Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς, η εκπαίδευση δεν περιορίζεται πλέον στη μετάδοση γνώσεων.

Η εφηβεία συνιστά μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδο, κατά την οποία το άτομο καλείται να διαμορφώσει την ταυτότητά του, να αναπτύξει αυτόνομες σχέσεις και να ανταποκριθεί σε αυξανόμενες κοινωνικές και ακαδημαϊκές απαιτήσεις. 

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι νέοι εκφράζουν το διάχυτο αίσθημα απογοήτευσης, ματαίωσης και υπαρξιακής κόπωσης. Δεν πρόκειται απλώς για δυσφορία απέναντι σε προσωρινές δυσκολίες, αλλά για τη βαθύτερη εμπειρία εγκλωβισμού, σε ένα κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, που φαίνεται να περιορίζει τις δυνατότητες εξέλιξης.

Σύμφωνα με τον Goffman (1963), το στίγμα αφορά ένα κοινωνικά αποδιδόμενο χαρακτηριστικό που οδηγεί σε υποτίμηση ή περιθωριοποίηση του ατόμου. Στην περίπτωση της ψυχικής υγείας, το στίγμα δεν αφορά μόνο την κοινωνική εικόνα, αλλά, επηρεάζει βαθιά και τον τρόπο που το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Η επιλεκτική αλαλία αποτελεί μια κατάσταση που συχνά παρερμηνεύεται. Το παιδί μπορεί να φαίνεται «να μη μιλά», στην πραγματικότητα όμως διαθέτει λόγο, επαρκή γλωσσική ικανότητα και σαφή ανάγκη για επικοινωνία.