«Αγάπησε τον εαυτό σου», «Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου», «Πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου», συμβουλές και παραινέσεις που ακούγονται ωραίες στα αυτιά μας, αλλά στην ουσία δεν έχουμε ιδέα τι σημαίνουν, ούτε και τι να τις κάνουμε. Κι αναρωτιέσαι... μα καλά τι μου λένε;

Αγαπώ ή Μισώ, Πρέπει ή Χρειάζομαι, Πονώ ή Ευχαριστιέμαι? Νοηματοδοτώντας τη νευρωτική συμπεριφορά μέσα από την αναγνώριση & την συμφιλίωση των πολωμένων πλευρών μας.

«…είμαι δυνατός και πάντα έχω μάθει στη ζωή μου να τα καταφέρνω...», «… είσαι ευαίσθητη/ος πολύ με τo παραμικρό συγκινείσαι, «...μην κλαις έγινες άνδρας πια…», «...πρέπει πάντα να είμαστε καλά παιδιά και να μην αντιμιλάμε στους γονείς μας…», «… μην είσαι τόσο καλός γιατί θα σε περάσουν για ανόητο & μαλθακό ...».

Υπάρχουν μητέρες που δεν σταματούν ποτέ — όχι επειδή δεν αντέχουν να ξεκουραστούν, αλλά επειδή κάτι μέσα τους τις κρατά σε μια διαρκή εσωτερική εγρήγορση.
Έτσι, σχεδόν αθόρυβα, βρίσκονται να σκέφτονται, να προλαβαίνουν και να ανησυχούν, φροντίζοντας πριν καν εμφανιστεί ανάγκη και παραμένοντας συνεχώς εκεί — με ενδιαφέρον, φροντίδα και αφοσίωση.

Η αγάπη είναι πάνω απ'όλα! Να βρει κανείς την αγάπη στον άλλον είναι ευτυχία... Να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να δώσει και να δοθεί σε μία σχέση, σχέση ζωής. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Άν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, το σώμα μας, την ψυχή μας, τις αδυναμίες μας, πως μπορεί να μας αγαπήσει κάποιος άλλος; Τι θα σήμαινε στα αλήθεια μία αγάπη σαν κι αυτή;

Ζητούνται πενήντα (50) εθελοντές ψυχολόγοι ή και ψυχοθεραπευτές ή και άλλοι επιστήμονες-επαγγελματίες ψυχικής υγείας (π.χ., ψυχίατροι, κοινωνικοί λειτουργοί, σύμβουλοι, φοιτητές σχετικών ειδικοτήτων), που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν ενεργά σε Επιστημονική Ομάδα Εργασίας (Work Group).