Τάξη... 4, 15, 3, 1, 2... Σχήματα.. Σε σειρά... Όχι! Είναι ζυγοί αριθμοί! Όχι δεν είναι ζυγοί... είναι περιττοί... Δεν ξέρω... πλανήτες... Τι χάος! Όχι χάος... δεν είναι χάος... Πλανήτες σε τροχιά. Το βέλος του χρόνου, εντροπία... Μα τι συμβαίνει... που είμαι.. Όλα γύρω είναι τόσο θολά και ακατανόητα...

Σήκωσε τα μάτια σου και κοίταξε το χώρο γύρω σου. Θα δεις ότι είσαι μέσα σε ένα κουτί, το οποίο ονομάζεις δωμάτιο, γραφείο. Σε αυτό το χώρο που παρατηρείς, πόσες διαστάσεις αναγνωρίζεις;

Παρακάτω είναι ένα νοητικό παιχνίδι, το οποίο, εσύ, που τώρα το διαβάζεις μπορεις να το παίξεις νοητικώς όσο διαβάζεις τις ερωτήσεις, δίνοντας τις δικές σου απαντήσεις.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
Μόλις είχε τελειώσει η παράσταση. Μια βαθιά κοινωνικού περιεχομένου παράσταση, ένα στοχαστικό, φιλοσοφικό δράμα είχε λάβει τέλος. Ο Victor στεκόταν ακίνητος πίσω από την αυλαία σκεπτικός, κοιτάζοντας το σκούρο κόκκινο χρώμα της κουρτίνας που σε λίγο θα άνοιγε για την βαθιά υπόκλιση στο κοινό.

Κάποτε, όπως προχωρούσε ένας νεαρός στο δρόμο, είδε στη άκρη του δρόμου ένα αντικείμενο στρογγυλό, μεταλλικό, ενωμένο με μια μπλε και άσπρη λουρίδα. Αν και λίγο βρώμικο, κατάλαβε πρωτού πλησιάσει κοντά, ότι πρόκειται για ένα μετάλλιο και μάλιστα χρυσό.