Η Εύα παραβίασε την Εντολή, προκάλεσε τη φθορά, διέβαλε το άφυλο και ως έκπτωτη γέννησε τους γιούς της, αποκτώντας έτσι αυτό που της απαγόρευε ο Νόμος του Πατρός της, τη ναρκισσιστική και ερωτική ταυτότητα της.

Έκτοτε, κάθε Κάιν και κάθε Άβελ ως λιβιδινικό-ερωτικό- αντικείμενο της Μητέρας, αναπόφευκτα τοποθετείται εξαρχής στην τυπική οιδιπόδεια θέση, γεγονός που ανάγει το πρόβλημα του αρσενικού παιδιού στην ανάδυση και όχι στον σχηματισμό του οιδιποδείου, όπως συμβαίνει στο κορίτσι.
Το αγόρι, θα πρέπει να βγει από αυτή την πρώτη σύζευξη των φύλων διατηρώντας την ακεραιότητα του.

Αν και οι πρώτοι μήνες της εξάρτησης και συμβίωσης μητέρας-παιδιού φαίνεται να περικλείουν λιγότερα προβλήματα για το αγόρι από ότι για το κορίτσι, αυτό δεν θα εξακολουθήσει να συμβαίνει και στην επόμενη περίοδο της πρωκτικής αντίστασης-έλεγχος σφιγκτήρων, περιττώματα-και της αυτοεπιβεβαίωσης.

Τις δυσκολίες θα τις αντιμετωπίσει το αγόρι τότε που θα πρέπει να προστατέψει τον εαυτό του από τη μητρική φαντασίωση της συμπλήρωσης και να αποκτήσει την ανεξαρτησία του, που είναι αμφίβολο αν τη θέλει η μητέρα.

Η πρωκτική μάχη είναι υπόθεση του αγοριού, διότι σε σχέση με το κορίτσι είναι ακόμα παγιδευμένο στη σχέση με την μητέρα.
Το αγόρι παραμένει στο επίπεδο της ψύχωσης και αγωνίζεται να εξαλείψει την απειλή που νιώθει, το φόβο μην απορροφηθεί από αυτήν και την επιθυμία της.

Και επειδή το αγόρι διαισθάνεται πως αυτό που το συνδέει ιδιαίτερα με την μητέρα του είναι το αρσενικό του φύλο, νομίζει ότι μαζί με τα περιττώματα του, Εκείνη θέλει να του πάρει και το πέος του.
Το αγόρι νιώθει για πρώτη φορά πανικό, αντιστέκεται, αρνείται, χρονοτριβεί, συνεχίζει να λερώνεται και να βρέχεται πάνω του.

Δεν υποκύπτει σε τίποτα από ότι του ζητά. Εξαιτίας αυτής ακριβώς της φαντασίωσης, αργότερα μπορεί να προκύψει μερική ή ολική ανικανότητα, πρόωρη η καθυστερημένη εκσπερμάτωση.
Δε θα θελήσει, δε θα μπορέσει να δώσει αυτό που εκείνη (σύντροφος) θα του ζητήσει.

Ωστόσο, αρνούμενος να συμμορφωθεί με τη επιθυμία της μητέρας, ριψοκινδυνεύει εκείνη που τόσο αγαπά.
Και εδώ γεννιέται ο διχασμός του άντρα απέναντι στη γυναίκα.
Από τη μια μεριά είναι το τρυφερό και Υψηλό, και από την άλλη το αισθησιακό και το χυδαίο.

Οι πολύ κοντινές του γυναίκες απομακρύνονται από τη σεξουαλική του ζωή (όπως η σύζυγος), γιατί αυτές με την παρουσία και την μονιμότητα τους ανακλούν έντονα την μορφή του αιμομικτικού αντικειμένου.
Για αυτές τις πολύ κοντινές γυναίκες, υπάρχει μόνο τρυφερότητα και υπερτίμηση. Ζει τη σεξουαλικότητα του με άλλες λιγότερο «επουράνιες» και περισσότερο «γήινες» ή ακόμα και ζωώδεις γυναίκες.

Αυτός ο άντρας αγαπά όταν δεν ποθεί, και όταν ποθεί δε μπορεί να αγαπήσει. Αυτό που επιθυμεί είναι γυναίκες τις οποίες να μπορεί ελεύθερα να τις υποτιμά.

Πρόκειται για μια υποτίμηση ή έναν υποβιβασμό που πέρα από την «προαιρετική» ή ολική ανικανότητα, την πρόωρη ή καθυστερημένη εκσπερμάτωση, μπορεί να συμβαδίσει έως τη διατήρηση ακραίων διαστροφικών σεξουαλικών σκοπών όπως για παράδειγμα στο σαδομαζοχιστικό ζευγάρι όπου στόχος της διαστροφικής επιθυμίας είναι η εκμηδένιση της επιθυμίας του άλλου ή η εκμηδένιση της ίδιας της επιθυμίας του υποκειμένου.

Τον αγώνα λοιπόν που άρχισε ο άντρας ενάντια στην συμβίωση με εκείνη, θα τον συναντήσει ενάντια σε όποια επιθυμία εκφράσει η γυναίκα.

Παρόλο που θα αναζητά τη συνουσία με την αγαπημένη του, φοβάται τρομερά τη συγχώνευση μαζί της, διότι ο φόβος ευνουχισμού που κατέχει τον άνδρα θα τον αναγκάσει να αμύνεται σ’ όλες τις γυναίκες.
Φοβάται μήπως όλα τα πλάσματα που δεν έχουν «αυτό», τα βάλουν μαζί του επειδή εκείνος «το έχει».

Εν τέλει, αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχία του αρσενικού έρωτα είναι η προσφορά να μην ισοδυναμεί με απώλεια, μια απώλεια που θα του στοιχίσει το γενετήσιο Παράδεισο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Α. Λόουεν «Αγάπη και Οργασμός»,, Εκδόσεις Καστανιώτη,1978.
Β. Ράϊχ «Ερωτισμός και Αυτοερωτισμός»,, Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 1978.
Κ. Ολιβιέρ «Οι κόρες της Εύας»,, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α. Α. Λιβάνη,1993. 
Τ. Μακ Ντούγκαλ «Τα χίλια και ένα πρόσωπα του έρωτα»,, Εκδόσεις Νεφέλη, 2001.
Ζ. Αντρέ «Η θηλυκή καταγωγή της σεξουαλικότητας»., Εκδόσεις Ικαρος,1995.

Συγγραφή Άρθρου

Ειρήνη Ρόκα
Μέλος του Δ.Σ της Ε.Ε.Ψ.Ε ( Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος)
Τακτικό μέλος της E.A.B.P ( European Association for Body Psychotherapy) & της Π.Ε.Σ.Ω.Ψ ( Πανελλήνια Ένωση Σωματικής Ψυχοθεραπείας).