Η συμφιλίωση του εαυτού μέσα από τη θεραπεία IFS:  Σκέψου πως μέσα σου υπάρχει μια εσωτερική οικογένεια, αποτελούμενη από διαφορετικά κομμάτια του εαυτού σου.

Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να του μιλάει με λόγια που δεν θα τολμούσατε ποτέ να απευθύνετε σε έναν φίλο;

Αγαπημένη μου φίλη, γυναίκα εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Απευθύνομαι σε εσένα που μπορεί να νιώθεις μπερδεμένη, μπορεί να αισθάνεσαι διαφορετική, που δεν έχεις καταφέρει ακόμα να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, που χρειάζεται να πάρεις την «άδεια» για να μιλήσεις ή για να αποφασίσεις, που φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου και διστάζεις να τολμήσεις.

Γνώθι σαυτόν. Η φράση αυτή αποδίδεται στο Χίλωνα το Λακεδαιμόνιο, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, είναι χαραγμένη στο μαντείο των Δελφών και χρησιμοποιήθηκε ευρέως από το Σωκράτη. Το νόημά της είναι διαχρονικό και ξεκάθαρο και δηλώνει την πρόκληση, την επιταγή και την αναγκαιότητα του να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Πώς μπορούμε να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε στους εαυτούς μας όπως συμπεριφερόμαστε στους φίλους μας.

Πόσο εύκολα καταφέρνεις να πεις «όχι»; Και αν το κάνεις πόσες από αυτές τις φορές σε έχουν κατακλύσει μετά σκέψεις του τύπου «Μα έκανα καλά;», «Είναι σωστό που αρνήθηκα;», «Πως θα το πάρει αυτό ο άλλος, και αν θυμώσει ή στεναχωρηθεί;».

Η πιο αόρατη εξάντληση είναι συχνά εκείνη που κρύβεται πίσω από τη λειτουργικότητα.«Κουράστηκα να είμαι η δυνατή». Η συνεδρία είχε ξεκινήσει όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Μπήκε ήρεμη. Συγκροτημένη. Από εκείνους τους ανθρώπους που στην πρώτη ματιά μοιάζουν να τα διαχειρίζονται όλα καλά.

Είναι αλήθεια ότι η χρήση της δύναμης των λέξεων μπορεί να επιφέρει εκπληκτικά οφέλη στη ζωή μας. Πράγματι, σε μια καθημερινότητα που τρέχει κι εμείς με τη σειρά μας τρέχουμε να την προλάβουμε, συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες παλιές, χιλιοειπωμένες λέξεις, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα.

Όλοι έχουμε αυτή τη μικρή φωνή μέσα μας που εμφανίζεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Μετά από μια παρουσίαση στη δουλειά, μετά από έναν καυγά με κάποιο κοντινό μας πρόσωπο ή ακόμα και όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.

Τι νόημα έχει η κατάθλιψη τελικά; Γιατί να μου συμβαίνει; Θέλουμε διακαώς να την εκδιώξουμε από τη ζωή μας και όλο νιώθουμε να μας τρώει λίγο λίγο, κάθε μέρα, σαν τη σκουριά το σίδερο.

Μεγαλώνοντας αλλάζουμε, δημιουργούμε νέους στόχους, καινούρια θέλω, συνήθειες και ρουτίνες. Κάπου εκεί ανάμεσα συχνά εισχωρούν -χωρίς πολλές φορές να γίνονται αντιληπτές- σκέψεις, αλλά και συμπεριφορές που στόχο έχουν να σαμποτάρουν τα παραπάνω και μαζί με αυτά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο εσωτερικός κριτής του εαυτού μας είναι μια αόρατη, αλλά πανίσχυρη φωνή που διαπερνά κάθε πτυχή της ύπαρξής μας. Αυτή η εσωτερική φωνή, αν και αδιάκριτη στους άλλους, έχει τη δυνατότητα να μας ενθαρρύνει και να μας εμπνέει, αλλά και να μας αποθαρρύνει και να μας περιορίζει.

Πώς οι δεσμοί που έζησες γίνονται αυτό που νιώθεις, σκέφτεσαι και γίνεσαι.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί παγιδευμένοι σε διλήμματα: να χωρίσω, να παραιτηθώ από την δουλειά μου, να συνεχίσω τις σπουδές μου; Σκεπτόμενοι τις πιθανές λύσεις, τα πιθανά υπέρ και κατά της κάθε περίπτωσης παίρνουμε μία απόφαση και προσπαθούμε να διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε τις συνέπειές της.

Οι σκέψεις έχουν αντίκτυπο στον τρόπο που αισθανόμαστε και συμπεριφερόμαστε. Έχουν αντίκτυπο στην υγεία μας, τόσο ψυχικά όσο και οργανικά, αλλά και στον τρόπο που βιώνουμε τη ζωή γενικότερα.

Τα παιδιά κάνουν αυτά που κάνουμε και όχι αυτά που τους λέμε. Αν λοιπόν έχετε τη συνήθεια να τιμωρείτε τον εαυτό σας νοητικά, το παιδί σας είναι πολύ πιθανό να υιοθετήσει την ίδια βλαβερή συνήθεια.

Σε μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις θυμάμαι τη μητέρα μου να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να εντοπίζει όλες τις μικρές ή μεγάλες ατέλειες πάνω της. Και όταν, χρόνια μετά, έκανα κι εγώ ακριβώς το ίδιο πράγμα μπροστά στην πανέξυπνη έφηβη κόρη μου, μου είπε ότι δεν της άρεσε αυτή μου η συνήθεια.

Αν κάποιος κατέγραφε τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας μέσα σε μια μέρα, θα εντυπωσιαζόταν με την ποσότητα, την ποιότητα αλλά και την ένταση τους.

Οι ερωτικές σχέσεις είναι κάτι που οι περισσότεροι έχουν ανάγκη, όμως ενώ για κάποιους είναι κάτι ευχάριστο για άλλους είναι πηγή άγχους.

Νομίζω ότι όλοι έχουμε νιώσει κατά καιρούς ότι δεν αξίζουμε. Είμαστε άνθρωποι και παλεύουμε με διάφορα πράγματα καθημερινά, είτε πρόκειται για σοβαρά ζητήματα είτε για λιγότερο σημαντικά. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που το σκοτάδι μας φαίνεται λίγο πιο σκοτεινό από το συνηθισμένο και νιώθουμε ότι δεν έχουμε σκοπό.