Είναι γεγονός ότι η αντιλαμβανόμενη ή ενθυμούμενη απόρριψη από τους γονείς μπορεί να επηρεάσει αισθητά τη μετέπειτα ψυχολογική προσαρμογή του ατόμου και να αποτελέσει προγνωστικό παράγοντα για την ικανότητα προσαρμογής των παιδιών στο μέλλον, κυρίως όσον αφορά στις ενήλικες διαπροσωπικές σχέσεις (Rohner, 2010).

Το ζήτημα αυτό έγινε αντικείμενο μελέτης πολλών επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οι οποίοι προσπάθησαν να διερευνήσουν τα αίτια διαμόρφωσης συγκεκριμένων χαρακτηριολογικών και συμπεριφορικών μοτίβων αλλά και να διαμορφώσουν αντίστοιχες θεραπευτικές προσεγγίσεις.

Τι είναι αυτό άραγε που μας ωθεί να σκεφτούμε αρνητικά για ένα γονέα και τις πρακτικές του; Πόσο συχνά παρατηρείται σε ενήλικες, γονείς ή όχι, να σχολιάζουν το μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου ανθρώπου;

Ένα ερώτημα, το οποίο απασχολεί πολλά ζευγάρια που αντιμετωπίζουν προβλήματα είναι το αν πρέπει να μείνουν μαζί για τα παιδιά ή όχι. Έρευνες υποστηρίζουν πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μονογονεϊκές οικογένειες εμφανίζουν περισσότερα συμπεριφορικά προβλήματα, που σχετίζονται κυρίως με ζητήματα ελλιπούς αυτοπεποίθησης ή αυξημένης επιθετικότητας, σε σχέση με παιδιά που μεγαλώνουν παρουσία και των δύο γονέων (Dr. Usakli et al., 2013).

Τι πραγματικά πληγώνει τα παιδιά και πώς η συναισθηματική αποκατάσταση τα προστατεύει; Στην κλινική πράξη συναντώ συχνά γονείς που εκφράζουν έντονη ανησυχία για τις συγκρούσεις που συμβαίνουν μπροστά στα παιδιά τους. «Μαλώσαμε δυνατά», «Υψώσαμε τον τόνο», «Μας άκουσε» κ.α.

Η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται συχνά ως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κοινωνικές προσδοκίες, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια συζητιέται ανοιχτά: η αίσθηση ότι ο εαυτός, όπως τον γνωρίζαμε, έχει αρχίσει να εξαφανίζεται.