Με τον όρο αναβλητικότητα εννοούμε τη διαδικασία κατά την οποία δημιουργούμε λόγους για τους οποίους μπορούμε να αφήσουμε σημαντικά πράγματα για αργότερα και να δώσουμε προτεραιότητα σε άλλα πράγματα, λιγότερο σημαντικά και πιο ευχάριστα για μας. 

Τι γίνεται όταν κάποιος δεν θέλει να επιστρέψει τα Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών του, αλλά αν δεν το κάνει νιώθει τύψεις;

Τόσα έχουν ειπωθεί και ειπώνονται καθημερινά για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Οι περισσότεροι από μας, έχουμε συγκεκριμένη εικόνα για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Οι γυναίκες κουβαλάμε πάρα πολλή εξωτερική πληροφορία για το πώς πρέπει να είμαστε, πώς να φαινόμαστε, πώς να καθόμαστε, πώς να φερόμαστε, πώς να μιλάμε, τι πρέπει να κάνουμε, κ.ο.κ.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Το πένθος συνιστά αναμφίβολα μια τραυματική εμπειρία για το άτομο που το βιώνει, μολονότι είναι μια εμπειρία ξεχωριστή. Είναι αποχωρισμός, οδυνηρός και συγχρόνως πανανθρώπινος. Την ίδια στιγμή, χαρακτηρίζεται από κάποια πολύ συγκεκριμένα γνωρίσματα, όπως η θλίψη, ο θυμός και οι ενοχές σε συναισθηματικό επίπεδο και ενίοτε αντιδράσεις του σώματος, που παρατηρούνται, ως αποτέλεσμα της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. 

Η εσωτερική λίστα που δεν τελειώνει ποτέ. Φανταστείτε μια τυπική ημέρα: Το ξυπνητήρι χτυπά και, πριν ακόμα ανοίξετε καλά-καλά τα μάτια σας, μια αόρατη λίστα αρχίζει να ξετυλίγεται στο μυαλό σας.

Το συναίσθημα της θλίψης είναι μια γνώριμη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης που συνοδεύει την καθημερινή μας ζωή όπως όλα τα συναισθήματα και μια φυσιολογική λειτουργία που μας κληροδότησε η εξέλιξη.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.

«Χειριστικά παιδιά», «το παιδί σε χειρίζεται». Πολύ συνηθισμένες φράσεις που ακούει ένας νέος γονιός. Αυτές οι φράσεις αρκούν για να γεμίσουν έναν γονιό ενοχές και να τον κάνουν να νιώσει ανεπαρκής.