reality shows

Πάνε πολλά χρόνια που έχουμε συνηθίσει τα reality shows σαν ένα αναπόσπαστο μέρος της τηλεοπτικής και διαδικτυακής μας πραγματικότητας και δεχόμαστε σχεδόν άβουλα καμιά φορά το δημόσιο εξευτελισμό ανθρώπων που με τη θέληση τους έχουν αποφασίσει να τοποθετήσουν τον εαυτό τους σε θέση αντικειμένου, υπό την κρίση της εκάστοτε επιτροπής αναζήτησης ταλέντων.

Σκοπός των reality shows

Ο σκοπός κάθε φορά δεν είναι άλλος από την ανάδειξη κάποιων ''μεγάλων'' ταλέντων και φυσικά αν κάποιος δεν τα καταφέρει γίνεται αυτομάτως υποπροϊόν και απομακρύνεται άλλες φορές διακριτικά άλλοτε με πολύ άσχημο τρόπο από τη δημοσιότητα. Χωρίς αντίρρηση έχουν κατά καιρούς υπάρξει επιτροπές που έδειξαν μεγάλο σεβασμό και χειρίστηκαν με προσοχή τους υπό κρίση υποψηφίους τους. Άλλες πάλι φορές έχουμε παρακολουθήσει ευτράπελα,συγκρούσεις, μάχες ολόκληρες να διαδραματίζονται προς χάριν πάντα των διαφημιστικών εταιρειών και της τηλεθέασης.

Πολύ πρόσφατα έτυχε να παρακολουθήσω ένα στιγμιότυπο από ένα τηλεοπτικό ενσταντανέ ενός υποψηφίου μοντέλου το οποίο ένα μέλος της επιτροπής κυριολεκτικά αποδόμησε σε κάθε επίπεδο. Δε θα εξετάσω πώς η συγκεκριμένη κοπέλα βρέθηκε στην εν λόγω εκπομπή και αν όντως είχε τα απαιτούμενα προσόντα, όμως, θα σταθώ με λύπη μου στον τρόπο που το συγκεκριμένο μέλος της επιτροπής αυτής απευθύνθηκε στην κοπέλα.Το να λες κάποιον άσχημο, αντιπαθητικό και να τον εξετάζεις σχεδόν με το μικροσκόπιο και όλο αυτόν τον εξευτελισμό να τον ντύνεις με το πέπλο του ειδήμονα,του φτασμένου, βασιζόμενος στην κυριαρχία της θέσης ισχύος σου ενώπιον κάμερας, χωρίς να δίνεις καμία σημασία σε αυτό που μπορεί να δημιουργήσεις σε έναν άνθρωπο εκείνη τη στιγμή, είναι το λιγότερο ανεπίτρεπτο και είναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω το άρθρο αυτό.

Η ανάγκη για αποδοχή

Από μικρός ο άνθρωπος δύο πράγματα αναζητά την αγάπη και την αποδοχή. Μάλιστα, στο βαθμό που δεν καταφέρνει να αποκτήσει τα δύο αυτά μέσα στην οικογένεια του, προσπαθεί απεγνωσμένα να τα κερδίσει με όποιον τρόπο και κόστος από το περίγυρό του.'Οσο μεγαλύτερη η ανάγκη για αποδοχή και αναγνώριση, τόσες περισσότερες και οι ατυχίες,τα δράματα,οι απογοητεύσεις και φυσικά το ψυχικό κόστος ενός εαυτού που μανιωδώς αναζητά τη ταυτότητα του. Για το λόγο αυτό, τα reality αναζήτησης ταλέντων δε θα μπορούσαν παρά να έχουν τόσο μεγάλη απήχηση, ακριβώς για το λόγο οτι είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι με ανάγκη να τους πούν μια καλή κουβέντα και να τους καλύψουν με όποιο τρόπο το κενό σε αναγνώριση και αποδοχή. 

Ποιά είναι όμως τα όρια αυτού που κρίνει αυτόν που έστω και εσφαλμένα και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες βρέθηκε μπροστά του για να τον κρίνει; 

Οι κίνδυνοι της συμμετοχής σε reality

Yπάρχει άραγε κάποιος ειδικός ψυχικός υγείας που να εξετάζει την ευαλωτότητα και τις δυνατότητες κάθε υποψηφίου να δεχτεί τη κριτική; Yπάρχει κάποια μέριμνα η κάποιος μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων που θα αναλάβει δράση και θα επιβάλλει τα όρια αν κάτι δε πάει καλά από κάποια πλευρά κριτών και διαγωνιζομένων; Yπάρχει κάποιος που να εξετάζει πώς πέρασαν τη νύχτα ή την επόμενη μέρα τους οι υποψήφιοι που δέχτηκαν σφοδρή και εξευτελιστική κριτική;

Aναρωτιέμαι πού μπορεί να αναζητηθούν οι ευθύνες αν κάποια στιγμή υπάρξει κάποια απόπειρα αυτοκτονίας ή κάποια πρόκληση σωματικής βλάβης με αφορμή κάτι που διαδραματίστηκε σε μια  από αυτές τις εκπομπές. Φυσικά, ο αντίλογος λέει οτι εφόσον κανείς πάει με δική του ευθύνη, κάπου οφείλει να είναι προετοιμασμένος και για τα χειρότερα.

Όμως εγώ ρωτάω. Είναι προσόν για μια κοινωνία να προκαλεί και να στηρίζει τα χειρότερα, έστω και αν γίνονται σχεδόν με τη συγκατάθεση και των δύο πλευρών; 

Ακόμα, δηλαδή, και αν κάποιος πάσχει από χαμηλή αυτοεκτίμηση, μαζοχισμό και κακή φαντασιακή εικόνα προοπτικής του εαυτού του, είμαστε υπεράνω κάθε ευθύνης όσοι συντρέχουμε στην επιδείνωση μιας έστω παγιωμένης κατάστασης;

Η πρόταση του ειδικού

Γνώμη μου είναι πως για να σταθούν αντίστοιχες επιτροπές ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο παρεκτροπών θα έπρεπε αφενός να υπάρχουν σταθμισμένες αξιολογήσεις τόσο για τα μέλη της επιτροπής όσο και για τους υποψηφίους. Θα ήταν καλό τα οριοθετηθεί το εύρος, η ποιότητα και ο τρόπος που θα ασκείται η κριτική και να απομακρύνονται όσοι δε πληρούν τα κριτήρια από κάθε πλευρά.

Όμως τότε πιθανόν να μην είχε τόση πλάκα για κάποιους. Πιθανόν τα νούμερα της τηλεθέασης να έπεφταν και ενδεχομένως εκπομπές αντίστοιχου τύπου να μην είχαν πια θέση σε μια κοινωνία που σέβεται, πειθαρχεί και κινείται με γνώμονα την ανθρωπιά, την ηθική, την ευγένεια και το σεβασμό στον όποιο και κάθε άλλο άνθρωπο με όποιο χαρακτηριστικό, ιδιαιτερότητα και πρόβλημα.

Αν τέτοια φαινόμενα τα αφήνουμε ασχολίαστα και τα προσπερνάμε, είναι σα να βάζουμε με το δικό μας τρόπο μια υπογραφή συγκατάθεσης για το επόμενο παιδί που θα δεχτεί βία στο σχολείο,για τον επόμενο μετανάστη που δεχτεί εξευτελισμό, για τον επόμενο Ζακ που θα αφήσει τη τελευταία του πνοή κάπου σε κάποιο δρόμο και για τον επόμενο έφηβο που θα τον φωνάζουν "αδερφή" γελώντας.

Reality σημαίνει πραγματικότητα, μόνο που η πραγματικότητα μας αφορά και είμαστε μέρος αυτής με κάθε μας θέση, τοποθέτηση άρνηση ή συγκατάθεση.

Συγγραφή Άρθρου

Παναγιώτης Πλουμίδης - Ψυχοθεραπευτής

Παναγιώτης Πλουμίδης: έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology”, σημαίνει ότι το Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής με ειδίκευση στη ψυχανάλυση από το 2008. Απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας Α.Π.Θ με MSc στο Department de Psychanalyse του Paris 8 και MSc “Φιλοσοφίας & Ψυχανάλυσης” της Φιλοσοφικής Α.Π.Θ

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ιδεοψυχαναγκασμός και οριοθέτηση
ιδεοψυχαναγκασμός

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι, κατά τη γνώμη μου, μια από τις πιο σύνθετες και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσες παθήσεις στο σύνολο της κλινικής ψυχοπαθολογίας. Το ενδιαφέρον με αυτή τη διαταραχή είναι τόσο ο τρόπος οργάνωσής της όσο και οι δυνατότητες μετατροπής κι εξέλιξης της κατά τη πορεία της νόσου, αλλά και η πιθανότητα να ομοιάσει στον παραλληρητικό λόγο, χωρίς να έχει απολύτως καμία σχέση με οποιαδήποτε μορφή ψυχωσικής συνδρομής.

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια
καλοκαιρινοί έρωτες

O έρωτας είναι ουσιαστικό (πολύ ουσιαστικό κατά τον πληθυντικό αριθμό της Κικής Δημουλά). Αποτελεί, θα λέγαμε, την πεμπτουσία της ύπαρξης μας. Έρχεται ξαφνικά από εκεί που δε τον περιμένουμε και μας δημιουργεί σχεδόν αυτόματα μια νέα προοπτική της υπάρχουσας πραγματικότητας μας. Ολοκληρώνει με την παρουσία του τη ζωή μας, οι ανάγκες μας ξαναβρίσκουν την εκπλήρωση τους και ο χρόνος αποκτά μια καινούργια σημασία, αφήνοντας λίγο στην άκρη την δυσκαμψία και τη γκρίνια όλης της προηγούμενης περιόδου. 

Οι παλιές φιλίες πάνε στο παράδεισο
παλιές φιλίες, παιδική ηλικία

Εχθές συνάντησα μετά από πολύ καιρό ένα παιδικό μου φίλο. Είχαμε χαθεί για πολλά χρόνια, θυμάμαι η τελευταία φορά που τον είχα συναντήσει ήταν δυο μέρες πρίν την ορκωμοσία μου στο πανεπιστήμιο. Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα, και σε δυο ώρες ήμασταν κάπου και τα πίναμε παρέα.

Προσεχώς κατάθλιψη
κατάθλιψη

Είναι άραγε η ψυχική ασθένεια του μέλλοντος; Είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται όσο συχνά λέγεται; Είναι κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό; μπορεί να συμβεί στο καθένα;

Η κατάθλιψη, η πιο ίσως συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη στη κλινική ψυχοπαθολογία είναι μια νόσος σαν όλες τις άλλες, σοβαρή ανάλογα με το τρόπο και την ένταση εκδήλωσης των συμπτωμάτων της, αντιμετωπίσιμη σε μεγάλο ποσοστό, με πιθανούς ασθενείς τον καθένα από εμάς αν βρεθούμε στις κατάλληλες ψυχικές συνιστώσες για να την αναπτύξουμε.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :