Τα Χριστούγεννα, συνήθως φέρνουν μαζί τους και μια γλυκιά μελαγχολία. Μια μελαγχολία που ίσως να σχετίζεται με τον χρόνο που φεύγει, με τις οικογενειακές στιγμές, με το κλίμα, με τον στολισμό...

Έχουμε περάσει ήδη τα μέσα Δεκεμβρίου και είμαστε μία ανάσα πιο κοντά στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Φέτος ειδικά, λόγω της υγειονομικής πανδημίας, θα βιώσουμε τις μέρες αυτές με ένα πρωτόγνωρο τρόπο. Παρόλα αυτά, όπως και κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο τρόπος, που αυτές οι ημέρες των γιορτών έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μας είναι ίδιος.

Στην ζωή όλα εκκινούν από μια αφετηρία και διαγράφουν πορείες. Η αφετηρία ορίζεται ως το σημείο μηδέν. Επίσης το σημείο μηδέν μπορεί να σηματοδοτεί και ένα έσχατο όριο. Το τέλος μιας αναπόφευκτης διαδρομής. Έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται μεταξύ δυο συμπληγάδων, μιας αφετηρίας και ενός τέλους που καλείται αναγκαστικά να διέλθει.

Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η μετάβαση στην ενήλικη ζωή έχει πάψει προ πολλού να είναι ένα απλό, γραμμικό πέρασμα, καθώς έχει μετατραπεί σε μια σύνθετη και συχνά μπλοκαρισμένη διαδρομή.

Τι είναι ο θάνατος τελικά; Ο θάνατος είναι η μόνη βεβαιότητα που όλοι μας μοιραζόμαστε, αλλά ταυτόχρονα, το θέμα που φοβόμαστε περισσότερο να αγγίξουμε. Κρύβεται στις σιωπές μας, στις σκέψεις που αποφεύγουμε όταν ξαπλώνουμε το βράδυ κι όμως είναι πάντα εκεί.

Η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές στην παιδική ηλικία. Δεν είναι απλώς μια τυπική αλλαγή κτιρίου ή τάξης, αλλά μια πολυεπίπεδη διαδικασία που αφορά την ανάπτυξη, την κοινωνικοποίηση, την αυτοεικόνα και τη συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού.

Πολλές φορές ονειρευόμαστε πράγματα και καταστάσεις που θέλουμε να βιώσουμε. Θέτουμε στόχους, άλλοτε μεγαλύτερους και άλλοτε μικρότερους. Κάνουμε σχέδια, προγραμματίζουμε και βάζουμε τον εαυτό μας σε μία διαδικασία δράσης και αναζήτησης.

«Εάν δεν ξέρεις πώς να αποκαλύψεις τον πόνο σου, πώς θα τον αποκαλύψουν οι άλλοι;»

Η κατάθλιψη ίσως αποτελεί την σοβαρότερη συναισθηματική διαταραχή του αιώνα που διανύουμε. Αυτή η βαθιά εμπειρία δυστυχίας όχι μόνο παγώνει τον άνθρωπο στον τρόπο σκέψης και σωματικής υγείας αλλά συμβολίζει ότι κάπου το νόημα της ζωής χωλαίνει.

Ο Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay) γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ. Εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και κοινωνικών ομάδων ενώ έχει ασχοληθεί και με τη συγγραφή βιβλίων, τα οποία σημειώνουν τεράστια επιτυχία.

Τι είναι κατάθλιψη; Ετυμολογικά ο όρος κατάθλιψη προέρχεται από το ρήμα «καταθλίβω» που σημαίνει πιέζω πολύ, προξενώ βαθύτατη θλίψη. Είναι μια από τις πιο συχνές ψυχικές διαταραχές γνωστή στους ψυχιάτρους από αρχαιοτάτων χρόνων ακόμα απο την εποχή του Ιπποκράτη ο οποίος την είχε ονομάσει «μελαγχολία».

Σε αυτό το άρθρο, θα διαβάσετε για τον τρόπο με τον οποίο ο φόβος λειτουργεί ως μηχανισμό επιβίωσης, για τα 5 σημαντικότερα είδη φόβου καθώς επίσης για την χειραγώγηση μέσω του φόβου

Ο πόλεμος έχει διαμορφώσει κοινωνίες σε όλη την ιστορία, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια σε αυτούς που εμπλέκονται άμεσα και έμμεσα. Ενώ η σωματική καταστροφή του πολέμου είναι εμφανής, οι ψυχολογικές και βιολογικές συνέπειές του στους στρατιώτες και τους πολίτες είναι βαθιές ,πολύπλοκες και συχνά δεν φαίνονται .

Αναπτυξιακή θεώρηση του πένθους: Όταν ένα παιδί χάνει ένα αγαπημένο του πρόσωπο όπως είναι οι γονείς του, τα αδέλφια του, ο παππούς, η γιαγιά, ο κόσμος του αλλάζει ριζικά. Ως γονείς νιώθουμε αβεβαιότητα για το πώς να το στηρίξουμε.

Ο άνθρωπος που πλησιάζει… αλλά εξαφανίζεται. Τρεις διαφορετικές ματιές της ανθρώπινης ψυχής κάθονταν απέναντι στον ίδιο πυρήνα αγωνίας: την επιθυμία να αγαπηθεί κανείς αληθινά και, ταυτόχρονα, τον τρόμο να φανεί όπως είναι.

Αυτό ένιωσα πάρα πολύ όταν βίωνα την απώλεια. Έχουμε επηρεαστεί από τις χολυγουντιανές αμερικάνικες ταινίες και ίσως λίγο από την τοξική θετικότητα και νομίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά.

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχασες κάποιον ή κάτι που θεωρούσες δεδομένο μέχρι εκείνη τη στιγμή…

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο καθένας μας μπορεί να θυμώσει. Αυτό είναι εύκολο. Το να θυμώσουμε όμως με τον σωστό άνθρωπο, για το σωστό λόγο και με το σωστό τρόπο, δεν είναι και τόσο εύκολο. Ο θυμός δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις ο ίδιος. Ερμηνεύεται μέσα στο πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει. Μπορεί να καλύπτει ένα άλλο συναίσθημα, ή να μετατοπίζεται προς διαφορετικό άτομο από αυτό που συνδέεται.

Είναι έλλειψη αγάπης ή μήπως ο φόβος ότι ο χρόνος μαζί τελειώνει πολύ γρήγορα; Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να μάθει κανείς τι κρύβεται πίσω τους.

Με την κοινωνική στήριξη στην τρίτη ηλικία ασχολείται η επιστήμη της γεροντολογίας. Έρευνες σε διαφορετικές κοινωνίες και πολιτισμούς έχουν καταδείξει τη σύνδεση της κοινωνικής στήριξης με την υγεία και την ευημερία κατά τη διάρκεια του γήρατος (Fernández–Ballesteros, 2002).

Η εξέλιξη και οι αλλαγές αποτελούν βασικό στοιχείο του φυσικού μας κόσμου, αλλά και της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλαγές συμβαίνουν διαρκώς κατά την πορεία των ετών, στο φυσικό μας περιβάλλον, στα διάφορα κοινωνικά πλαίσια, σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής (σχέσεις, καθημερινές συνήθειες, εργασία, οικογένεια, κλπ), αλλά και εντός μας σε ό,τι αφορά τους τρόπους που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τον κόσμο και την ύπαρξή μας μέσα σε αυτόν.