Στην ζωή όλα εκκινούν από μια αφετηρία και διαγράφουν πορείες. Η αφετηρία ορίζεται ως το σημείο μηδέν. Επίσης το σημείο μηδέν μπορεί να σηματοδοτεί και ένα έσχατο όριο. Το τέλος μιας αναπόφευκτης διαδρομής. Έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται μεταξύ δυο συμπληγάδων, μιας αφετηρίας και ενός τέλους που καλείται αναγκαστικά να διέλθει.

Οι άνθρωποι λαχταρούν βαθύτατα να καταφέρουν να ζήσουν μια ζωή πλημμυρισμένη από πολλά, ζωηρά και πλούσια συναισθήματα που δεν θα τους κατακλύζουν, παρά μόνο θα τους οδηγούν σε μια αίσθηση νοήματος και πληρότητας. Συνήθως τα ενήλικα άτομα εντυπωσιάζονται από την ανοιχτή στάση, την περιέργεια και το εύρος των συναισθημάτων που εκφράζουν τα πολύ μικρά παιδιά. Συχνά αναρωτιούνται για την δική τους παιδικότητα και πόσο θα ήθελαν και οι ίδιοι να μπορούν να χαρούν με αυτά τα απλά πράγματα που διεγείρουν τις αισθήσεις των παιδιών.

Τι είναι ο θάνατος τελικά; Ο θάνατος είναι η μόνη βεβαιότητα που όλοι μας μοιραζόμαστε, αλλά ταυτόχρονα, το θέμα που φοβόμαστε περισσότερο να αγγίξουμε. Κρύβεται στις σιωπές μας, στις σκέψεις που αποφεύγουμε όταν ξαπλώνουμε το βράδυ κι όμως είναι πάντα εκεί.

Το πένθος είναι μια από τις πιο έντονες και δύσκολες συναισθηματικές εμπειρίες που μπορούμε να ζήσουμε.

Πάντοτε αναρωτιόμουν, πώς θα ήταν η τελευταία μέρα εν ζωή, αν ξυπνούσα το πρωί και ήξερα. Ήξερα, ότι μόλις το βράδυ τα μάτια κλείσω, κοιμηθώ, όλα θα έχουν τελειώσει για μένα.

Το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής και η Θεατρική Ομάδα κοινωνικής επανένταξης της Μονάδας Απεξάρτησης Αλκοολικών, σας προσκαλεί στη θεατρική παράσταση «Τα Μαγικά Μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά, που παρουσιάζει την Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018, ώρα 19:00, στην αίθουσα "ΧΑΡΑ" του ΨΝΑ.

Αν μπορούσες να προσφέρεις στους ανθρώπους που αγαπάς μία μόνο ευχή, ποια θα ήταν; Η δική μου ευχή είναι να είναι ευτυχισμένοι. Εκ πρώτης όψεως, αυτό ίσως ακούγεται κοινότοπο. Οι περισσότεροι συνδέουν την ευτυχία με ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.

Η καλή ψυχική υγεία, σύμφωνα με τη θετική ψυχιατρική, συνδέεται με το να νιώθουμε καλά και να λειτουργούμε αποτελεσματικά. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή ψυχιατρική, η θετική ψυχιατρική δεν επικεντρώνεται μόνο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά και στην ενίσχυση των δυνατών σημείων του ατόμου.

Σύμφωνα με τον Seligman: «Υπάρχουν ανθρώπινες δυνάμεις που λειτουργούν ως «πανοπλίες» κατά των ψυχικών ασθενειών και ψυχοφθόρων καταστάσεων. Αυτές είναι:

Δεν υπάρχει αυτό που λέμε ευτυχία, μόνο κάποιες ηπιότερες σκιές μελαγχολίας. Έτσι, αποτυπώνεται κάπως συμπυκωμένο το νόημα της δυσθυμίας, μια μορφής κατάθλιψης που επιμένει, είναι χρόνια, και μεταφράζεται πλέον ως μια συνήθεια από το άτομο που τη βιώνει. Μια συνήθεια υποκειμενική βέβαια για τον καθένα.

Με ρώτησε κάποιος που ήταν πάντα νέος –ήθελε βλέπεις να είναι συνέχεια μαθητής- «Τι είναι ψυχοθεραπεία;», του είπα: «Εγώ δεν ξέρω… Ρώτησα όμως κάποτε τον σοφό δάσκαλο, που δεν έχει όνομα, κι εκείνος ταπεινά μου είπε»: Να σου πω πρώτα ποια είναι η ψεύτικη ψυχοθεραπεία.

«Mέτρον άριστον» - Μια φράση που ακούμε και χρησιμοποιούμε πολύ συχνά όλοι μας (συνήθως όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε…).
Άραγε την πιστεύουμε; Πώς στέκεται η κοινωνία, σαν θεσμός, απέναντι σε αυτή τη δήλωση;

Τι νόημα έχει η κατάθλιψη τελικά; Γιατί να μου συμβαίνει; Θέλουμε διακαώς να την εκδιώξουμε από τη ζωή μας και όλο νιώθουμε να μας τρώει λίγο λίγο, κάθε μέρα, σαν τη σκουριά το σίδερο.

Η θετική ψυχολογία είναι ένας νέος τομέας της ψυχολογίας που με μια απλοϊκή διατύπωση, μπορούμε να πούμε ότι έχει ως αντικείμενο και στόχο, την επίτευξη της ψυχολογικής ευημερίας.

Διάβασα πρόσφατα ένα εξαιρετικό κείμενο και σας το παραθέτω :
«Η πρώην μπαλαρίνα Μάρτα Γκονζάλεζ μπορεί να έπασχε από Αλτσχάιμερ αλλά στο άκουσμα της «Λίμνης των Κύκνων» κατάφερε να... θυμηθεί τις κινήσεις και να χορέψει!

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με κάποιο τρόπο σε «αναγκάζουν» να τους θαυμάσεις, χωρίς όμως, οι ίδιοι να το επιδιώκουν ή να το επιθυμούν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ούτε οι πιο όμορφοι, ούτε οι πιο υγιείς, ούτε και οι πιο πετυχημένοι. Έχουν ένα μεγάλο χαμόγελο και στέκονται στα πόδια τους παρά τις αντιξοότητες. Κατάφεραν, όχι μόνο  να βρουν νόημα στη ζωή τους, αλλά και να στηρίξουν άλλους ανθρώπους και να γίνουν ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους μας!

Στη κορυφαία του νουβέλα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς», ο Τολστόι αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο τη ζωή ενός ζωντανού-νεκρού, που όταν ο θάνατος του χτυπάει την πόρτα, ο Ιβάν Ίλιτς ο ήρωας της ιστορίας, τότε και μόνο τότε παίρνει το μονοπάτι που οδηγεί στην αληθινή ζωή.

Ο καθένας έχει τον δικό του σταυρό ύπαρξης και τις δικές του απολαβές στο μοναδικό ταξίδι της ζωής του (Απολογισμός στα γενέθλιά του).

Ως άνθρωποι, βρισκόμαστε από τη φύση μας σε μια οριακή κατάσταση. Από τη μία, τείνουμε προς το άπειρο, επιθυμώντας να κατανοήσουμε ό,τι μας υπερβαίνει, αλλά και να πράξουμε ό,τι είναι πέρα από τις δυνάμεις μας.

Στο αιώνιο συμπόσιο, όπου η σιωπή της αιωνιότητας αγκαλιάζει τα πάντα, και η αμυδρή λάμψη ενός αστεριού-οθόνης απεικόνιζε την ανθρώπινη ύπαρξη γεμάτη φόβο και αδιάκοπη αναζήτηση, οι πέντε μεγάλοι σοφοί – ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Επίκτητος και ο Επίκουρος – είχαν συγκεντρωθεί.