«Η κοινωνία, αυτήν την εποχή, είναι ένα εκκρεμές που κινείται μεταξύ του φόβου και της ελπίδας». Η πανδημία του Κορωνοϊού: Μία πρωτόγνωρη συνθήκη ψυχολογικής έκλειψης υπό τον σφυγμό της αβεβαιότητας.

Η απειλή ευρείας εξάπλωσης του ιού επιτάσσει εναλλασσόμενες περιόδους εγκλεισμού, αυτοαπομόνωσης, κοινωνικής αποστασιοποίησης, ατομικής υγιεινής και ευθύνης, ως μέτρα επιδημιολογικής επιτήρησης, που σημαίνουν έλλειψη αέρα-οξυγόνου και ελευθερίας.

Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Ο κάθε ένας από εμάς έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, έχει τις δικές του αξίες βαθιά ενσωματωμένες στον χαρακτήρα του. Συμπεριφερόμαστε με συγκεκριμένο τρόπο κι έχουμε μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στα ζητήματα ανάλογα και με τις διάφορες εμπειρίες που έχουμε από την οικογένειά μας, από το σχολείο, από τον στενό κύκλο των φίλων μας.

Ίσως θα ήταν μια καλή ιδέα αν αυτό το άρθρο ξεκινούσε με το ρητό του Κομφούκιου: Μελετήστε το παρόν, πριν σχεδιάσετε το μέλλον. Η φράση αυτή μπορεί να αποβεί πλήρως αντιπροσωπευτική για την ελληνική πραγματικότητα και τη γραφειοκρατία της, που καλά κρατεί ανεξαρτήτως εποχής, κοινωνικών, πολιτισμικών και οικονομικών αναγκών.

Οι άνθρωποι με ΔΕΠΥ βουλιάζουν ευκολότερα στα χρέη και συχνότερα αυτοκτονούν εξαιτίας τους, σύμφωνα με διεθνή έρευνα.

Έρως ανίκατε μάχαν! Όπως έλεγαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι ο έρωτας νικά τα πάντα, είναι ο στεφανωτής όλων των αγώνων γιατί κινητοποιεί την καρδιά να υπερβεί τον εαυτό της και να προβεί σε άλματα και τολμήματα σε όλες τις εκφάνσεις του βίου.