Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (1867-1951) ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς και δημοφιλείς συγγραφείς της γενιάς του 1880. Έκανε το μεγάλο άλμα και πέρασε από το ηθογραφικό μυθιστόρημα στο αστικό νατουραλιστικό και ψυχογραφικό μυθιστόρημα και θεατρικό δράμα.

Θα λέγαμε ότι, το να σχετιζόμαστε με ανθρώπους σε ένα πολύ κοντινό επίπεδο είναι κάτι το θαυμάσιο και θα έπρεπε να είναι πυλώνας ηρεμίας και αρμονίας σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ανταγωνιστικό, μια θάλασσα υποχρεώσεων και καθηκόντων που εκρέουν από την πολλαπλότητα του ρόλου που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Η ζήλια αποτελεί ένα από τα πιο συχνά και παράλληλα παρεξηγημένα συναισθήματα που εμφανίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Συνδέεται συχνά με ανασφάλεια, φόβο εγκατάλειψης και ανάγκη για επιβεβαίωση, όμως πίσω από αυτή κρύβεται μια βαθύτερη ψυχολογική λειτουργία: η ανάγκη για ασφάλεια και σύνδεση, καθώς και η επιθυμία για επιβεβαίωση.

Η ζήλια, θεωρητικά, είναι ένα ανθρώπινο, φυσιολογικό συναίσθημα που απορρέει από τις ανθρώπινες επιθυμίες. Μέσα σε μια σχέση, οι σύντροφοι συχνά δικαιολογούν τις αντιδράσεις και τις σκηνές ζηλοτυπίας ως φυσιολογικές ενδείξεις ενδιαφέροντος και αγάπης, που ενισχύουν την εγγύτητα. Κάποια άτομα μάλιστα κολακεύονται από τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Αναμφίβολλα, η τέχνη αποτελούσε ανέκαθεν το Άγιο Δισκοπότηρο του υποσυνειδήτου που μόλις το τελετουργικό της δημιουργίας έχει ολοκληρωθεί μπορεί κιόλας να επιφέρει τη θεραπεία. Σπουδαία ονόματα στο καλλιτεχνικό στερέωμα είχαν διαγνωσθεί με ψυχικές διαταραχές. Για παράδειγμα, ο Vincent Van Gogh ζωγράφιζε με πάθος, μεταξύ άλλων, τους έναστρους ουρανούς. Για εκείνον έμοιαζε η αγάπη να υπάρχει σε ό,τι αντίκρυζε.