Συνήθως πιστεύουμε ότι η μεγαλύτερη δυσκολία σε ένα απαιτητικό επάγγελμα βρίσκεται στις συνθήκες του. Μήπως η μεγαλύτερη δυσκολία αρχίζει όταν οι συνθήκες τελειώσουν;

Είναι έλλειψη αγάπης ή μήπως ο φόβος ότι ο χρόνος μαζί τελειώνει πολύ γρήγορα; Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να μάθει κανείς τι κρύβεται πίσω τους.

Ο χρόνος που αντί να μετριέται σε μήνες, μετριέται σε βάρδιες.
Υπάρχουν επαγγέλματα που κουράζουν το σώμα και το πνεύμα και υπάρχουν επαγγέλματα που, σιωπηλά και αργά, αλλάζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο.

Στο σπίτι μιας ναυτικής οικογένειας ο χρόνος μετριέται σε κύκλους αναχώρησης και επιστροφής και το ημερολόγιο δεν δείχνει μόνο μήνες και εποχές.
Οι απουσίες καταγράφονται στο πλαίσιο μιας ρουτίνας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα και όχι σαν εξαιρέσεις. Κάποιες φορές είναι το Πάσχα, άλλες τα γενέθλια, οι γιορτές, οι καλοκαιρινές διακοπές.

Υπάρχει μια στιγμή που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες από τον χώρο αφίξεων του αεροδρομίου. Ο ναυτικός επιστρέφει και περνά την πόρτα του σπιτιού. Οι βαλίτσες ακουμπούν στο πάτωμα, κάποιος τον αγκαλιάζει, κάποιος άλλος χαμογελά αμήχανα.