Η θεωρία της κοινωνικής μάθησης υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν την κοινωνική συμπεριφορά παρατηρώντας τη συμπεριφορά των άλλων και τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς, σχηματίζοντας ιδέες για το ποιες συμπεριφορές είναι κατάλληλες, δοκιμάζοντας αυτές τις συμπεριφορές και συνεχίζοντας τες (O'Leary, 1988).

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελεί το πιο σύνθετο όργανο του περιβαλλοντικού μας συστήματος. Είναι το κέντρο ελέγχου του σώματος, μέσω του οποίου επεξεργάζονται όλες οι πληροφορίες που αποσπώνται από τις πέντε μας αισθήσεις. Ρυθμίζει και συμβάλει στην έκφραση της συμπεριφοράς, διαδραματίζοντας τον βασικότερο ρόλο όσον αφορά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, της ιδιοσυγκρασίας και των πεποιθήσεων.

Εγώ δεν κάνω σεξ, κάνω έρωτα - μήπως δεν κάνω τίποτα από τα δύο;

Στις αρχές του φθινοπώρου του 2020, για πρώτη φορά βλέπαμε στους δρόμους ανθρώπους να κυκλοφορούν με μάσκες παντού. Μέχρι να εισβάλλει η πανδημία του κορωνοϊού στη ζωή μας, τέτοιες εικόνες ήταν αποκλειστικά προϊόντα μυθοπλασίας σε ξένες ταινίες που απολαμβάναμε από τον καναπέ μας.

Η επιτυχία πολλών ανθρώπων συνοδεύεται συχνά από έναν ενδόμυχο φόβο: μήπως ανακαλύψει ο κόσμος γύρω τους πως δεν αξίζουν πραγματικά όλα όσα έχουν πετύχει, μήπως καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν είναι τόσο καλοί όσο φαίνονται και μήπως εν τέλει τους θεωρήσουν κοινούς απατεώνες.

Πόσο δύσκολο είναι να ζούμε με τον εαυτό μας; Ένας από τους τρόπους που μετέρχεται το εγώ προκειμένου να δραπετεύσει από το αίσθημα του ανικανοποίητου που βιώνει ο προσωπικός εαυτός του είναι η διερεύνηση και η ισχυροποίηση του αισθήματος εαυτού μέσω της ταύτισης με μια ομάδα -ένα έθνος/κράτος, ένα πολιτικό κόμμα, μια εταιρεία, έναν θεσμό, μια σέχτα, έναν σύλλογο, μια συμμορία, ένα ποδοσφαιρικό σωματείο.

Άλλη μια χρονιά πλησιάζει στο τέλος της και η κάθε μία και ο κάθε ένας από εμάς κάνει τον δικό του απολογισμό. Τι θέλαμε, τι σχεδιάσαμε, πόσα από τα σχέδιά μας καταφέραμε να υλοποιήσουμε;

Η έννοια της εγκατάλειψης μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και αρκετό καιρό, από τότε δηλαδή που μπήκαμε σε «καραντίνα». Γιατί εγκατάλειψη; Και όχι κάποια άλλη λέξη; Σε αυτό με επηρέασαν οι Young & Klsoko. Αισθανόμαστε, λένε, εγκατάλειψη είτε όταν χάνουμε αυτό από το οποίο εξαρτόμαστε είτε από αυτό από το οποίο φροντιζόμαστε ή αγαπιόμαστε.

Η Σάρα μοιράζεται μαζί μας την ιστορία της και την ιδέα της για την ενσυνειδητότητα: «Πριν μάθω να διαλογίζομαι, διάβασα ένα βιβλίο που έλεγε πόσο σημαντικό είναι να είσαι παρών σε οτιδήποτε κάνεις, είτε σκουπίζεις το πάτωμα είτε πλένεις το αυτοκίνητο είτε φτιάχνεις καφέ.

Ας ξεκινήσουμε δίνοντας έναν σύντομο ορισμό για την Επαγγελματική Συμβουλευτική και Προσανατολισμό: το εύρος των δραστηριοτήτων που διευκολύνουν τους πολίτες, κάθε ηλικίας και σε οποιοδήποτε περίοδο της ζωής τους, να προσδιορίσουν τις δυνατότητές τους, τις ικανότητές τους και τα ενδιαφέροντά τους, να λάβουν εκπαιδευτικές και επαγγελματικές αποφάσεις και να διαχειριστούν την πορεία τους στην μάθηση, στην εργασία και σε άλλα πλαίσια στα οποία αυτές οι ικανότητες, δυνατότητες χρησιμοποιούνται (Council of the European Union, 2004).

Στους έντονους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής μας, πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις στις οποίες αγγίζονται τα όρια μας. Είναι εκείνες οι στιγμές που υπάρχει μια τεταμένη φόρτιση και αναδύονται συναισθήματα θετικά ή αρνητικά.

Πολλές φορές, όταν προσηλώνομαι σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή εμπειρία μου, είτε πρόκειται για σκέψη, ομιλία είτε απλά για πλοήγηση στο ίντερνετ, αναρωτιέμαι αν τη δεδομένη στιγμή έχω επίγνωση ολόκληρου του σώματος, της αναπνοής μου και κάθε σκέψης, συναισθήματος και αίσθησης των αντικειμένων που χρησιμοποιώ.

Η θετική ψυχική υγεία είναι κρίσιμη στο σημερινό κόσμο, καθώς επηρεάζει βαθιά κάθε πτυχή της ζωής μας. Η ψυχική υγεία μπορεί να επηρεάσει τις σκέψεις, τις πράξεις και τις αλληλεπιδράσεις μας. Μας εξοπλίζει για να αντιμετωπίσουμε προκλήσεις, να χτίσουμε σημαντικές σχέσεις και να πάρουμε ενημερωμένες αποφάσεις.

Τι είναι αυτό που αναζητάμε οι περισσότεροι; Τι είναι αυτό που θέλει ο καθένας μας; Ιδιαίτερα σε αυτόν τον ταραγμένο κόσμο, όπου όλοι προσπαθούν να βρουν κάποιου είδους ειρήνη, κάποιου είδους ευτυχία, ένα καταφύγιο, είναι πολύ σημαντικό να διαπιστώσουμε τι προσπαθούμε να βρούμε, τι προσπαθούμε να ανακαλύψουμε.

«Οι νέοι μας τώρα φαίνεται να αγαπούν την πολυτέλεια. Έχουν κακούς τρόπους και περιφρονούν την εξουσία. Δεν δείχνουν σεβασμό στους ενήλικους και ξοδεύουν τον χρόνο τους τριγυρνώντας και κουτσομπολεύοντας μεταξύ τους. Είναι θρασείς και έτοιμοι να αντιλέγουν στους γονείς τους, να μονοπωλούν τη συζήτηση σε μια παρέα, να τρώνε λαίμαργα και να τυραννούν τους δασκάλους τους.»

Στη ζωή του καθενός – σε κάθε μορφή ζωής – συμβαίνουν απροσδόκητα γεγονότα ή δυσάρεστες αλλαγές στις οποίες έχουμε λίγο ή και καθόλου έλεγχο. Καμία ''ποσότητα'' θεωρίας, θεραπείας, σοφίας, κατανόησης, ασφάλειας, οικογένειας, προσδοκίας, σχεδιασμού, στρατηγικής, φήμης, ομορφιάς, διανόησης, χρημάτων, θετικών σκέψεων, προσωπικότητας, ταλέντου, αφοσίωσης, σκληρής δουλειάς ή καλής τύχης μπορεί να μας εμβολιάσει ή να μας απαλλάξει πλήρως εμάς –ή αυτούς που αγαπάμε – από ατυχίες ή από τις αντιξοότητες της ατυχίας.

Όλα στη ζωή ξεκινούν από ένα θαυμασμό. Επιθυμούμε να ακολουθούμε και να ομοιάζουμε προς αυτό που θαυμάζουμε. Έτσι γεννιέται η φιλοσοφία. Μας ωθεί να θέτουμε ερωτήματα.

Η συστηματική απευαισθητοποίηση και η θεραπεία παρατεταμένης έκθεσης ανήκουν σε μια γενική προσέγγιση της κλινικής ψυχολογίας που είναι γνωστή ως θεραπεία συμπεριφοράς.

Στον μικρόκοσμο, τα πάντα κινούνται αργά. Υπάρχουν εμπόδια, όρια και προτεραιότητες που πρέπει να σεβαστείς... Είναι το βασίλειο του Χρόνου... εκεί όπου οι άνθρωποι προχωρούν σε μια γραμμά, και είναι αδύνατον να απελευθερωθείς, να πας πιο πέρα... Όμως, να αφιερώσεις τον εαυτό σου στο είναι σου...

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Συναστρέφεται με άλλους ανθρώπους λαμβάνοντας και δίδοντας αυτά που θεωρεί ότι του είναι αναγκαία για την επιβίωση του.