Η αρχική ιδέα για το άρθρο ξεκίνησε μέσα από την παρατήρηση κοντινών μου προσώπων και την συνεχή μάχη τους με τη ζυγαριά. Μια μακροχρόνια, επίπονη  μάχη με πολλές ήττες, ελάχιστες νίκες, οπισθοχωρήσεις, φαύλους κύκλους διατροφικών προγραμμάτων και υπερκατανάλωσης αγαπημένων φαγητών. Με τελικό  θύμα πάντα τον εαυτό τους, που εισέπρατε φοβερή αυτοκριτική μπροστά στον καθρέφτη.

Ας φτιάξουμε στο μυαλό μας μία εικόνα... έναν τοίχο... και ας υποθέσουμε ότι κάποιος σε ρωτούσε ποια είναι η αξία ενός τοίχου... τι θα απαντούσες;

Η φύση έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να κοιμάται, ακόμα και παρά τη θέλησή του. Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι ο κάθε άνθρωπος περνάει τουλάχιστον το 1/3 της ζωής του σε έναν κόσμο στον οποίο ενώ το σώμα του είναι χαλαρωμένο και αδρανές, συνεχίζει να έρχεται σε επαφή με τις κρυφές του επιθυμίες, ακόμα και με τα βαθύτερα μυστικά στο υποσυνείδητο του.

Έφτασε η στιγμή. Οι μέρες μετρούν αντίστροφα και το χαρτί των εξετάσεων πλησιάζει. Το μυαλό τρέχει: «Κι αν δεν τα καταφέρω;», «Αν δεν γράψω όσο θέλω;», «Τι θα σκεφτούν οι άλλοι;». Είναι λες και ένας αριθμός – ο βαθμός σου – έχει γίνει καθρέφτης του εαυτού σου. Κι όμως… δεν είναι.

Παρόλο που όλοι μας γνωρίζουμε την αξία της 'πρόληψης', συχνά ξεχνάμε ότι η πρόληψη σε θέματα ψυχολογικής υγείας βασίζεται σε έννοιες απλές, όπως 'αγάπη', 'αποδοχή', 'ενθάρρυνση', 'επιβράβευση' και πάνω απ' όλα, υψηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.