Να μιλήσουμε σήμερα για αγάπη, δεν σημαίνει ότι αρνιόμαστε την εποχή μας. Σημαίνει ότι επιθυμούμε να ανακτήσουμε ό,τι αληθινό κινδυνεύει να χαθεί.

Φαντάσου έναν άνθρωπο που αγαπάς. Μην βιαστείς. Άσε τον να έρθει μόνος του.
Ίσως είναι ο πατέρας σου. Ίσως η μητέρα σου. Ίσως ένας φίλος που στάθηκε δίπλα σου σε δύσκολες στιγμές. Ίσως ένας σύντροφος που κάποτε σε κοίταξε σαν να σε έβλεπε ολόκληρο.

Ο όρος αυτοαναβάθμιση και αυτοβελτίωση περιγράφει το κίνητρο του ατόμου να προστατεύει, να διατηρεί και να προάγει μια μορφή συναισθηματικών καταστάσεων που ονομάζονται αισθήματα αυτοαξίας.

Είναι κοινά αποδεκτό, «κλισέ» θα έλεγα, ότι οι σχέσεις είναι δύσκολες στην εποχή μας και ότι είναι τυχερός ή τυχερή αυτός που θα «πέσει» σε καλό σύντροφο. Το αν θα έχουμε, όμως, μία καλή ή κακή σχέση δεν είναι θέμα τύχης! Είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και από τις δύο πλευρές για τη σχέση, αλλά πρωτίστως παίζει ρόλο η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας και κατά πόσο τον γνωρίζουμε και τον αποδεχόμαστε.

Στο τέλος της ζωής σας, ποια είναι τα τελευταία λόγια που θα θέλετε κάποιος να σας πει;

Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσετε μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται ο Άνθρωπος (μετωπιαίος εγκέφαλος) και αυτό που χρειάζεται ο Χιμπατζής (η συναισθηματική μηχανή του εγκεφάλου σας -μεταιχμιακός εγκέφαλος), ειδικά σε συναισθηματικό, σωματικό και πνευματικό επίπεδο. Πολλές φορές οι ανάγκες και οι παρορμήσεις του Χιμπατζή και του Ανθρώπου δεν ταιριάζουν.

Όλες οι σχέσεις και ειδικά οι στενές βασίζονται σε λεπτές και εύθραστες ισορροπίες. Αυτές μπορούν να ανατραπούν δραματικά όταν εμφανιστούν αντιξοότητες είτε κοινωνικές, οικονομικές ή ακόμα και προσωπικά γεγονότα ζωής όπως θέματα υγείας και σχέσεις με τρίτους. Αυτές οι αντιξοότητες γίνονται κρίσεις γιατί μέσα απο την δοκιμασία κρίνεται πώς και για πόσο θα πορευτεί η σχέση στο χρόνο.

Τι πραγματικά συμβαίνει όταν η ζωή φτάνει στο χειρότερο σημείο της; Τι 30, τι 40 και τι 50, που έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Μόνο που τελικά… δεν είναι και τόσο ίδιο πράγμα.

Όλοι οι άνθρωποι αναζητούμε τον έρωτα, την αγάπη ή τις δυνατές συναισθηματικές συγκινήσεις. Χαιρόμαστε να αισθανθούμε το δυνατό συναίσθημα ότι πραγματικά έχουμε αγαπηθεί αληθινά και ότι κάποιος είναι εκεί για εμάς να μας υποστηρίξει, να μας ακούσει, να μας αγκαλιάσει, να μας περιβάλλει με όλη του την ζεστασιά και την τρυφερότητα.

Ζούμε στην εποχή της εξέλιξης, της αποθέωσης του ΑΙ, και γιατί όχι, της δυνατότητας να γίνουμε εύκολα και αβίαστα «Φαντάσματα».

Η κοινωνία μας, έχει μάθει ως ένα βαθμό να ανέχεται και να διαιωνίζει κάποια στερεότυπα που προωθούν την επιθετικότητα και τη λεκτική ή ψυχολογική βία. Στη δουλειά, είναι αναμενόμενο, να «μου κάνουν καψόνια» αφού είμαι «ο νέος». Το αφεντικό μου είναι υβριστικό και προσβλητικό αλλά «έτσι φέρεται σε όλους».

Μην τρως άλλο την καρδιά σου! Όταν ζεις στο μέλλον, δηλητηριάζεις την ελευθερία σου με το άγχος, Και όταν ζεις στο παρελθόν παθαίνεις κατάθλιψη.. Μην παίρνεις μαζί σου στο κρεβάτι τις έγνοιες σου… Άλλαξε το «εδώ», αφού θα ήθελες να είσαι «εκεί»…

«Ζήσε τη στιγμή!», «Άδειασε το μυαλό σου και ζήσε στο τώρα», «Το μόνο που έχεις είναι το τώρα. Το παρελθόν έφυγε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις για το παρελθόν ή το μέλλον»

Όχι, εδώ δεν με απατά η μνήμη μου. Δεν ξέρω αν είχα προαίσθημα για αυτό που ζω, όμως το αναβιώνω ανεπιτυχώς. Νιώθω ότι το παρελθόν μπερδεύεται πάλι με το παρόν. Γιατί, εμπλέκομαι στα ίδια λάθη; Γιατί περικυκλώνομαι γύρω από λάθος ανθρώπους; Γιατί, ενώ δεν το θέλω είναι λες και προκαλώ εγώ τη τύχη μου;

Ερωτευτήκατε… Αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Αυτός είναι ο έρωτας της ζωής σας. Σκέφτεστε ότι δεν είναι σαν τους άλλους, ότι δε θα κάνετε τα ίδια λάθη, ότι αυτή τη φορά είναι διαφορετικά…
Κι όμως, μετά από λίγο καιρό, κι εκείνος/η είναι σαν τους/τις  άλλους/ες και εσείς έχετε κάνει τα ίδια λάθη…. Και μένετε πάλι μόνοι, γεμάτοι  πικρία και απογοήτευση, με το ίδιο πάλι ερώτημα:

Υπάρχει εξήγηση γιατί κάποιες φορές ερωτευόμαστε ή κάνουμε σχέσεις με ανθρώπους που μας φέρονται άσχημα,μας μειώνουν ή απλά δεν μας γεμίζουν;
Μήπως ευθύνεται το ότι από μικρή ηλικία κάποιοι άνθρωποι έχουν σχηματίσει χαμηλή εικόνα για τον εαυτό τους και μπορεί να αναζητούν ή να ελκύουν έναν ανάλογο σύντροφο, ο οποίος θα «ταιριάζει» στην χαμηλή τους αυτοεικόνα

Γιατί κάποιες γυναίκες προτιμούν πολύ μικρότερους άντρες και άλλες μεγαλύτερους; Η επιλογή συντρόφου αποτελεί ένα από τα πιο βαθιά και σύνθετα ανθρώπινα φαινόμενα.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει ανθρώπους που, ενώ ηλικιακά βρίσκονται στην ενήλικη ζωή, μοιάζουν να λειτουργούν σαν να βρίσκονται ακόμη σε μια προηγούμενη φάση της.

Συχνά είμαστε εκτεθειμένοι σε καταστάσεις ζωής οι οποίες ξεπερνούν την ικανότητα προσαρμογής μας. Ψυχοπιεστικά γεγονότα όπως μια σωματική ασθένεια, ένας χωρισμός, μια οικονομική καταστροφή, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, συγκρούσεις στην οικογένεια μπορούν να μας αποδιοργανώσουν.

«Μεταξύ του ερεθίσματος και της αντίδρασης, υπάρχει ένα κενό. Σε αυτό το κενό βρίσκεται η ελευθερία μας και η δύναμή μας να διαλέξουμε την αντίδρασή μας. Στην αντίδρασή μας βρίσκεται η δυνατότητα για ανάπτυξη και η ελευθερία μας.» Βίκτορ Φρανκλ - Το νόημα της ζωής.