Η συνεξάρτηση αποτελεί ένα σύνθετο και συχνά παρεξηγημένο ψυχολογικό φαινόμενο, το οποίο εκδηλώνεται κυρίως στο πλαίσιο στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

Η ηγεσία δεν είναι τίτλος. Δεν είναι θέση, ρόλος ή εξουσία. Δεν είναι αυτός που μιλά πιο δυνατά ούτε εκείνος που επιβάλλεται.

Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά στην προοπτική να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και άγνωστο και ξαφνικά έχεις πανικοβληθεί, πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου η επιθυμία για αλλαγή είναι παρούσα, αλλά η κίνηση δεν έρχεται. Το άτομο γνωρίζει ότι η τρέχουσα κατάσταση δεν το εκφράζει πια, ωστόσο δυσκολεύεται να κάνει το επόμενο βήμα. Αυτή η εμπειρία συχνά συνοδεύεται από ενοχές, αυτοκριτική και την αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά».