Η ιστορία της ψυχολογίας είναι γεμάτη πειράματα που αμφισβήτησαν βεβαιότητες,έθεσαν νέα ερωτήματα και φώτισαν σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης εμπειρίας. Ένα από αυτά είναι το περίφημο πείραμα του David L. Rosenhan,το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science υπό τον τίτλο «On Being Sane in insane places».

Ο τρόπος που μια γυναίκα βιώνει τον έρωτα μέσα στο σώμα και την ψυχή της είναι περίπλοκος. Συχνά ούτε και η ίδια τον κατανοεί, παρόλο που έχει όλα εκείνα τα προειδοποιητικά σημάδια μέσα της για τη φύση, την ένταση και το είδος της σχέσης.

Όταν ερωτεύεσαι, νομίζεις πως κοιτάς δύο μάτια. Όμως πίσω τους στέκονται (τουλάχιστον) έξι άνθρωποι. Ο καθένας κουβαλά μέσα του τις φωνές, τις σιωπές και τα συναισθηματικά αποτυπώματα των γονιών του και των προηγούμενων μεγάλων σχέσεων του.

Η μοναξιά αποτελεί μια παγκόσμια και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, που δεν ορίζεται απλώς από τη φυσική απουσία άλλων ανθρώπων, αλλά από ένα υποκειμενικό και οδυνηρό συναίσθημα αποσύνδεσης (Hawkley & Cacioppo, 2010).

Η αλλαγή αποτελεί έναν από τους πιο θεμελιώδεις, αλλά και πιο απαιτητικούς στόχους της ανθρώπινης ζωής. Από τη βελτίωση συνηθειών και την ενίσχυση της ψυχικής υγείας έως τη μεταμόρφωση συναισθηματικών και διαπροσωπικών μοτίβων, η διαδικασία της αλλαγής δεν είναι ούτε γραμμική ούτε απλή.