Ζούμε στην εποχή της αδιάκοπης αυτοβελτίωσης. Κάθε μέρα κάποιος - συνήθως coach, μέντορας κλπ- μας προτρέπει να γίνουμε «καλύτεροι»: πιο παραγωγικοί, πιο ήρεμοι, πιο επιτυχημένοι, πιο θετικοί.

Η παρανοειδής διαταραχή προσωπικότητας είναι μια διαταραχή, που ανήκει στο 1ο φάσμα των διαταραχών προσωπικότητας, οι οποίες έχουν ως κοινό παρονομαστή την αλλόκοτη ή εκκεντρική σκέψη & συμπεριφορά.

Πώς θα καταλάβω μέσα από τις αλλαγές στη λεκτική μου έκφραση ότι έχω μετακινηθεί; Ο λόγος μας, ο τρόπος με τον οποίο εκφραζόμαστε, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν επικοινωνούμε με το θεραπευτή μας (και όχι μόνο!) μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε αν η θεραπεία μας προχωρά.

Τι εννοούμε όταν λέμε «δεξιότητες συμβουλευτικής»; Μια σημασία της λέξης «δεξιότητες» σχετίζεται με τους τομείς των δεξιοτήτων: αφορά, για παράδειγμα, δεξιότητες ακρόασης ή δεξιότητες αυτοαποκάλυψης. Μια άλλη σημασία του όρου αναφέρεται στο επίπεδο επάρκειας: αφορά δηλαδή το κατά πόσο είναι κανείς καταρτισμένος ή όχι σε έναν συγκεκριμένο τομέα.

Ο εαυτός μας αποτελεί μια πολυσύνθετη οντότητα. Η επίγνωση του αφορά το σώμα και την εξωτερική μας εμφάνισή, τον εσωτερικό μας κόσμο (σκέψεις, συναισθήματα, βαθύτερες πεποιθήσεις, στάσεις, αξίες, κλπ.), και τον κοινωνικό μας κόσμο (στενές σχέσεις, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, οικογένεια, άλλες ομάδες, κοινωνικό - πολιτισμικό πλαίσιο κλπ).

Ο μόνος σκοπός σε αυτή τη ζωή είναι να γίνουμε η ολότητα του όντος που είμαστε. Είναι η μυστική μας πρόθεση, και θα βγάλουμε από τη μέση όλα τα στηρίγματα που νομίζουμε πως είναι απαραίτητα για την επίτευξη του σκοπού μας -γάμους, σπίτια, άτομα, ακόμα κι αν αυτό το στήριγμα είναι το ίδιο το σώμα μας.

Τι γίνεται μετά από έναν χωρισμό; Μπορώ να επαναπροσδιορίσω τον εαυτό μου, ενώ βιώνω την απώλεια; Έχω επίγνωση του τι ακριβώς έχω χάσει και τι χρειάζεται να ξαναβρώ;
Ίσως έχει φτάσει στη ζωή κάποιου ανθρώπου η στιγμή που μια στενή διαπροσωπική ερωτική του σχέση τελειώνει.

«Μοιάζουμε με ημικύκλιο. Έχουμε μια έντονη τάση να συνδεθούμε μ’ ένα άλλο ημικύκλιο που έρχεται και ενώνεται μαζί μας - συμπληρώνοντας έτσι τον κύκλο -  και μας προσφέρει ένα κύμα ευφορίας και ενέργειας που μοιάζει με την ολοκλήρωση που παρέχει η πλήρης σύνδεση με το σύμπαν.

Ζούμε σύμφωνα με το παρελθόν. Οι ζωές μας είναι ριζωμένες στο παρελθόν, έχουμε εκπαιδευτεί από αυτό. Το παρελθόν είναι πολύ ισχυρό, γι' αυτό ζείτε ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Ακόμα και αν αυτό είναι κακό, θα το επαναλαμβάνετε συνέχεια. Δεν ξέρετε τι άλλο να κάνετε, έχετε εκπαιδευτεί σε αυτό. Είναι ένα μηχανικό φαινόμενο.

Οι αναποδιές, τα προβλήματα και οι κρίσεις είναι καθημερινά ζητήματα για όλους μας. Πάντα θα πέφτετε σε κάποιον τοίχο. Πώς αντιδρά ο καθένας μας σε αυτές τις αναποδιές;

Τρέξιμο, πίεση και όσο τρέχεις να τα προλάβεις όλα, να σβήσεις πράγματα από τη λίστα σου, τόσο περισσότερο κούραση νιώθεις. Λες «δεν πειράζει, θα ξεκουραστώ όταν τελειώσω αυτό που έχω να κάνω, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή»… μα η στιγμή δεν έρχεται ποτέ.

Την άνοιξη του 1944 ήμουν δεκαέξι ετών και ζούσα με τους γονείς μου και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου στην Κάσα της Ουγγαρίας. Παντού γύρω μας κυριαρχούσαν τα σημάδια του πολέμου και της προκατάληψης: Τα κίτρινα αστέρια που φορούσαμε στα παλτά μας.

Για να αποφύγετε να γίνεται το θύμα στη σχέση σας χρειάζονται υγιείς ισορροπίες αλλάζοντας τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα. Είναι γνωστή η φράση «Χρειάζονται δύο για να χορέψουν Τάνγκο».

Αν δεν εκτιμούμε τον εαυτό μας, τότε είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε τη θέση μας ανάμεσα στους άλλους έτσι ώτε να μας υπολογίζουν και να μας ακούν.

Τι νομίζετε ότι σας φρενάρει στη ζωή; Η έλλειψη δεξιοτήτων, ικανοτήτων ή η χαμηλή σας αυτοπεποίθηση; Σας πληροφορώ ότι, τις περισσότερες φορές, είναι μια περιοριστική πεποίθηση.

Το να έχετε ακεραιότητα σημαίνει να φέρνετε τον εσωτερικό σας εαυτό στον εξωτερικό σας κόσμο. Παρομοίως με το διάσημο σχόλιο του Justice Stewart σχετικά με την πορνογραφία – «ίσως να μην μπορώ να την ορίσω, αλλά την αναγνωρίζω όταν τη βλέπω» - έτσι και η ακεραιότητα είναι κάτι που δεν μπορούμε εύκολα να ορίσουμε, αλλά που αναγνωρίζουμε όταν τη βλέπουμε.

Προκειμένου να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα ήταν σκόπιμο να εξετάσουμε τις αντιδράσεις των γονέων στις πράξεις των μικρών παιδιών, ούτως ώστε να δούμε αν αυτές οι αντιδράσεις αποτελούν ένα είδος οδηγού κατευθυντήριων αρχών αναφορικά με τις αποδεκτές και μη αποδεκτές πράξεις. Για παράδειγμα, τα παιδιά επιπλήττονται για πράξεις που δεν είναι ηθικά σωστές, και αντίθετα δεν επιπλήττονται για πράξεις που είναι κοινωνικά αποδεκτές.

Η λήψη επαγγελματικών αποφάσεων θεωρείται παραδοσιακά, μια λογική διεργασία η οποία περιγράφεται συνήθως μέσα από μια αλληλουχία ορισμένων σταδίων: γνώση, αξιολόγηση στόχου, εξερεύνηση, δέσμευση, εφαρμογή και επαναξιολόγηση. 

Τα βέλη του έρωτα χτυπούν αδιακρίτως κάθε ψυχή που αναζητά την αληθινή της αγάπη. Η λογική σωπαίνει και η καρδιά παίρνει τα ηνία. Όλα χρωματίζονται μοναδικά, όλα μοιάζουν καινούρια και οι χτύποι της καρδιάς πάλλονται στο ρυθμό αυτής της ακαταμάχητης έλξης.

Από την εποχή του Καρτέσιου, ελάχιστα ζητήματα έχουν απασχολήσει τους φιλοσόφους τόσο έντονα όσο ο γρίφος της συνείδησης. Το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» που ο Καρτέσιος χρησιμοποίησε ως θεμέλιο της φιλοσοφίας του, αποτελούσε άμεση αναγνώριση του κεντρικού ρόλου της συνείδησης που αφορά τόσο την οντολογία (αυτό που υπάρχει) όσο και την επιστημολογία (τι γνωρίζουμε και πώς το γνωρίζουμε).