Η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται συχνά ως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κοινωνικές προσδοκίες, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια συζητιέται ανοιχτά: η αίσθηση ότι ο εαυτός, όπως τον γνωρίζαμε, έχει αρχίσει να εξαφανίζεται.

Αν έχεις ακούσει τη φράση “σκέψου θετικά” και μέσα σου έχεις σκεφτεί "μακάρι να γινόταν, αλλά δε μπορώ" δεν είσαι ούτε αρνητικός άνθρωπος, ούτε "δύσκολος". 

Μέχρι το τέλος αυτού του άρθρου θα έχεις μάθει…

Από μικρή ηλικία, πολλοί μεγαλώνουμε με φράσεις όπως «Κλαις; Θα σου δώσω εγώ λόγο να κλάψεις!» ή «Μην κλαις, οι άντρες δεν κλαίνε». Αυτές οι κοινωνικές εντολές εκπαιδεύουν τον άνθρωπο να θεωρεί το κλάμα αδυναμία, ακατάλληλη έκφραση ή σημάδι ευαλωτότητας.

Το να λες «ο έρωτας είναι διαταραχή» με ύφος ανθρώπου που μόλις αποκάλυψε την κρυφή δομή του σύμπαντος δεν είναι ούτε ριζοσπαστικό, ούτε βαθύ, ούτε επιστημονικό. Είναι απλώς ένας κομψός τρόπος να πεις: «Δεν αντέχω την εγγύτητα, αλλά θέλω να φαίνομαι σοφός.»