Σε εποχές τραγωδίας και τραύματος, χρειαζόμαστε συμπόνια για να τα καταφέρουμε. Αλλά τι εννοούμε με τη συμπόνια; Διαφέρει από την ευγένεια και την ενσυναίσθηση, αν και αυτοί είναι τρόποι για να είσαι συμπονετικός.

Συνήθως, τα περισσότερα παιδιά αρχικά κατακρατούν τα κόπρανά τους. Εγκόπριση είναι η επαναλαμβανόμενη ακούσια απώλεια κοπράνων, χωρίς την ύπαρξη οργανικού παράγοντα σε μια ηλικία που νοητικά και χρονολογικά θα έπρεπε να έχει επιτευχθεί ο εκούσιος έλεγχος του εντέρου. Μετά το 4° έτος το 95% των παιδιών έχει έλεγχο του εντέρου και μετά το 5° έτος το ποσοστό ανέρχεται στο 99%.

Τα παιδιά που έχουν βιώσει τραυματικά γεγονότα, όπως κακοποίηση, παραμέληση, οικονομικές αντιξοότητες ή διαζύγιο των γονιών τους, μπορεί να έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν πονοκεφάλους ως ενήλικες, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες ορίζεται ως μια αγχώδης διαταραχή που εμφανίζεται σε άτομα που έχουν βιώσει ένα τραυματικό γεγονός, το έχουν δει να συμβαίνει ή έχουν ακούσει κάποιον να το περιγράφει.

Πώς μπορεί ο φόβος της αποτυχίας να σχετίζεται με την αγάπη για τον εαυτό μας; Μήπως όμως πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας καλύτερα την ερώτηση: Πώς μπορεί να ζητάμε από τον εαυτό μας να διαχειρίζεται τους φόβους του και να πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αν δεν πιστεύει στον εαυτό του και αν δεν τον αγαπά;

Η απόρριψη είναι μια βαθιά οδυνηρή πληγή που επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας. Αποτελεί μια τραυματική εμπειρία, η οποία διασχίζει τον χρόνο, διάφορους πολιτισμούς και γενιές και παρατηρείται από την αρχαιότητα έως και σήμερα και αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ανθρώπινη ψυχή.

 Τα φαντάσματα εξαφανίζονται όταν ανάβουμε το φως - Galit Atlas «Η κληρονομιά του τραύματος»

Η Συνάντηση στο Μεταίχμιο: Επιστήμη και Πνευματικότητα.
Στην κλινική πράξη, η αντιμετώπιση του ψυχικού τραύματος συχνά φέρνει τον θεραπευτή μπροστά σε ένα παράδοξο: την πλήρη αποσύνδεση του σώματος από το πνεύμα.

Νιώθω πολύ μεγάλη αμηχανία αυτές τις μέρες της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Μέχρι τώρα έχω δουλέψει με τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που έρχονται, ώστε να μην φοβόμαστε την αγκαλιά, την επαφή και την εγγύτητα, ώστε να επιτρέπουμε στις καρδιές μας να είναι ανοιχτές και να έρχονται κοντά, ώστε το κοντά να γίνεται όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και με το σώμα. Έχουμε δουλέψει ώστε να εξοικειωθούμε με το άγγιγμα, τα βλέμματα, την έκφραση της αγάπης και των συναισθημάτων.

Η σεξουαλική κακοποίηση αποτελεί μία από τις πιο τραυματικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Δεν πρόκειται μόνο για ένα γεγονός που συνέβη στο παρελθόν, αλλά για μια εμπειρία που μπορεί να επηρεάσει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο γύρω του.

Κάποιες φορές στην ζωή σας μπορεί να έχετε κακή διάθεση ή μειωμένη όρεξη. Άλλες φορές μπορεί να αισθάνεστε λύπη και άλλες χαρά- είναι όλα μέρος της ζωής και αισθήματα που έρχονται και φεύγουν.

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, πολλοί άνθρωποι βιώνουν μια έντονη συναισθηματική αναστάτωση ακόμη και απέναντι σε γεγονότα που αντικειμενικά δεν θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαρά. Ένα απλό σχόλιο, μια μικρή καθυστέρηση, μια διαφωνία ή μια αλλαγή προγράμματος μπορεί να προκαλέσουν έντονο άγχος, θυμό, φόβο ή συναισθηματική απορρύθμιση.

Ίσως δεν μπορείτε να καταλάβετε τι ακριβώς φταίει, αλλά ξέρετε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ο πόλεμος δεν τραυματίζει μόνο εκείνους που κρατούν όπλα ή που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις απλώνονται πολύ πέρα από τα γεωγραφικά όρια της σύγκρουσης.

Η αξιοπιστία μιας μαρτυρίας εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, η διερεύνηση των οποίων είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

«Πέθανε από καημό.» Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση; Στα χωριά, στις γειτονιές, στα οικογενειακά τραπέζια, στα μνημόσυνα. Για μια μάνα που έχασε το παιδί της. Για έναν σύζυγο που έμεινε μόνος μετά από πενήντα χρόνια κοινής ζωής.

Θεραπεύοντας το Τραύμα σύμφωνα με τον Dr. Peter A. Levine

Το θεωρητικό υπόβαθρο της προσέγγισης βασίζεται στη ψυχο-φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού «πάλης ή φυγής» μπροστά σ’ ένα κίνδυνο ή ένα απειλητικό ερέθισμα κατά την οποία ο οργανισμός αποκρίνεται στον κίνδυνο αποτελώντας εγγενή μηχανισμό επιβίωσης. 

Μια σαφέστερη εικόνα του τρόπου με τον οποίο η διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) και η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (MDD) επηρεάζουν τον εγκέφαλο έχει δοθεί από τη γονιδιωματική, υποδεικνύοντας πιθανούς νέους φαρμακευτικούς στόχους και βιοδείκτες για αυτές καθώς και για τις σχετικές διαταραχές.

Με τον όρο "τραύμα" ορίζεται ένα ψυχοπιεστικό γεγονός, το οποίο θα μπορούσε να είναι ένα ατύχημα, ένας βιασμός, ένα τροχαίο, ο πόλεμος, μία φυσική καταστροφή. Μία πλημμύρα, ένας σεισμός, μία πυρκαγιά. Πώς θα μπορούσε να οριστεί ένα τραύμα και με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε κάποιον να διαχειριστεί το μετατραυματικό στρες;

Η χώρα μας υπέστη τις τελευταίες ημέρες μία ανείπωτη τραγωδία, με πυρκαγιές να εξαπλώνονται σε διάφορες περιοχές της Αττικής, έχοντας ως αποτέλεσμα να χαθούν πολλές ανθρώπινες ζωές και να καταστραφούν περιουσίες. Οι ώρες φόβου, ο τραγικός θάνατος τόσων ανθρώπων, η απώλεια περιουσιών, αλλά και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, συνθέτουν μία πρωτόγνωρη εθνική τραγωδία.