Οι άνθρωποι που πάσχουν από κάποια σοβαρή ψυχική πάθηση είναι πιθανότερο να πεθάνουν μετά από ένα έμφραγμα σε σχέση με όσους δεν έχουν τέτοια ψυχιατρική διάγνωση, σύμφωνα με μία νέα σκωτσέζικη επιστημονική μελέτη.

Kλινική κατάθλιψη στο 18% του πληθυσμού σε παγκόσμια κλίμακα και σοβαρότατο στρες σε ένα άλλο τόσο ποσοστό ανθρώπων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών της πανδημίας Covid-19 έδειξαν τα αποτελέσματα της διεθνούς έρευνας, με τίτλο: «COVID-19 MEntal health inTernational for the General Population (COMET-G) Study».

Υπάρχει σημαντική συζήτηση για το κατά πόσο επηρεάστηκε η ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων από τις διαταραχές και τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν κατά την διάρκεια της πανδημίας Covid-19.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν περάσει διαστήματα όπου είχαν δυσκολία να κοιμηθούν, ξυπνούσαν κατά την διάρκεια της νύχτας ή δεν μπορούσαν να κοιμηθούν καθόλου. Συμβαίνει σε όλους κατά διαστήματα και αυτό είναι και το τίμημα του να είμαστε άνθρωποι έχοντας την ικανότητα να ανησυχούμε για το μέλλον και να ‘αναμασάμε’ το παρελθόν.

Ο αυτοέλεγχος είναι μία από τις εντυπωσιακότερες λειτουργίες της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς αποτελεί την ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να παρακάμπτει, να διακόπτει και άλλες φορές να τροποποιεί τις δικές του αποκρίσεις, κυρίως στα περιβαλλοντικά ερεθίσματα.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο γνωστό είδος στον κόσμο που αυτοκτονεί... (Η περίπτωση του σκορπιού είναι κοινωνικός θρύλος). Στο παρακάτω άρθρο θα δούμε κάποιες πτυχές της αυτοκτονικής συμπεριφοράς με μια βιοψυχοκοινωνική ματιά. Θα δούμε από τι συνοδεύεται, σε τι βαθμό και που απαντάται συχνότερα, πως αντιμετωπίζεται από τους ειδικούς, τα είδη της και πολλά άλλα.

Η αυτοκτονία αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και οδυνηρά ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν αφορά μόνο στατιστικά δεδομένα, αλλά ανθρώπους με βιώματα, οικογένειες που πενθούν και κοινότητες που επηρεάζονται βαθιά. Το να μιλάμε ξεκάθαρα γι’ αυτό το θέμα με σεβασμό, επιστημονική ακρίβεια και ελπίδα, δεν σώζει μόνο ζωές, αφαιρεί και το στίγμα που συχνά την περιβάλλει.

Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου που αναφέρονται ότι επηρεάζουν αυτήν τη σχέση είναι η κατάθλιψη και το αίσθημα απελπισίας, το ιστορικό με προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας, η διαταραχή χρήσης ουσιών, η ψυχωτική συμπτωματολογία και η εναισθησία του ασθενούς (προσδιορίζεται ως η επίγνωση της ψυχικής νόσου από την οποία πάσχει ο ασθενής και της ανάγκης για θεραπεία), καθώς και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εξοικειωμένοι με τον όρο νευρική ανορεξία και την ιδέα ότι η πίεση συμμόρφωσης στα πρότυπα του λεπτού σώματος και της ομορφιάς οδηγεί πολλούς ανθρώπους να λιμοκτονούν για να αποκτήσουν την εικόνα του σώματος που επιθυμούν. Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη αυτού του νομίσματος. Το 1997, ο όρος Μυϊκή Δυσμορφική Διαταραχή, αναφερόμενη και ως “bigorexia” επινοήθηκε για να περιγράψει την αναπτυσσόμενη κατάσταση.

Ενισχύονται οι ανησυχητικές ενδείξεις για την ψυχική υγεία και την ευεξία (wellbeing) των εργαζόμενων στην Ελλάδα, καθώς εντείνονται τα συμπτώματα κατάθλιψης, άγχους και θυμού.

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να εξεταστούν οι βέλτιστες πρακτικές για τη θεραπεία της Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής (ΜΚΔ) στην παιδική ηλικία - μια από τις πιο συχνές ψυχικές διαταραχές στην παιδική και εφηβική ηλικία -, εστιάζοντας στις σύγχρονες και επιστημονικά τεκμηριωμένες προσεγγίσεις.

H 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου, προς τιμήν των Ισπανών συγγραφέων Ίνκα Γκαρθιλάσο ντε λα Βέγκα και Μιγκέλ ντε Θερβάντες, γνωστού και ως Δον Κιχώτη, αλλά και του Άγγλου δραματουργού Ουίλιαμ Σαίξπηρ που έφυγαν από τη ζωή την ίδια ημέρα, στις 23 Απριλίου 1616.

Η βιβλιοθεραπεία έχει να κάνει με τη χρήση των βιβλίων για θεραπευτικούς σκοπούς. Το κατάλληλο γραπτό υλικό ή τα κατάλληλα βιβλία μπορούν  να αποτελέσουν   μέσο  για την επίλυση  απλών προβλημάτων (συναισθηματικών ή συμπεριφορικών), να βοηθήσουν  στη θεραπεία ψυχικών ασθενειών και δυσλειτουργιών και να λειτουργήσουν επικουρικά και συμπληρωματικά σε διάφορες ψυχοθεραπείες.

Όλοι αργά η γρήγορα θα βιώσουμε κάποιες απώλειες από μικρές ως και μεγαλύτερες. Από την απώλεια ενός αγαπημένου αντικειμένου, την απώλεια εργασίας, υγείας,  έως την απώλεια ενός αγαπημένου πρόσωπου. Τα στάδια που περνά κάποιος που βιώνει μια απώλεια, σε γενικές γραμμές είναι τα ίδια για όλους,  παρ’ όλα αυτά ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο ως προ στην ένταση και την διάρκεια τους.

Ένα σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τη βρεφική ανορεξία είναι η πρόωρη γέννηση του βρέφους καθώς οι έρευνες αναφέρουν ότι το 19-80% των πρόωρων βρεφών μετά το τέλος της νοσηλείας τους και κατα τη μετάβασή τους στο σπίτι εμφανίζουν προβλήματα διατροφής συμπεριλαμβανομένου της άρνησης φαγητού (Ammaniti, Lucarelli,  Cimino, D’Oliompio & Chatoor, 2010. Bakan, Birmingham & Goldner, 1991. Kay & Tasman, 2006. ).

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι… προσέχουν (και όλοι προσβάλλονται). Οι δυτικές κοινωνίες του 2026 μοιάζουν ολοένα και περισσότερο να χωρίζονται σε δύο διακριτές κατηγορίες ανθρώπων, εκείνους που κινούνται με τον διαρκή φόβο μήπως προσβάλουν κάποιον και εκείνους που βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα να προσβληθούν.

Τι πραγματικά συμβαίνει όταν η ζωή φτάνει στο χειρότερο σημείο της; Τι 30, τι 40 και τι 50, που έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Μόνο που τελικά… δεν είναι και τόσο ίδιο πράγμα.

Για ‘σένα που τελευταία δεν νιώθεις πολύ καλά και δεν ξέρεις το γιατί… (Γράφει η ψυχολόγος Dr. Meg Arroll)

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα πραγματοποιείται συνέδριο για την ψυχική υγεία της γυναίκας. Σκοπός του μεταξύ άλλων είναι η προσπάθεια εδραίωσης στην Ελλάδα ενός εξειδικευμένου επιστημονικού βήματος, όπως ήδη υπάρχει και σε άλλες χώρες, που να προωθεί ζητήματα τα οποία άπτονται όλων των θεμάτων που σχετίζονται με τις γυναίκες σε βιολογικό, ψυχολογικό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο.

Εκείνη την ημέρα ένοιωθα πιο κουρασμένη από ποτέ. Ένας ανυπόστατος φόβος και μία υπερβολική ανησυχία τάραζαν τη γαλήνη και τη σκέψη μου. Δίχως να το καταλάβω, κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου, πήρα το μαξιλάρι μου και άρχισα να κλαίω. Έκλαιγα σαν ένα μικρό και απροστάτευτο κουταβάκι και δεν μπορούσα να ερμηνεύσω απόλυτα το ‘’γιατί’’.