Υπάρχει ένα είδος σιωπηλής εσωτερικής τυραννίας που ζει μέσα μας — οι κρυφές μας σκέψεις για τον εαυτό μας. Αυτές που ποτέ δεν λέμε φωναχτά, αλλά υπαγορεύουν τις πράξεις, τις επιλογές και – δυστυχώς – τις αποτυχίες μας.

Η μοναξιά δεν αναγγέλλεται. Δεν φοράει ημερολόγιο, δεν ζητά την άδεια της ηλικίας, δεν κοιτάζει αν ο ήλιος λάμπει ή αν πέφτει βροχή. Έρχεται όταν το μέσα μας πάψει να συνομιλεί με το έξω. Μπορεί να βρεθεί στα νιάτα και στα γηρατειά, στην ευτυχία και στη θλίψη, στην πολυκοσμία και στην απομόνωση. Δεν έχει εποχή – έχει πρόσωπο. Το δικό μας.

Η επικούρεια φιλοσοφία, μια από τις πιο παρεξηγημένες σχολές σκέψης στην ιστορία της φιλοσοφίας, προσφέρει ένα βαθιά στοχαστικό και πρακτικό μονοπάτι προς την ευδαιμονία.

Κάθε φιλόσοφος θα προσέγγιζε το ζήτημα της διασφάλισης ενός βιώσιμου, δημοκρατικού και δίκαιου μέλλοντος με βάση τις δικές του θεμελιώδεις αρχές.

Στο αιώνιο συμπόσιο, όπου η σιωπή της αιωνιότητας αγκαλιάζει τα πάντα, και η αμυδρή λάμψη ενός αστεριού-οθόνης απεικόνιζε την ανθρώπινη ύπαρξη γεμάτη φόβο και αδιάκοπη αναζήτηση, οι πέντε μεγάλοι σοφοί – ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Επίκτητος και ο Επίκουρος – είχαν συγκεντρωθεί.