«Οι νέοι μας τώρα φαίνεται να αγαπούν την πολυτέλεια. Έχουν κακούς τρόπους και περιφρονούν την εξουσία. Δεν δείχνουν σεβασμό στους ενήλικους και ξοδεύουν τον χρόνο τους τριγυρνώντας και κουτσομπολεύοντας μεταξύ τους. Είναι θρασείς και έτοιμοι να αντιλέγουν στους γονείς τους, να μονοπωλούν τη συζήτηση σε μια παρέα, να τρώνε λαίμαργα και να τυραννούν τους δασκάλους τους.»

Στη ζωή του καθενός – σε κάθε μορφή ζωής – συμβαίνουν απροσδόκητα γεγονότα ή δυσάρεστες αλλαγές στις οποίες έχουμε λίγο ή και καθόλου έλεγχο. Καμία ''ποσότητα'' θεωρίας, θεραπείας, σοφίας, κατανόησης, ασφάλειας, οικογένειας, προσδοκίας, σχεδιασμού, στρατηγικής, φήμης, ομορφιάς, διανόησης, χρημάτων, θετικών σκέψεων, προσωπικότητας, ταλέντου, αφοσίωσης, σκληρής δουλειάς ή καλής τύχης μπορεί να μας εμβολιάσει ή να μας απαλλάξει πλήρως εμάς –ή αυτούς που αγαπάμε – από ατυχίες ή από τις αντιξοότητες της ατυχίας.

Όλα στη ζωή ξεκινούν από ένα θαυμασμό. Επιθυμούμε να ακολουθούμε και να ομοιάζουμε προς αυτό που θαυμάζουμε. Έτσι γεννιέται η φιλοσοφία. Μας ωθεί να θέτουμε ερωτήματα.

Η συστηματική απευαισθητοποίηση και η θεραπεία παρατεταμένης έκθεσης ανήκουν σε μια γενική προσέγγιση της κλινικής ψυχολογίας που είναι γνωστή ως θεραπεία συμπεριφοράς.

Στον μικρόκοσμο, τα πάντα κινούνται αργά. Υπάρχουν εμπόδια, όρια και προτεραιότητες που πρέπει να σεβαστείς... Είναι το βασίλειο του Χρόνου... εκεί όπου οι άνθρωποι προχωρούν σε μια γραμμά, και είναι αδύνατον να απελευθερωθείς, να πας πιο πέρα... Όμως, να αφιερώσεις τον εαυτό σου στο είναι σου...

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Συναστρέφεται με άλλους ανθρώπους λαμβάνοντας και δίδοντας αυτά που θεωρεί ότι του είναι αναγκαία για την επιβίωση του.

Η Συνάντηση στο Μεταίχμιο: Επιστήμη και Πνευματικότητα.
Στην κλινική πράξη, η αντιμετώπιση του ψυχικού τραύματος συχνά φέρνει τον θεραπευτή μπροστά σε ένα παράδοξο: την πλήρη αποσύνδεση του σώματος από το πνεύμα.

Και αν σου έλεγε κάποιος ότι η δύναμη για να καταφέρεις όσα θέλεις βρίσκεται μέσα σου και συγκεκριμένα στο υποσυνείδητο σου, πώς θα αντιδρούσες;

Όταν βρίσκεις την ειρήνη μέσα σου, γίνεσαι το είδος του ανθρώπου που μπορεί να ζήσει ειρηνικά με τους άλλους (Peace Pilgrim – πνευματικός δάσκαλος).

Στην ψυχολογία, η έννοια των ορίων αφορά συμβολικά «δυναμικά πεδία» τα οποία εμπεριέχουν κανόνες, αξίες, πλευρές της προσωπικότητας, μοτίβα συμπεριφοράς, κλπ τα οποία έχουν ως στόχο: να αποτρέψουν τους άλλους από το να εισβάλλουν στο χώρο μας (υλικό, σωματικό και ψυχικό), να αποτρέψουν εμάς από το να εισβάλλουμε αντίστοιχα στο χώρο των άλλων και μας βοηθούν να διαμορφώσουμε την αίσθηση του «ποιοι είμαστε» και ποια είναι η ταυτότητά μας μέσα στον κόσμο.

«Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να μαθαίνουμε ποιοι είμαστε μέσα από τα προβλήματα και τις εμμονές μας, που η αφυπνισμένη επίγνωση, η οποία είναι η αληθινή φύση μας και η βασική μας αρετή, είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή ως η αληθινή ταυτότητά μας» Λοκ Κέλλι

Η εποχή μας άλλαξε και αλλάζει συνεχώς με ταχύτατους ρυθμούς. Η επικοινωνία πια στηρίζεται και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με όρους και προυποθέσεις που σε πολλούς γεννούν ερωτήματα: Είναι αυτή ουσιαστική επικοινωνία;

Έχετε ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι του μωρού σας: Ξέρετε περίπου τι να περιμένετε όταν θα γίνετε γονέας. Θα έχετε δει τους γονείς σας να φροντιζουν τα μικρότερα αδέρφια, θα έχετε παρατηρήσει άλλους γονείς με τα παιδιά τους, ίσως να θυμάστε πώς νιώθατε ως παιδί, μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία για γονείς και, κυρίως κάποτε ήσαστε μωρό. Η εμπειρία σας, αν και αποθηκευμένη στο ασυνείδητο, εξακολουθεί να είναι εκεί.

Είναι άξιο αναφοράς να ειπωθούν σε αυτό το σημείο, πριν ακόμα μπούμε σε λεπτομέρειες, ορισμένες γενικότερες πληροφορίες, οι οποίες σχετίζονται με το θέμα του παρόντος άρθρου και συγκεκριμένα με τη λέξη «πανικός».

Η συγκεκριμένη λέξη προέρχεται από το όνομα ενός αρχαίου Θεού, του Πάνα, ο οποίος ήταν μεταξύ των γνωστών θεοτήτων της αρχαίας Ελλάδας.

Η μητρότητα είναι, ίσως, από τα πιο φορτισμένα προσωπικά και κοινωνικά  βιώματα. Η κύηση αλλά και η γέννηση ενός παιδιού είναι μία περίοδος με αυξημένη συναισθηματική ένταση για τις περισσότερες γυναίκες.

Κάθε φορά που σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά, ο εγκέφαλος μας το μαθαίνει. Δεν είμαστε “κολλημένοι όπως γεννηθήκαμε” αλλά οργανισμοί που αλλάζουν.

Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζεται η άποψη μιας θεραπεύτριας, η οποία χρησιμοποίησε μια προσέγγιση «μη θεραπείας» σε ένα άτομο που είχε διαγνωσθεί με οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Ο μύθος του Σισύφου παραμένει επίμονα σύγχρονος. Όχι μόνο επειδή μιλά για την επανάληψη και τη ματαίωση, αλλά επειδή αποτυπώνει με ακρίβεια την εμπειρία του να κουβαλά κανείς ένα βάρος που δεν διάλεξε. Έναν κόπο που μοιάζει αναγκαίος, αλλά ποτέ ολοκληρωμένος.

Η ανάγκη μας για αλλαγή ενεργοποιείται όταν διαπιστώνουμε ότι κάποια πράγματα στον εαυτό μας και στην καθημερινότητά μας δεν πηγαίνουν όπως τα θέλουμε ή μας δημιουργούν δυσάρεστες συνέπειες στην ψυχική ή/ και σωματική μας υγεία και στις σχέσεις μας.

Τα συναισθήματα επηρεάζουν συνεχώς τις διαδικασίες σκέψης και τις αποφάσεις μας, κάτω από το επίπεδο της επίγνωσής μας. Και το πιο κοινό συναίσθημα είναι η επιθυμία για ευχαρίστηση και η αποφυγή του πόνου.