εμπειρίες τους κατά τις οποίες ένιωθαν πάρα πολύ ζωντανοί, σε μεγάλη επαφή με το σώμα και τα συναισθήματα τους. Σε γεμάτη επαφή με τις αισθήσεις τους. Κατόπιν τους ζήτησα να μιλήσει ο ένας στον άλλον για τις εμπειρίες τους αυτές, και ο καθένας, από την θέση του ακροατή, να παρατηρήσει πως βίωνε ο ίδιος το σώμα του κατά την διάρκεια της αφήγησης του άλλου.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :