Η μίνι σειρά Adolescence του Netflix δεν είναι απλώς ένα τηλεοπτικό δράμα - είναι ένας καθρέφτης των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι και οι γονείς τους στη σύγχρονη κοινωνία.

Στα πλαίσια της στήλης Q&A Mental Sessions, σας ρωτήσαμε: «Γιατί όλο και περισσότεροι νέοι στρέφονται στα ναρκωτικά»;

Η κακοφωνία της σύγχρονης ζωής μπορεί να είναι εκκωφαντική και εξαντλητική μας λέει ο Πρεμ Ράβατ. Σε αυτό το σοφό βιβλίο, απόσταγμα μελέτης μιας ολόκληρης ζωής και γεμάτο με ισχυρές ιδέες και συναρπαστικές ιστορίες, μας δείχνει τον τρόπο να ελαττώσουμε τον θόρυβο για να «ακούσουμε τον εαυτό μας» - και να μάθουμε να ακούμε και τους άλλους.

Αγαπημένη μου φίλη, γυναίκα εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Απευθύνομαι σε εσένα που μπορεί να νιώθεις μπερδεμένη, μπορεί να αισθάνεσαι διαφορετική, που δεν έχεις καταφέρει ακόμα να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, που χρειάζεται να πάρεις την «άδεια» για να μιλήσεις ή για να αποφασίσεις, που φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου και διστάζεις να τολμήσεις.

Όταν σκεφτόμαστε τη συμπεριφορά του παιδιού ή του εφήβου μας, βλέπουμε συχνά το επιφανειακό μέρος που μπορεί να μην καταλαβαίνουμε πάντα πλήρως.

Τι είναι αυτό άραγε που μας ωθεί να σκεφτούμε αρνητικά για ένα γονέα και τις πρακτικές του; Πόσο συχνά παρατηρείται σε ενήλικες, γονείς ή όχι, να σχολιάζουν το μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου ανθρώπου;

Η γονική αποξένωση αποτελεί ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πεδία της σύγχρονης ψυχολογίας και της ψυχοδικαιικής πρακτικής. Η έννοια χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει περιπτώσεις στις οποίες ένα παιδί απορρίπτει έναν γονέα, χωρίς εμφανή επαρκή αιτιολόγηση. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε ενιαίο ορισμό, ούτε σε κοινά αποδεκτά κριτήρια αξιολόγησης.

Τι είναι πιο σημαντικό, να αγαπάς ή να σε αγαπούν; Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε ότι μέσα σε μία υγιή σχέση πρέπει να υπάρχουν αμοιβαία αισθήματα.

Τόσο η αγάπη όσο και η φιλία είναι ένα από τα πιο δυνατά και καθοριστικά συναισθήματα στη ζωή μας. Ωστόσο, η εξιδανίκευση των σχέσεων δημιουργεί συχνά μη ρεαλιστικές προσδοκίες, οδηγώντας σε απογοήτευση και δυσλειτουργικές σχέσεις.

Όταν επικοινωνούμε με τα παιδιά, ο τόνος της φωνής μεταφέρει πολλά περισσότερα από τις λέξεις που εκφωνούνται. Πιο συγκεκριμένα, ο τόνος της φωνής μεταφέρει τα συναισθήματά μας, γεγονός που μπορεί να κάνει τα παιδιά να αισθάνονται σημαντικά και εκτιμημένα ή μη και να ανταποκρίνονται ανάλογα.

Σε έναν κόσμο όπου η επικοινωνία φαίνεται πιο εύκολη από ποτέ, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται.

Η ανατροφή των παιδιών και των εφήβων είναι γεμάτη προκλήσεις, αλλά και μοναδικές στιγμές. Ένα από τα πιο συχνά ζητήματα που απασχολούν τους γονείς και τους φροντιστές είναι η «αντίσταση», η αμφισβήτηση των κανόνων, η δοκιμή των ορίων και η αναζήτηση της προσωπικής τους ανεξαρτησίας.

Σύμφωνα με το λεξικό, προσδοκία είναι η αναμονή ή η ελπίδα ότι θα συμβεί κάτι καλό. Αν αναλύσουμε τις λέξεις αρχικά θα δούμε πως όταν έχω μια προσδοκία, αναμένω να συμβεί κάτι συγκεκριμένο. Ίσως να ελπίζω στην αρχή να συμβεί, σαν επιθυμία.

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, πολλοί άνθρωποι βιώνουν μια έντονη συναισθηματική αναστάτωση ακόμη και απέναντι σε γεγονότα που αντικειμενικά δεν θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαρά. Ένα απλό σχόλιο, μια μικρή καθυστέρηση, μια διαφωνία ή μια αλλαγή προγράμματος μπορεί να προκαλέσουν έντονο άγχος, θυμό, φόβο ή συναισθηματική απορρύθμιση.

Στην καριέρα μου ως θεραπεύτρια /κοινωνική ανθρωπολόγος, συναντάω πολύ συχνά σε θεραπευόμενους μου, τον ύφαλο της συναισθηματικής χειραγώγησης από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Ο θυμός είναι φωτιά. Δεν είναι σκοτάδι ούτε ελάττωμα. Είναι ενέργεια ζωής, που ανάβει όταν κάτι μέσα μας αισθάνεται αδικημένο ή προδομένο. Είναι η φωνή του εαυτού που ζητά δικαίωση, όρια, σεβασμό.

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Μήπως ο θυμός σου για τους άλλους είναι στην πραγματικότητα ένας κρυφός, ανείπωτος διάλογος με τον εαυτό σου; Σου έχει τύχει ποτέ να ξεσπάσεις με ένταση σε κάποιο οικείο σου πρόσωπο για μια ασήμαντη αφορμή και, μόλις η ένταση υποχωρήσει, να νιώθεις ένα αμήχανο κενό;

Μια σκηνή γνώριμη σε όλους:  Το παιδί είναι 7 χρονών, απορροφημένο στην αγαπημένη του σειρά. Του μιλάς. Καμία αντίδραση. Ξαναλές το όνομά του. Σιωπή. Στην όγδοη φορά, η φωνή σου ανεβαίνει: «Μα με ακούς;».

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι δίκαιος. Μας παρηγορεί η ιδέα ότι οι καλές πράξεις ανταμείβονται, οι κακές τιμωρούνται και ότι, τελικά, τα γεγονότα εξελίσσονται σύμφωνα με μια ηθική ισορροπία.