Ο άνθρωπος διακατέχεται  από τα πιστεύω του, τα οποία ορίζουν και την πορεία της ζωής του. Πολλά από αυτά όμως μένουν σταθερά, αλλά δε, αλλάζουν. Tροποποιούνται και προσαρμόζονται μέσα από τις εκάστοτε συνθήκες.

Κάθε άνθρωπος ερχόμενος στην ζωή, θα βιώσει κάποια μορφή έλλειψης. Παράλληλα θα εκφράζει τις ανάγκες που επιθυμεί να εκπληρώσει. Είναι τότε που η έλλειψη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την εκπλήρωση ενός σκοπού.

Από τα πανάρχαια χρόνια ήταν γνωστό ότι οι ανθρώπινες επαφές και σχέσεις έχουν τη δύναμη να ανακουφίσουν τον ψυχικό πόνο, να αλλάξουν τον τρόπο συμπεριφοράς, να μεταβάλουν την εσωτερική εικόνα του εαυτού ή και του κόσμου και, γενικά, να συμβάλουν στη λύση των ψυχικών προβλημάτων.

Πόσο σημαντική είναι η σχέση μητέρας-βρέφους στα πρώιμα στάδια ζωής; Ο Ντόναλντ Γουΐνικοτ, Άγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής, μας βοηθα να κατανοήσουμε πως η φροντίδα, η αποδοχή και η έννοια της «αρκετά καλής μητέρας» συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Η μητρότητα συχνά παρουσιάζεται ως ένας ρόλος γεμάτος αγάπη, τρυφερότητα και ολοκλήρωση. Όμως πίσω από αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και απαιτητική.