Ακρόαση άρθρου......
Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR
Συγκρούσεις αγάπης και μίσους, συγκρούσεις εξαρτησης και ανεξαρτησίας, κατακλυσμός έντονων συναισθημάτων, η αποστασιοποίηση ή και η εξιδανίκευση και παραμονή σε αντίξοες και τοξικές καταστάσεις, συνιστούν ένα πολύ ψυχοφθόρο ταξίδι, που μοιάζει πολλές φορές αδιέξοδο.
Ο φόβος κατάρρευσης της σχέσης μπορεί να συμβολίζει υποσυνείδητα την κατάρρευση του ίδιου μας του εαυτού. Και αυτό που ονομάζουμε ως κατάθλιψη ή ως αίσθημα κενού, ο φόβος ότι θα χάσουμε την ευτυχία, την ικανοποίηση και την πληρότητα αποχαιρετώντας μία σχέση, ίσως υποδηλώνει και την απώλεια του εαυτού μας στην παιδική ηλικία.
Ένας παιδικός εαυτός που δεν αγαπήθηκε όσο ήθελε, όσο το είχε ανάγκη, μοιάζοντας αποξενωμένος από όλα όσα συνέβαιναν γύρω του.
Μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα;
Δηλαδή, πώς να μοιάζει η ζωή χωρίς τον άλλον; Πώς θα είμαστε μόνοι μας με τον εαυτό μας; Γιατί προκαλει φόβο αυτό το σενάριο; Ποιές θα είναι οι τραγικές επιπτώσεις; Η φωνή που μιλάει πίσω από όλα αυτά είναι το συναισθηματικά στερημένο παιδί μέσα μας.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι αυτόματες αντιδράσεις μας, σκέψεις, συναισθήματα κα συμπεριφορές πίσω από τα σχεσιακά μοτίβα δεν είναι αυθεντικά, διότι δεν δημιουργούμε ούτε διακόπτουμε με τον συνειδητό μας ενήλικο νου μια σχέση. Απλώς, αναβιώνουμε για ακόμη μία φορά την παιδική μας ηλικία. Ανάγκη για προσοχή, αφοσίωση, προσκόλληση, τα οποία μπορεί να μεταφράζονται με τη ζήλια, την απαιτητικότητα, την κτητικότητα.
Συνήθως, το ανικανοποίητο και παραμελημένο παιδί μέσα μας μπορεί να ελκύεται από ανθρώπους που επιβεβαιώνουν τους φόβους μας, διαιωνίζοντας τις εσωτερικές πληγές. Η χημεία και η σύνδεση μπορεί να είναι ισχυρή και γοητευτική, αλλά αυτός που έχουμε απέναντί μας δεν μας κατανοεί, δεν μας σέβεται, συμπεριφέρεται εγωιστικά, παρορμητικά ή χειριστικά. Νιώθουμε ότι η σχεση μας πνίγει, μας ρουφάει την ενέργεια, μας κατατρώει λίγο-λίγο την αυτοεκτίμηση, χάνοντας τον προσανατολισμό μας και τον στόχο μας.
Και ενώ, αντιλαμβανόμαστε την τοξικότητα της σχέσης, ότι αυτό δεν μπορεί να μοιάζει με την αγάπη που πραγματικά θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε, ο λόγος που παραμένουμε είναι ο φόβος της μοναξιάς.
Συγκεκριμένα, το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η μοναξιά, αλλά πώς θα αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτήν, με τον φόβο να μην επαναληφθεί το παιδικό αδιέξοδο.
Αναβιώνοντας το υποτιμημένο παιδί μέσα στη σχέση
Ο τρόμος για εκείνα τα σαλέματα της ψυχής που διψούσαν για αυθορμητισμό, συναισθηματική έκφραση, επιθυμίες, διεκδικητικότητα οδηγεί στην απώθηση της επιθυμίας συναισθηματικής έκφρασης στην ενήλικη ζωή. Η ανάγκη για αγάπη υπάρχει, σε όλους ανεξαιρέτως, αλλά λείπει η εμπιστοσύνη στον εαυτό. Το πώς θα ανταπεξέλθουμε στη σχέση, αν θα είμαστε καλοί, άξιοι και σημαντικοί για αυτόν που θα γυρίσει το βλέμμα του σε εμάς. Υπάρχει ένα 'κλείδωμα' που δεν μας επιτρέπει να αφεθούμε. Είμαστε φειδωλοί στα θετικά σχόλια των άλλων, τα θεωρούμε μεγαλειώδη, τα κοπλιμέντα μας κάνουν εντύπωση, και πολλές φορές μας φέρνουν σε αμηχανία ή σε πάγωμα διότι δεν ξέρουμε πώς να τα διαχειριστούμε.
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...
Το εσωτερικό παιδί έχει αποσπάσει τον εαυτό του γενικά από το θετικό. Μπορεί να μην είχε γονείς που να απολάμβαναν το παιδί όπως πραγματικά είναι, να μην το αποδέχονταν, να μην προήγαν μία υγιή και ίση αντιμετώπιση με τα υπόλοιπα αδέλφια και το ίδιο να έμπαινε σε έναν ρόλο παρατηρητή/θεατή. Να μην μετρούσε η γνώμη του ή να μην ανταποκρινόταν στις προσδοκίες των γονιών. Μάλιστα, ζητώντας κάτι, ακόμη και απλό, αναδυόταν ένα αίσθημα σαν να έπρεπε το παιδί να απολογηθεί και να είχε μια καλή δικαιολογία γι αυτό. Όλο αυτό έχει καταστείλει την ενεργητική ακόμη και πεισματική συμπεριφορά που θα μπορούσαμε να δείξουμε στη ζωή και φυσικά στις σχέσεις.
Και στις σχέσεις του παρελθόντος δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας με θετικό πρόσημο, ούτε βέβαια τους συντρόφους. Υποτιμώντας τον εαυτό μας, την αξία μας, και την συναισθηματική μας έκφραση, εμπλεκόμαστε με ανθρώπους μη διαθέσιμους, που γνωρίζουν να μας χειρίζονται, (ίσως και ασυνείδητα), που δεν σέβονται και δεν θεωρούν σημαντικές τις ανάγκες μας.
Από την άλλη κι εμείς μέσα από αυτό το φίλτρο γινόμαστε υποτακτικοί σύντροφοι, θέλουμε να είμαστε οι καλοί αλλά με λάθος τρόπο, πιστεύουμε ότι αυτό αξίζουμε, αλλά και στην περίπτωση που εκφράσουμε τη δυσαρέσκεια μας ή οποιοδήποτε παράπονο θα φέρουμε τον άλλον σε δύσκολη θέση και θα φύγει.
Σε αυτές τις σχέσεις νομίζουμε ότι αγαπάμε και ερωτευόμαστε, μα για ακόμη μία φορά προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε την άλυτη και κακή σχέση με τον γονιό μας. Υποτιμούμε τον εαυτό μας γιατί έτσι κερδίζουμε αποδοχή, αναβιώνουμε το σκοτάδι και ύστερα αυτομαστιγονώμαστε γεμάτοι ενοχές για την κακή επιλογή.
Το ανικανοποίητο και δύσπιστο παιδί.
Ενθουσιάζομαι αλλά... βαριέμαι εύκολα.
ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΣΙΑΚΟ ΤΡΑΥΜΑ
Εγκαιρη εγγραφή: έως 30 Ιουλίου 2026 | Διοργάνωση: PSYVERSITY
Τα σεμινάρια απευθύνονται σε Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας που έχουν ενδιαφέρον να εξειδικευθούν στη θεραπεία του ψυχικού τραύματος υπό το πρίσμα της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης στην Θεραπεία.Σχέσεις έντονες, ασταθείς, με κριτήριο το εκρηκτικό συναίσθημα και την έλξη αποπνέουν μια βαθιά εσωτερική πείνα για συγκίνηση.
Για να επιθυμούμε κάτι διαρκώς μάλλον μας έχει λείψει αρκετά. Πίσω από το ανικανοποίητο μπορεί να ελλοχεύουν η παιδική μοναξιά, ο φόβος της ευθύνης, το παράδειγμα μέσα από την σχέση των γονέων. Οι γονείς προβάλλουν στα παιδιά μια πραγματικότητα, και αυτή όταν είμαστε παιδιά φαίνεται σαν να είναι η μόνη πραγματικότητα. Γονείς που καβγαδίζουν, έχουν συνεχείς συγκρούσεις, απιστίες, κατηγορεί ο ένας τον άλλον, χωρίζουν και μετά ξαναείναι μαζί.
Η αστάθεια αυτή, οι φόβοι και οι αγωνίες των ίδιων των γονέων καλλιεργούν την δυσπιστία απέναντι στην χρονιότητα και την αξιοπιστία αυτού που λέμε σχέση, συμβίωση ή γάμος. Το τραύμα αυτό μεταμφιέζεται σε μία άμυνα του 'βαριέμαι εύκολα', νιώθωντας την ανάγκη να νιώσουν τα ωραία, τα ενθουσιώδη και τα εξιδανικευμένα του έρωτα, όμως νιώθουν ανήμποροι να προχωρήσουν στην δέσμευση.
Ο φόβος ότι μπορεί να ερωτευτούν πιο βαθιά, μπορεί να σημαίνει ότι φοβούνται τους ίδιους ότι δεν θα είναι αξιόπιστοι σύντροφοι, είτε ότι ο άλλος θα τους εγκαταλείψει πρώτος και ότι θα εκτεθούν συναισθηματικά και στο τέλος θα προδοθούν. Και η ψευδαίσθηση της αγάπης σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι η αγάπη όχι απλώς πληγώνει αλλά είναι ένα ψέμα που περιτυλίγεται με το 'οι σχέσεις δεν είναι για μένα, δεν πιστεύω σε αυτές'.
Πώς χτίζεται μια αυθεντική σχέση Αγάπης;
Όλοι αποζητούμε και επιθυμούμε την αγάπη, όλα από την έλλειψή της ξεκινούν και μέσα από τα προβλήματά μας αυτήν ψάχνουμε να βρούμε.
Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε να αγαπήσουμε αληθινά αν αποκτήσουμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε την δική μας εσωτερική αλήθεια. Δηλαδή, τα αποτυπώματα των γονιών μας πάνω στις συμπεριφορές μας, τις απωθημένες ανάγκες, και μέσα από την αποκαθήλωση της ψευδαίσθησης που ζούμε, γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό.
Το να υποκρινόμαστε ότι αγαπάμε δεν είναι αγάπη. Προκαλεί άγχος, θλίψη, ανεκπλήρωτες ανάγκες, αίσθημα κενού, και ατέλειωτο θυμό για τις αντίξοες σχέσεις που διαμορφώνουμε και τους ακατάλληλους συντρόφους που μας περικλείουν.
Ως υγιείς ενήλικες είναι καλό να παραιτηθούμε από την κατηγορία στους γονείς για τα προβλήματά μας, να κατανοήσουμε ότι δεν γίνεται να μας καθορίζει το παρελθόν για το αύριο με έναν τρόπο που στηρίζεται σε βιώματα και όχι σε επιλογή μας, και να αναλάβουμε την ευθύνη και την κυριαρχία του εαυτού μας για εμάς και τις σχέσεις μας.
Απελευθερωμένοι, γινόμαστε αυθεντικοί, αντέχουμε τον πόνο, γινόμαστε ανθεκτικοί στις ματαιώσεις, και βελτιωνόμαστε με ειλικρίνεια, με σεβασμό και αυτοσυνείδηση, ώστε ακόμη και αν σε μία σχέση πληγωθούμε θα γνωρίζουμε ότι οτιδήποτε πράξαμε ήταν με ευθύνη μας, συνειδητά και όχι υπό την εξουσια του πληγωμένου μας εσωτερικού παιδιού.
Πηγή: The Drama of the Gifted Child, Alice Miller, 1996.
Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου
Παναγιώτα Ντελιοπούλου - Ψυχολόγος
Παναγιώτα Ντελιοπούλου: έχει επιβεβαιωθεί από το Therapy
Το προφίλ έχει επαληθευτεί μέσω της πλατφόρμας Therapy Psychology. Τα στοιχεία που εμφανίζονται έχουν επιβεβαιωθεί από το σύστημα.
- Επιβεβαιωμένο επαγγελματικό προφίλ
- Ελεγμένα στοιχεία ταυτότητας
- Επικυρωμένη ειδίκευση
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...
