Λίγες είναι οι μελέτες εκείνες που έχουν διερευνήσει σε βάθος τη διαδικασία και την έκβαση των ψυχοδυναμικών θεραπειών που αφορούν ασθενείς παιδικής ηλικίας. Μεταξύ του περιορισμένου αυτού αριθμού μελετών, ορισμένες έχουν στρέψει την προσοχή τους στο παιχνίδι και στη λεκτική παραγωγή, καθώς πρόκειται για θεμελιώδεις πτυχές κατά τη διαδικασία αξιολόγησης της παιδικής ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας.

Οι διαδικασίες της ασυνείδητης επικοινωνίας δεν είναι επαρκώς κατανοητές. Αυτές οι διαδικασίες μπορεί να είναι αινιγματικές αλλά όχι απόκρυφες. Δεν πρόκειται για εξωαισθητηριακή αντίληψη. Βασίζονται αποκλειστικά σε δεδομένα αισθητηριακά (τα οποία συχνά προσλαμβάνονται ασυνείδητα).

Η σχέση με τους γονείς αποτελεί το πρώτο και πιο καθοριστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας.

Γεγονότα που συμβαίνουν είτε σε παιδική ηλικία είτε σε ενήλικη, μας τραυματίζουν ψυχικά και μας συνοδεύουν στην πορεία της ζωής. Εμείς οι ίδιοι περιφέρουμε τα τραύματά μας, σαν Αγιοβασίληδες με δώρα, ελπίζοντας πως ένα διαφορετικό περιβάλλον ή μία νέα ανθρώπινη σχέση θα μας γιατρεύσει από αυτά.

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από την εκλαΐκευση της ψυχολογικής γλώσσας και την ευρεία διάδοσή της μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα podcasts, τις τηλεοπτικές εκπομπές και τους οδηγούς αυτοβοήθειας.

Η συνάντηση της ψυχανάλυσης με τον κινηματογράφο ήταν αναπόφευκτα μοιραία να συμβεί σε έναν σε έναν χώρο συγκροτημένης γλώσσας εικόνων, συμβόλων και αναπαραστάσεων. Σε έναν χώρο πρωτόγονης επιθυμίας και ονειρικής φαντασίωσης. «Είναι προφανής η λειτουργία της εργασίας του ονείρου στον κινηματογράφο, ,όπως το κατανοεί η ψυχαναλυτική πράξη.