Η ιστορία του βατράχου: Υπάρχει μια γνωστή ιστορία, ίσως αποσπασματική, αλλά εξαιρετικά εύστοχη, για έναν βάτραχο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θυμούνται πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσαν πραγματικά χαλαροί, γιατί η ένταση έχει γίνει το σταθερό υπόβαθρο της καθημερινότητάς τους. Δεν πρόκειται απλώς για μια δύσκολη περίοδο, αλλά για έναν τρόπο λειτουργίας μέσα στον οποίο το άγχος δεν εμφανίζεται περιστασιακά — παραμένει μόνιμο.

Μήπως είσαι από τους ανθρώπους που παίρνουν προσωπικά κάτι ενοχλητικό όταν αυτό συμβαίνει; Από τους ανθρώπους που μπορεί να ενοχληθούν εύκολα από συμπεριφορές του άλλου ή από καταστάσεις;

Μια τέτοια συνθήκη σε οποιοδήποτε σπίτι είναι στενάχωρη και αποκαρδιωτική για τον κάθε γονέα. Το ζήτημα όμως είναι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος δράσης μέσα στην οικογένεια, ώστε το νεαρό αυτό πλάσμα να βοηθηθεί και όχι να βυθιστεί περισσότερο. 

Υπάρχουν στιγμές που μια φράση μπορεί να παγώσει τον χρόνο. «Δεν αντέχω άλλο… σκέφτομαι να τελειώσω τη ζωή μου».

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ
Μόλις είχε τελειώσει η παράσταση. Μια βαθιά κοινωνικού περιεχομένου παράσταση, ένα στοχαστικό, φιλοσοφικό δράμα είχε λάβει τέλος. Ο Victor στεκόταν ακίνητος πίσω από την αυλαία σκεπτικός, κοιτάζοντας το σκούρο κόκκινο χρώμα της κουρτίνας που σε λίγο θα άνοιγε για την βαθιά υπόκλιση στο κοινό.

Η απόσταση ανάμεσα στην κλινική ορολογία και το βίωμα των ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού.