Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε κάπως απότομα στη ζωή μας. Μέσα σε λίγο χρόνο πέρασε από τις ειδήσεις και τις τεχνολογικές συζητήσεις στην καθημερινή αγωνία πολλών ανθρώπων. Και δεν συζητιέται πλέον μόνο ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύουμε, μαθαίνουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας και, τελικά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο. 

Αν η απώλεια του αγαπημένου σας προσώπου είναι πρόσφατη, μπορεί να σας απασχολούν κάποιες από τις παρακάτω σκέψεις ή να βιώνετε κάποια από τα παρακάτω συναισθήματα:

Σίγουρα έχεις ακούσει για τη δύναμη της θετικής σκέψης, για τις θετικές δηλώσεις, για τη θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων και πιθανότατα έχεις δοκιμάσει να εφαρμόσεις κάτι από αυτά και από άλλα ακόμα. Πόσες φορές έχεις ακούσει τη φράση «Σκέψου θετικά» και πόσες φορές έχεις πει εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου «Σκέψου θετικά» με την προσδοκία πως όλα θα αλλάξουν μαγικά όπως διαδίδεται;

Πριν από μερικά χρόνια στο μετρό της Ουάσιγκτον στη στάση L’Enfant Plaza ένας βιολιστής έπαιζε για 45 λεπτά.

Το πένθος συνιστά αναμφίβολα μια τραυματική εμπειρία για το άτομο που το βιώνει, μολονότι είναι μια εμπειρία ξεχωριστή. Είναι αποχωρισμός, οδυνηρός και συγχρόνως πανανθρώπινος. Την ίδια στιγμή, χαρακτηρίζεται από κάποια πολύ συγκεκριμένα γνωρίσματα, όπως η θλίψη, ο θυμός και οι ενοχές σε συναισθηματικό επίπεδο και ενίοτε αντιδράσεις του σώματος, που παρατηρούνται, ως αποτέλεσμα της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. 

Το ζήτημα της διαχείρισης του πένθους αποτελεί ένα κοινό πρόβλημα ανάμεσα στους ανθρώπους, καθώς κάθε άνθρωπος θα αντιμετωπίσει στη διάρκεια της ζωής του την απώλεια ενός ή περισσότερων κοντινών του ανθρώπων, από διαφορετικά αίτια και συχνά με απρόσμενο τρόπο.

Αν όλο σου το δόσιμο έχει στόχο να «πάρεις», σκέψου πόσο φοβισμένος άνθρωπος θα καταντήσεις.

Πολύ σύντομα, θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι: «Παίρνω αρκετά σαν αντάλλαγμα;» Αυτός ο τρόπος σκέψης αναπτύσσει την ανάγκη σου να ελέγχεις τους άλλους, ώστε να μη βρεθείς «χασμένος» από τη συναλλαγή, γεγονός που καταστρέφει την ηρεμία του νου σου και γεννά μέσα σου θυμό και πίκρα.

Αν προσπαθείς να αλλάξεις κάτι με μεθόδους και τακτικές που μέχρι τώρα δεν είχαν αποτέλεσμα, αυτό λέγεται παραφροσύνη - Αϊνστάιν

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Μήπως ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι μόνο αυτό που χάσαμε, αλλά κι αυτό που δεν προλάβαμε να γίνουμε; Πολλοί έχουν μιλήσει για το ψυχικό τραύμα. Για την εγκατάλειψη, την απόρριψη, την κακοποίηση, την απώλεια, τη βία και τη στέρηση. Για γεγονότα που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ψυχή και συνέχισαν να μας επηρεάζουν πολύ μετά το τέλος τους.

Ο Αινστάιν, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, δήλωσε πως θεωρούσε τον θάνατο σαν ένα παλιό χρέος που έπρεπε να ξεπληρώσει… 

Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως.

Οι ηλικιωμένοι αποτελούν μία ευάλωτη ηλικιακή ομάδα, καθώς τείνουν να έρχονται αντιμέτωποι με διάφορες μορφές απώλειας στην ύστερη ενήλικη ζωή τους, γνωστική, σωματική, οικονομική, κοινωνική. Οι απώλειες αυτές συχνά οδηγούν στην κοινωνική απομόνωση, η οποία με την σειρά της δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη καταθλιπτικών συμπτωμάτων (Fokkema, De Jong Gierveld, Dykstra, 2012).

Όπως ισχύει και για τους ενηλίκους, οι απαισιόδοξοι τρόποι με τους οποίους ερμηνεύονται οι ήττες της ζωής μοιάζουν να υποθάλπτουν την αίσθηση της ανημπόριας και της απελπισίας στην καρδιά των καταθλιπτικών παιδιών.

Με αφορμή της δύσκολες στιγμές που περνούν οι συνάνθρωποι μας, αξίζει να πούμε ότι σε τέτοιες καταστάσεις ο πόνος είναι σωματικός, αλλά και ψυχικός. 

Επίμονη κινητοποίηση σκέψεων, εγκλωβισμός μέσα στο σπίτι, υπερένταση, θυμός, ιεροτελεστίες καθαριότητας, άγχος και αβεβαιότητα για το μέλλον, αδυναμία ελέγχου ή πρόβλεψης όσων πρόκειται να συμβούν, οικονομικές ανησυχίες, εμμονική παρακολούθηση ειδήσεων και αίσθημα ανηδονίας για κάποιους.

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που συνοδεύονται από λουλούδια και τελετές και άλλοι που δεν έχουν μάρτυρες. Αντίο που γράφτηκαν σε ένα τελευταίο μήνυμα και αντίο που ποτέ δεν ειπώθηκαν. Απώλειες που τιμώνται δημόσια και απώλειες που ζουν σιωπηλά μέσα μας, σαν μια σκιά που επιστρέφει κάθε φορά που η ζωή ξανασπάει.

Η στιγμή που αρχίζεις να χάνεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Κάποια στιγμή, μέσα σε μια σχέση, συμβαίνει κάτι που δεν φαίνεται εύκολα — αλλά σε επηρεάζει βαθιά. Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζεις να προσέχεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο απ’ όσο συνήθως. Όχι επειδή το αποφάσισες, αλλά γιατί κάτι μέσα σου ανησυχεί.

Κάθε απώλεια στη ζωή ενός ατόμου προκαλεί μια δύσκολη συναισθηματικά κατάσταση. Μερικές φορές αυτή η απώλεια αφορά μια θέση εργασίας, ένα σπίτι, έναν χωρισμό, ενώ κάποιες άλλες φορές πρόκειται για την απώλεια μέσω του θανάτου.

Είναι ευρέως γνωστό πως οι ψυχικές διαταραχές απασχολούν όλο και μεγαλύτερο αριθμό ατόμων επηρεάζοντας περισσότερο από το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον σε μία από αυτές, θα αναλύσουμε εκτεταμένα την κατάθλιψη η οποία ορίζεται ως η ασθένεια του 21ου αιώνα και θεωρείται μια από τις πιο σοβαρές διαταραχές της διάθεσης που μαστίζει όλο και συχνότερα τις μικρότερες ηλικιακές ομάδες αφού αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου των νέων μετά από τα τροχαία ατυχήματα.