Έρως ανίκατε μάχαν! Όπως έλεγαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι ο έρωτας νικά τα πάντα, είναι ο στεφανωτής όλων των αγώνων γιατί κινητοποιεί την καρδιά να υπερβεί τον εαυτό της και να προβεί σε άλματα και τολμήματα σε όλες τις εκφάνσεις του βίου.

Καλλιέργεια της ψυχικής ανθεκτικότητας

Το συναίσθημα του έρωτα, όμως μας φέρνει αντιμέτωπους με το κρίσιμο και πολυσυζητημένο ζήτημα της ψυχικής ανθεκτικότητας, της ικανότητάς μας δηλαδή να προσαρμοζόμαστε με όσο τον δυνατό και καλύτερο τρόπο στις καταστάσεις ακόμα και σε εκείνες που μας δυσκολεύουν να τις αποδεχθούμε και να τις διαχειριστούμε.

Η καλλιέργεια της ψυχικής ανθεκτικότητας έχει ως βάση την υγιή αυτοφροντίδα, την αυτογνωσία και την ψυχική μας υγεία και ευεξία. Οι φιλονικίες που ανακύπτουν στις κοινωνικές και ακόμη περισσότερο στις διαπροσωπικές μας σχέσεις τις περισσότερες φορές, όπως ομολογούν διακεκριμένοι ψυχολόγοι, προέρχονται από τραύματα και πληγές της παιδικής μας ηλικίας που μας έχουν οδηγήσει στο να ενδοβάλλουμε ασυνείδητα φόβους, άγχη και υπερβολικές ανησυχίες.

Όλα αυτά ως άλλοι δεσμοφύλακες μας κρατούν αιχμαλώτους σε μια συναισθηματική ευαλωτότητα ή και απομόνωση που μας πνίγει. Ας θυμηθούμε σε αυτό το σημείο τα λόγια του Haim Ginnot: Τα παιδιά είναι σαν το υγρό τσιμέντο. Ο,τιδήποτε πέφτει επάνω τους αφήνει αποτύπωμα.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, την εξαιρετικά σημαντική συμβολή των γονιών στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους και στην προσπάθεια να τα βοηθήσουν να διαμορφώσουν μια υγιή και από ψυχικής άποψης προσωπικότητα.

Η ψυχική σύνδεση κατά συνέπεια μας οδηγεί στο σπάσιμο των αλυσίδων που ασυνείδητα μεν αλλά πολύ αισθητά μπορούν να φυλακίζουν την ψυχή μας.

Είναι πολύ συχνό σε ψυχοθεραπευτικές μελέτες οι θεραπευόμενοι να περιγράφουν ότι επιθυμούν να συνδεθούν ψυχικά με τους ανθρώπους που αλληλεπιδρούν, μα σε αρκετές περιπτώσεις αυτό καθίσταται δύσκολο ή αδύνατο λόγω έλλειψης προσωπικής δουλειάς και θεραπευτικής αντιμετώπισης από ειδικό των θεμάτων που τους απασχολούν.

Η υποτίμηση που νιώθουμε για τον εαυτό μας

Η αγάπη είναι καθρέφτης της ψυχικής μας ζωής!

Η υποτίμηση που αισθανόμαστε αρκετές φορές για τον ίδιο μας τον εαυτό και τις δυνατότητές μας μας οδηγεί σε σφάλματα και διάθεση αρνητισμού. Έτσι δημιουργούμε σταδιακά την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες ζωής που μας αναπαύουν ψυχικά και μας εξελίσσουν.

Το πιο εύκολο είναι να αυτοπαραδιδόμαστε στην μοίρα μας και να μην επιχειρούμε κάποια προσπάθεια αυτοβελτίωσης. Αυτό μας απεκδύει από οποιαδήποτε ανάληψη προσωπικής ευθύνης, που όμως δύναται να μας απελευθερώσει και να μας ενδυναμώσει.

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής μας

Η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης της ζωής μας μάς οδηγεί στην ψυχική απελευθέρωση και εξέλιξη.

Είναι χρήσιμο να μην αποζητάμε υπεύθυνους ή να αποδίδουμε ευθύνες στήνοντας με ευκολία πρόσωπα στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Και αυτό γιατί η απόδοση ευθυνών δεν στέκεται βοηθός μας αν δεν αναλάβουμε συνειδητά τα ηνία της ζωής μας οι ίδιοι με αυθεντικότητα και  αποφασιστικότητα.

Ψυχική σύνδεση και διαλλακτικότητα

Επόμενος σταθμός στο δρόμο της ψυχικής σύνδεσης είναι η διαλλακτικότητα. Να είμαστε δηλαδή ανοιχτοί να μπούμε σε διάλογο, να μπορούμε να συζητήσουμε τις θέσεις μας, τις απόψεις μας και να μην διεκδικούμε αλάθητα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον να μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα και δεν είναι εποικοδομητικό να κλείνουμε μάτια και αυτιά στον διάλογο, επιτρέποντας να μας ικανοποιεί αποκλειστικά ο μονόλογος.

Για να κατορθώσουμε να βιώσουμε τον έρωτα και την αγάπη χρειάζεται αρχικά να υπερβούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Να τολμήσουμε να ''μας αμφισβητούμε''. Να παραδεχτούμε πως στον κόσμο ήρθαμε για να συμπορευτούμε με αγάπη, απλότητα και αυθεντικότητα και όχι να αποκλειστούμε στον εγωϊσμό μας.

Εξέχουσα θέση σε αυτό το πολύτιμο άγγιγμα της ψυχής κατέχει και ο αγώνας προσέγγισης των ανθρώπων με τους οποίους σχετιζόμαστε. Ο κόσμος δεν χρειάζεται πλέον άλλους καλούς επικριτές. Έχει αρκετούς που περισσεύουν. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με ενσυναίσθηση, καλούς ακροατές που μπορούν με έναν ευγενικό τους λόγο ή μια καλοσυνάτη πράξη, όπως ένα ζεστό χαμόγελο να ομορφύνουν την ημέρα μας.

Αλληλοεκτίμηση και αμοιβαίος σεβασμός στη σχέση

Η συμπαράσταση ξεκλειδώνει καρδιές και όχι ο επικριτισμός που τις συνθλίβει.

Σε έρευνες ζευγαριών που έχουν στο βιογραφικό τους πολλά χρόνια γάμου παρατηρούμε πως μαρτυρούν ότι τους συνδέει όχι μόνο η αγάπη αλλά και η αλληλοεκτίμηση και ο αμοιβαίος σεβασμός. Πηγή διατήρησης της αγάπης είναι να μπορείς κάθε ημέρα τα θετικά στοιχεία του ανθρώπου που έχεις κοντά σου και να μην επιτρέπεις στις τρικυμίες της ζωής ή στον εγωϊσμό να σου θολώνει το τοπίο, δηλητηριάζοντας την ψυχική σου σύνδεση και επικοινωνία .

Κλείνοντας θα αναφερθώ σε έναν λόγο Του Αγίου Ιωάννη Του Χρυσοστόμου, ο οποίος είναι διαχρονικός και περιγράφει εξαιρετικά την ψυχική σύνδεση στα ζευγάρια και την αλληλοαποδοχή και συμπόρευση. Ο άνδρας με τη γυναίκα χρειάζεται να είναι όπως τα χέρια με τα μάτια. Όταν  τα χέρια πονούν τα μάτια πρέπει να κλαίνε. Και όταν τα μάτια κλαίνε, τα χέρια σκουπίζουν τα δάκρυα.

 

Βιβλιογραφικές αναφορές

Δημήτρης Δανιάς, Όσο πιο λίγο μ’ αγαπάς τόσο πιο πολύ σε θέλω, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2018
Rollo May, Να θέλεις και να ερωτεύεσαι, εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2016

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Ολυμπία Μαρία Ποντίκη

olympia pontikiΝομικός, Σύμβουλος Γάμου και Οικογένειας, Life and Business Coaching, Msc Ποιμαντική Ψυχολογία.