Το Butterfly hug, ή αλλιώς «αγκαλιά της πεταλούδας» είναι μια τεχνική χαλάρωσης που χρησιμοποιείται για τη μείωση των επιπέδων της συναισθηματικής δυσφορίας.

Tο Ghosting ορίζεται ως ο τερματισμός κάθε επικοινωνίας και επαφής με το άλλο άτομο, χωρίς καμία προφανή προειδοποίηση ή αιτιολόγηση και αγνοώντας τυχόν μεταγενέστερες προσπάθειες επικοινωνίας.

Η πίεση που ασκείται σε όλους μας περί κεφαλαιοποίησης και εκμετάλλευσης των προσωπικών μας δεξιοτήτων (όποιες κι αν είναι αυτές), στο σήμερα έχει αγγίξει ιστορικά υψηλά, ενόσω εξακολουθούμε να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας με χαρακτηριστική σκληρότητα στην αρένα της «ελεύθερης αγοράς».

Η περίοδος της εφηβείας θεωρείται ορόσημο για την ζωή του ανθρώπου καθώς χαρακτηρίζεται από δραματικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της ζωής, τόσο σε φυσικό όσο σε γνωστικό και κοινωνικό επίπεδο.

Η αναδυόμενη ενηλικίωση (emerging adulthood) αποτελεί μια διακριτή μεταβατική - αναπτυξιακή περίοδο μεταξύ της εφηβείας και της ενηλικίωσης που χαρακτηρίζεται από σημαντικές μεταβάσεις στη ζωή (Arnett, 2000).

Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα λειτουργούν εξωτερικά με ακρίβεια. Οι ρυθμοί συνεχίζονται, οι ρόλοι υπηρετούνται, οι σχέσεις διατηρούν μια επιφανειακή ισορροπία.

Στη ραγδαία μεταβαλλόμενη εξελισσόμενη κοινωνία που ζούμε ο φόβος, το άγχος, οι μπερδεμένες σκέψεις, οι αυξημένες απαιτήσεις και τα ποικίλα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα εντείνονται, με αποτέλεσμα οι σχέσεις με τους γύρω μας να γίνονται πολύπλοκες και δύσπιστες.

Ο πιο συνήθης ορισμός που θα συναντήσει σχετικά με την Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), γνωστή και ως ABA (Applied Behavior Analysis), είναι πως πρόκειται για μία πρακτική εφαρμογή των ψυχολογικών αρχών της θεωρίας της μάθησης για την ενθάρρυνση ή συνηθέστερα την τροποποίηση της συμπεριφοράς.

Είναι αλήθεια ότι το να θέσετε όρια δεν είναι εύκολο. Ο παραλυτικός φόβος του πώς μπορεί να αντιδράσει κάποιος στα όριά μας μπορεί να μας κάνει περισσότερο συγκρατημένους.

Η ανθρώπινη φωνή αποτελεί βασικό μέσο επικοινωνίας, καθώς μεταφέρει όχι μόνο γλωσσική αλλά και παραγλωσσική πληροφορία: τόνο, χροιά, ρυθμό και ένταση.

Μια ψυχολογική και βιωματική ματιά στο άγχος γύρω από την κριτική και την αναγνώριση

Αν ενώ νιώθεις γενικά καλά σου έρθει μια είδηση πολέμου, θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου, απόρριψης, καταστροφής κλπ. εύλογα θα αποδώσεις στην κακή είδηση την ανησυχία την οποία θα νιώσεις.

Πόσες φορές έχετε σκεφτεί, προσπαθώντας να κατανοήσετε καλύτερα τον εαυτό σας και τη ζωή σας ή να ελαφρύνει ένα εσωτερικό βαρίδιο, ότι εξαιτίας «κάποιων» δυσκολιών φτάσατε στο σήμερα; Ότι έπρεπε να ζήσετε μια δύσκολη περίοδο για να εκτιμήσετε το παρόν;

Στον τομέα της ανθρώπινης λήψης αποφάσεων, τα άτομα κάποιες φορές επιλέγουν συνειδητά επιλογές που αναγνωρίζουν ως λανθασμένες ή μη ιδανικές. Αυτό το παράδοξο, που επηρεάζεται συχνά από γνωστικές, κοινωνικές και συναισθηματικές πιέσεις, αντανακλά την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ γνώσης και συμπεριφοράς.

Πώς η ανάγκη για κατανάλωση συνδέεται με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την ψυχική δυσφορία και τη συναισθηματική ρύθμιση; Μια νέα τσάντα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα αντικείμενο που δεν χρειαζόμαστε αλλά “μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα”. Για λίγα λεπτά η διάθεση ανεβαίνει, μέχρι να επιστρέψει το γνώριμο κενό.

Το Φαινόμενο Zeigarnik είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που εξηγεί την τάση των ανθρώπων να «κολλάνε» σε έργα που δεν έχουν ολοκληρωθεί ή είναι ημιτελή. Όχι εκείνα που είναι ξεκάθαρα ή εκείνα που έχουν «πραγματικό» τέλος, αλλά εκείνα που είναι ανολοκλήρωτα, έχουν διακοπεί ή έχουν αφεθεί στη μέση.