Σχέση, επιθυμία και η σιωπηλή γλώσσα του σώματος. Σε πολλές σχέσεις, το φιλί δεν είναι απλώς μια χειρονομία τρυφερότητας. Είναι μια δήλωση παρουσίας. Ένα «είμαι εδώ μαζί σου», ακόμη και όταν οι λέξεις έχουν στερέψει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει με σπίτι γεμάτο αισθητήρες: θερμοστάτες, συναγερμούς, ειδοποιήσεις. Μια μικρή αύξηση έντασης και χτυπάει. Μια μικρή πτώση διάθεσης και πάλι χτυπάει. Δεν είναι ότι παλιά δεν πονούσαμε.

Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Δίνουμε νόημα στη συμπεριφορά κάποιου, ανάλογα με τη σχέση που έχουμε μαζί του. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι απλό: πιάνουμε μια πράξη και την κάνουμε “απόδειξη”. 
Λέμε: «έκανε αυτό… άρα είναι αυτό». 

Αντέχω, άρα είμαι δυνατός (γιατί η αντοχή συχνά δεν είναι δύναμη αλλα εγκλωβισμός)