Ως γνωστόν, μια από τις πρώτες και, παράλληλα, πιο καθοριστικές απόπειρες πειραματικής διερεύνησης της κοινωνικής επιρροής έγινε από τον Asch (1952,1956): σε μια αίθουσα συγκεντρώνονται οκτώ έως δέκα άτομα (εκ των οποίων δύο είναι απλοϊκά υποκείμενα και τα υπόλοιπα πειραματικοί συνεργοί), τα οποία καλούνται να εκτιμήσουν -σε 18 διαδοχικές δοκιμασίες- ποια από τις τρεις, άνισες μεταξύ τους, γραμμές έχει το ίδιο ύψος σε μια μπάρα-υπόδειγμα.

Το Φαινόμενο Zeigarnik είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που εξηγεί την τάση των ανθρώπων να «κολλάνε» σε έργα που δεν έχουν ολοκληρωθεί ή είναι ημιτελή. Όχι εκείνα που είναι ξεκάθαρα ή εκείνα που έχουν «πραγματικό» τέλος, αλλά εκείνα που είναι ανολοκλήρωτα, έχουν διακοπεί ή έχουν αφεθεί στη μέση. 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εντός ή εκτός θεραπευτικού πλαισίου εκφράζουν την ανάγκη τους για περισσότερο αυτοέλεγχο.
Και όχι άδικα..! Καθώς, όπως έχει αναφερθεί και από πρόσφατες έρευνες ο αυτοέλεγχος είναι σε διπλάσιο βαθμό σημαντικότερος από την νοημοσύνη ως προς την πρόβλεψη της επιτυχίας ενός ατόμου στην ενήλικη του ζωή.

Σε μια οικογένεια, όπως και σε όλα τα συστήματα, οι μεταδόσεις είναι πάντα διαγενεακές, επηρεάζονται από το ιστορικό και το προσωπικό πλαίσιο και μεταφέρονται στο μυαλό και στο σώμα.

Εκτός από τις ψυχοκοινωνικές και άλλες μεθόδους οι οποίες εφαρμόζονται στις προσπάθειες απεξάρτησης των τοξικομανών υπάρχουν και φαρακευτικές ουσίες οι οποίες βοηθούν σε αυτή την προσπάθεια δρώντας είτε ως υποκατάστατα των οπιοειδών στους ίδιους υποδοχείς (διεγέρτες ή αγωνιστές-agonists) είτε ως ανταγωνιστικές ουσίες.

Η μεθαδόνη ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Χορηγείτα από εξουσιοδοτημένα άτομα. Είναι ουσία με ηπιότερη και ασφαλέστερη δράση από τα οπιοειδή και χορηγείται μια φορά την ημέρα από το στόμα.