«Δεν είναι ανάγκη να σ’αγαπούν για να αγαπάς. Αλλά είναι απαραίτητο το να αγαπάς» Οδυσσέας Ελύτης

Η αγάπη αποτελεί μια επιλογή, δεν πρόκειται για κάτι βεβιασμένο, ούτε υπάρχει κάτι που θα αναγκάσει κάποιον να τη νιώσει. Αφορά σε μια σταθερή κατάσταση, δεν έχει το παροδικό του έρωτα, ούτε το απότομό του, ούτε έχει και όλη την εγρήγορση που προσφέρει ο τελευταίος.

Ζούμε ό,τι συμβαίνει … όλο και αυξανόμενα έρχονται στην επικαιρότητα τα εγκλήματα βίας που διαπράττονται εις βάρος των γυναικών. Από την σεξουαλική παρενόχληση και την ενδοοικογενειακή κακοποίηση έως την ύψιστη μορφή, αυτή της ανθρωποκτονίας.

Όρια σημαίνει ελευθερία! Πώς θα ήταν η ζωή μας εάν δε θέταμε όρια στα παιδιά μας, στις σχέσεις μας (προσωπικές & επαγγελματικές), στον ίδιο μας τον εαυτό; Ας φανταστούμε μία κατάσταση… Ένας κολυμβητής γνωρίζει ότι στη θάλασσα που κολυμπά υπάρχει ένας καρχαρίας. Αλλά δεν ξέρει ακριβώς σε ποιο βάθος.

Στα περισσότερα σπίτια υπάρχουν σχεδόν πάντα δύο υλικά στο ράφι: οξυζενέ για τις πληγές και ξίδι για το φαγητό. Και τα δύο είναι καθημερινά, οικεία, «αθώα». Κι όμως, αν αυτά τα δύο συναντηθούν στο ίδιο δοχείο, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο, πιο επιθετικό μείγμα (υπεροξικό/περοξικό οξύ), που είναι ερεθιστικό και δυνητικά επικίνδυνο για τον άνθρωπο.

«Οι άνθρωποι ταράζονται όχι απ’ αυτά που συμβαίνουν, αλλά από την άποψή τους γι’ αυτά που συμβαίνουν», είχε πει ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος. Και αυτή ακριβώς είναι η βασική αρχή του Γνωστικού μοντέλου: δεν είναι τα γεγονότα που μας κάνουν να υποφέρουμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα ερμηνεύουμε.