Ο όρος «εσωτερικό παιδί» είναι ένας τρόπος να μιλούμε για βιώματα που έμειναν μετέωρα, ανολοκλήρωτα μιας εξαιρετικά ευαίσθητης αναπτυξιακής μας περιόδου, κατά την οποία είμαστε ολοκληρωτικά εξαρτώμενοι από το περιβάλλον.

Το reparenting (γονική υποκατάσταση) αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία ή μια πρακτική αυτοφροντίδας κατά την οποία το άτομο παρέχει στον εαυτό του τις ασφαλείς, στοργικές και υποστηρικτικές εμπειρίες που μπορεί να μην έλαβε ως παιδί.

Σε πολλές οικογενειακές ιστορίες, όταν ένα παιδί απομακρύνεται από τους γονείς του, η κοινωνία — και συχνά και το ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον — σπεύδει να αποδώσει ευθύνες. Το παιδί χαρακτηρίζεται εύκολα ως «ψυχρό», «αχάριστο» ή «απόμακρο», ενώ ο γονέας διατηρεί συχνά ένα ηθικό άλλοθι:

Ζώντας χωρίς εσένα… Από αυτό το στερητικό «χωρίς» μπορεί να απορρέουν διαφορετικά αμφιθυμικά κύματα. Το χωρίς εσένα στη ζωή μου, πότε προσφέρει λύτρωση από μακρά ταλαιπωρία, πότε μας πείθει ότι δόθηκε η οριστική λύση στις ατελείωτες συγκρούσεις, πότε μας προστατεύει από μια ψυχική κακοποίηση.

Μήπως ο εγκέφαλός σου διαστρεβλώνει την πραγματικότητα; Κάνε την άσκηση!

Το «εσωτερικό παιδί» αποτελεί μια μεταφορά για τα ασυνείδητα τμήματα της προσωπικότητας που διαμορφώθηκαν κατά την παιδική μας ηλικία. Στο εσωτερικό παιδί αντιστοιχεί ο συναισθηματικός μας κόσμος: φόβος, πόνος, λύπη, οργή, αλλά και χαρά, ευτυχία και αγάπη. Επομένως, το εσωτερικό παιδί έχει όψεις θετικές και χαρούμενες, καθώς και αρνητικές και θλιμμένες.

Το ζήτημα του εσωτερικού παιδιού είναι από τα πιο καθοριστικά για να βιώσουμε την αποδοχή και αγάπη για όλα όσα είμαστε. Το μικρό πλάσμα που ήμασταν πολύ συχνά μπορεί να χρειαζόταν έναν γονιό που δεν είχε ή δεν ήταν συναισθηματικά διαθέσιμος.

Μεγαλώνοντας οι συνθήκες και τα μοτίβα επαναλαμβάνονται στη ζωή του και στις σχέσεις του, γιατί ο ψυχισμός ζητά την επίλυσή τους.

Βαδίζοντας ανάμεσα στο πλήθος ένιωσα το χέρι ενός περαστικού να με σκουντάει βίαια στο μπράτσο. Θυμός και οργή άρχισαν να με πλημμυρίζουν καθώς το σώμα μου άρχισε να αναβιώνει κάποιες βίαιες καταστάσεις του παρελθόντος. Ήθελα να γυρίσω πίσω και να αρχίσω να κοπανάω αυτό το άτομο, που ούτε καν κατάλαβε ότι με άγγιξε, καθώς συνέχιζε αμέριμνο την πορεία του.

Όπως και άλλοι θεραπευτές της εποχής του, ο Καναδός ψυχίατρος Eric Berne παρατήρησε πως οι εμπειρίες που βιώνουν οι άνθρωποι κατά τα πρώιμα χρόνια της ζωής διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και στη συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή.

«Ohana σημαίνει οικογένεια. Και η οικογένεια σημαίνει ότι κανείς δεν μένει πίσω.»

Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.

Αλήθεια τι θα απαντούσες στην ερώτηση, «ποιος ξέρει καλύτερα από σχέσεις; Οι ενήλικοι ή τα παιδιά;».

Το αίσθημα της μειονεξίας είναι ένα σύμπλεγμα στρεβλών πεποιθήσεων και εκτιμήσεων σχετικά με το ποιοι είμαστε.

Τι είναι η Σκιά; Υπάρχουν φορές που στη ζωή μας ξεκινούμε θέλοντας να πάμε προς τα «εκεί», αλλά τελικά, χωρίς καλά-καλά να καταλάβουμε πώς έγινε, βρισκόμαστε «αλλού». Για παράδειγμα, θέλω να φερθώ ήρεμα αλλά τα σπάω όλα, έχω αποφασίσει να εξομολογηθώ κάτι σημαντικό αλλά το στόμα μου παραμένει κλειστό.

Δε γεννιόμαστε με την ικανότητα να διαχειριζόμαστε τις παρορμήσεις μας και να πειθαρχούμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνουμε στην παιδική μας ηλικία -μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, στο σχολικό σύστημα, στις εξωσχολικές δραστηριότητες και λοιπά.

Συγκρούσεις αγάπης και μίσους, συγκρούσεις εξαρτησης και ανεξαρτησίας, κατακλυσμός έντονων συναισθημάτων, η αποστασιοποίηση ή και η εξιδανίκευση και παραμονή σε αντίξοες και τοξικές καταστάσεις, συνιστούν ένα πολύ ψυχοφθόρο ταξίδι, που μοιάζει πολλές φορές αδιέξοδο. 

Η Marie-France και ο Emmanuel Ballet de Conquereaumont το 1990 δημιούργησαν τις ομάδες Coeur d'enfant (Παιδική ψυχή). Η πρωτοποριακή αυτή μέθοδος στόχευε στην επανασύνδεση με το εσωτερικό μας παιδί.

Την εποχή εκείνη, η ιδέα του παιδιού μέσα μας φαινόταν αλλόκοτη ή, ακόμη χειρότερα, παιδαριώδης και οπισθοδρομική.

Όταν τιμούμε τα συναισθήματα του εσωτερικού μας παιδιού, απελευθερώνουμε τις συναισθηματικές πληγές που εξακολουθούμε να κουβαλάμε υποσυνείδητα - Πατρίσια Χόουπ 

18 Ώρες, 6 Βιωματικά Σεμινάρια, με τον ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα, Πέτρο Θεοδώρου. Κάθε ένα από τα 6 σεμινάρια επεξεργάζεται ένα αυτόνομο θέμα. Ωστόσο, ο κοινός άξονας που τα συνδέει είναι η ευρύτερη υπαρξιακή προσέγγιση τους.

Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα εμποδίζει την οικειότητα, το μοίρασμα, την υγιή ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Πάνω από όλα είναι μία αρνητική και μοναχική κατάσταση ψυχική για το ίδιο το άτομο και έπειτα για τους γύρω ανθρώπους που αλληλεπιδρούν μαζί του. 

Έχεις ξεχάσει εκείνο το παιδί. Εκείνο που έβαζε τα χέρια στη μέση και χαμογελούσε υπερήφανο με τα κατορθώματά του, Εκείνο που άπλωνε τα χέρια ψηλά και έστρεφε το πρόσωπο προς τον ουρανό, που θύμωνε, που έκλαιγε και μετά χαμογελούσε πάλι, τόσο αληθινά, τόσο διάφανα, τόσο από τα βάθη της ψυχής του.