Έχετε νοιώσει θαυμασμό για κάποιους ανθρώπους, γιατί παρόλο που αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσκολίες, βγήκαν νικητές;

Χαρακτηριστικά Θεραπευτή.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του θεραπευτή είναι οι ρεαλιστικές προσδοκίες για τους στόχους της θεραπείας. Μέσω της θεραπευτικής του εμπειρίας ο ειδικός είναι σε θέση να αντιληφθεί τα μέγιστα όρια και τις δυνατότητες του θεραπευόμενου τα οποία τροποποιούνται με το πέρασμα του χρόνου.

Η ραγδαία ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) σε κρίσιμους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως η Δικαιοσύνη και η Υγεία, δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική εξέλιξη, αλλά μια βαθιά οντολογική πρόκληση.

Η συνάντηση με το περιβάλλον, μεταξύ του ''εγώ' και του ''όχι εγώ'', δεν είναι μια διαδικασία παθητική. Παίρνουμε και διαλέγουμε και, συγχρόνως, και το περιβάλλον παίρνει και διαλέγει. Αυτή η διάδραση ως βίωμα από μόνο του είναι πολύπλοκο, ενίοτε δύσκολο και συγχρόνως έχει ρoή. Βέβαια, πολλές φορές οι άνθρωποι - θεωρώντας το έξυπνο τρόπο επιβίωσης - μεταβάλλουμε το βίωμα αυτό, χειριζόμενοι το όριο επαφής του, ώστε να αντέξουμε αυτό που μας ζητείται από τη διάδραση.

[ Η σχετικά πρόσφατη θεωρία των χορδών και πως αυτή προσεγγίζει τον στοχασμό του Παρμενίδη περί του Είναι, -ως θεωρία των Πάντων. ] 

Με την ραγδαία πρόοδο της επιστήμης των τελευταίων δεκαετιών, ανατέλλει μια θεωρία που βάσιμα περιγράφει και αποδεικνύει τον φαινόμενο κόσμο επαρκώς: ως ένα αδιάσπαστο και ενιαίου πεδίο.

Ο θυμός είναι φωτιά. Δεν είναι σκοτάδι ούτε ελάττωμα. Είναι ενέργεια ζωής, που ανάβει όταν κάτι μέσα μας αισθάνεται αδικημένο ή προδομένο. Είναι η φωνή του εαυτού που ζητά δικαίωση, όρια, σεβασμό.

Μήπως αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό τούνελ, μέσα σε ένα πηγάδι; Μήπως νιώθεις ένα βάρος να σε διαπερνά σαν να σε τραβάει κάτι προς τα κάτω, σαν να είσαι δεμένος με αόρατες αλυσίδες, σαν να έχεις μπει σε ένα φαύλο κύκλο απόγνωσης και απελπισίας;

Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά στην προοπτική να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και άγνωστο και ξαφνικά έχεις πανικοβληθεί, πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολυπλοκότητα κυριαρχεί. Οι πληροφορίες μάς κατακλύζουν, οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ και η σκέψη μας σπάνια ησυχάζει.

Συνηθίζουμε να λέμε ότι πρέπει "να είμαστε ο εαυτός μας". Και το λέμε με υπερηφάνεια, εν μέρει σωστά, γιατί είναι όντως καλύτερα να είσαι ο εαυτός σου απο το να επιχειρείς να γίνεις κακέκτυπο κάποιου άλλου. Θα φανεί εξάλλου, αργά η γρήγορα αν είσαι αυθεντικός.

Σκέψεις πάνω στη συστημική ματιά της ντροπής.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα αθόρυβο, μα βαθιά μεταδοτικό. Δεν φωνάζει, αλλά απλώνεται. Δεν χτυπά την πόρτα, αλλά φωλιάζει μέσα στις σχέσεις, στους τρόπους που κοιταζόμαστε και μιλάμε.

Κι ενώ όλα είναι ασταμάτητα δύσκολα, πρωτόγνωρα ακατόρθωτα, άπιαστα κάποιες φορές, φτερουγίζει από μέσα μια δύναμη, η δύναμη του εαυτού. Μια δύναμη που, όταν κάποιος στηρίζεται σε ξένες δυνάμεις αγνοεί ότι την έχει. Όταν χαίρεται με δοσμένη ευχαρίστηση χωρίς να την έχει δημιουργήσει ο ίδιος δεν ξέρει καν τι από το δικό του κομμάτι χάνει. Έχει ξεχάσει να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του. Έχει αφεθεί να «ζητιανεύει» τη φροντίδα.

Η καρδιά πάλλεται, χτυπά συνεχώς όχι μονάχα για να μας κρατά στη ζωή μα κυρίως για να μας θυμίζει πως κάθε χτύπος της είναι μια υπενθύμιση να ερωτευτούμε, να αγαπήσουμε, να ζήσουμε αληθινά. Ο αληθινός έρωτας γεννιέται πρώτα στην καρδιά, χτυπάει στο κέντρο της ύπαρξής μας.

Δεν ήταν δα και λίγο αυτό που περάσαμε και θα συνεχίσουμε να περνάμε…Ο κορωνοϊός κατάφερε να κατευθύνει και να ελέγξει είτε άμεσα, είτε έμμεσα τις δραστηριότητες των ανθρώπων. Η διείσδυση αποτελεί βασικό διακριτικό του, που μας έκανε όλους να νιώθουμε «ανελεύθεροι και εξουσιασμένοι». Κινητοποίησε ολόκληρους πληθυσμούς ανά τον κόσμο και κατόπιν περιφρόνησε και ανάδειξε την μετριότητα του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο άνθρωπος ερχόμενος στη ζωή, ακολουθεί μία πορεία. Όποια όμως και να είναι αυτή, δεν μπορεί να αποφύγει τα προβλήματα που προκύπτουν στο διάβα του. Κάθε πρόβλημα όταν δημιουργείται, αναζητά τη λύση του μέσα από εμάς. Είναι οι προβολές του μέσα μας, που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε και ζητούν διέξοδο.

Η μοναξιά, είναι μία εμπειρία, που όλοι την έχουμε ζήσει σε διάφορους τομείς ή φάσεις της ζωής μας, και για κάποιους μοιάζει ανυπόφορη και λίγο τρομακτική. Το να μείνουμε μόνοι, δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης, ακόμα και πανικού, αφού η ανάγκη για σύνδεση ματαιώνεται και η αίσθηση του ότι αυτό θα είναι κάτι μόνιμο επικρατεί.

Ο Χόρχε Μπουκάι γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες. Είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής της θεραπείας Gestalt, ωστόσο αυτοχαρακτηρίζεται ως βοηθός επαγγελματίας, όπως αναφέρει σε ένα από τα πολλά επιτυχημένα του βιβλία. Ακολουθούν ορισμένα αποφθέγματά του.

Ότι με δυσκολεύει περισσότερο στην εσωτερική μου ζωή είναι η επιθυμία και από την άλλη ο φόβος να δω με τα ίδια μου τα μάτια το αληθινό μου προσωπείο.

Πολλές φορές οι ανάγκες μας δεν βρίσκουν την ικανοποίηση ή την εκπλήρωση που ζητούν. Κάτι τέτοιο είναι εντάξει αφού δεν είναι εφικτό, πάντα, είτε να έχουμε αυτό που θέλουμε είτε τα πράγματα να εξελίσσονται και να συμβαίνουν με τη ροή που επιθυμούμε ή έχουμε προγραμματίσει.

Ωστόσο, οι καταστάσεις αρχίζουν να γίνονται πιο περίπλοκες όταν οι ανάγκες μας βρίσκουν «τοίχο» στις ανάγκες των άλλων.

Η εικόνα του καλού ανθρώπου έχει παρεξηγηθεί αρκετά. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για κάποιον που απλώς υπομένει τα βάσανα της ζωής και περιμένει στωικά την ανταμοιβή του μετά θάνατον, στον Παράδεισο ή στη Δευτέρα Παρουσία. Ούτε είναι εκείνη του ανθρώπου που δεν λέει «όχι» σε οτιδήποτε του ζητούν.