Η μοναξιά, είναι μία εμπειρία, που όλοι την έχουμε ζήσει σε διάφορους τομείς ή φάσεις της ζωής μας, και για κάποιους μοιάζει ανυπόφορη και λίγο τρομακτική. Το να μείνουμε μόνοι, δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης, ακόμα και πανικού, αφού η ανάγκη για σύνδεση ματαιώνεται και η αίσθηση του ότι αυτό θα είναι κάτι μόνιμο επικρατεί.

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένα σύνολο από στιγμές, μνήμες, συναισθήματα. Πολλές φορές μία αίσθηση μελαγχολίας ή κενού μπορεί να μας κατακλύσει και να πλαισιώσει όλη μας την καθημερινότητα.

Πολλές φορές οι ανάγκες μας δεν βρίσκουν την ικανοποίηση ή την εκπλήρωση που ζητούν. Κάτι τέτοιο είναι εντάξει αφού δεν είναι εφικτό, πάντα, είτε να έχουμε αυτό που θέλουμε είτε τα πράγματα να εξελίσσονται και να συμβαίνουν με τη ροή που επιθυμούμε ή έχουμε προγραμματίσει.

Ωστόσο, οι καταστάσεις αρχίζουν να γίνονται πιο περίπλοκες όταν οι ανάγκες μας βρίσκουν «τοίχο» στις ανάγκες των άλλων.

Συχνά αναρωτιόμαστε πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να είναι πάντα χαρούμενοι ή τόσο ατρόμητοι ή τόσο άνετοι με την εικόνα και τα φαινομενικά ελαττώματά της. Τα ερωτήματα αυτά, σε άλλους προξενούν ζήλεια, σε άλλους περιέργεια, σε άλλους θαυμασμό και σε άλλους μία επιθυμία ταύτισης.

Μία αναγκαία συνθήκη από τη στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου είναι η πρόσληψη τροφής. Η συνθήκη, αυτή, αφενός εξασφαλίζει την επιβίωση, αφετέρου δημιουργεί ένα «παιχνίδι διαντίδρασης» ανάμεσα στη μητέρα και το βρέφος, βοηθώντας το δεύτερο να διαμορφώσει ψυχικές αναπαραστάσεις και να καλύψει συναισθηματικές ανάγκες.