Η Συνάντηση στο Μεταίχμιο: Επιστήμη και Πνευματικότητα.
Στην κλινική πράξη, η αντιμετώπιση του ψυχικού τραύματος συχνά φέρνει τον θεραπευτή μπροστά σε ένα παράδοξο: την πλήρη αποσύνδεση του σώματος από το πνεύμα.

Έχει τεράστια σημασία και βαρύτητα  η ενδομήτρια ζωή, ο τοκετός , η νεογέννητη και βρεφική ζωή.
Συνειδητά καταγεγραμμένα δεν είναι, αλλά πριν από την συνείδηση υπάρχει η συναισθηματική καταγραφή που ορίζει την έννοια της ύπαρξης  στον άνθρωπο. Κάθε μορφή ζωής που ξεκινάει και εξελίσσεται πραγματώνεται μέσα σε περιβάλλον. Κάθε περιβάλλον στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργείται από το συναίσθημα και πριν το συναίσθημα υπάρχει η Αίσθηση.

Η διαταραχή προσποίησης χαρακτηρίζεται από τη συνειδητή παραγωγή συμπτωμάτων, χωρίς την συνειδητοποίηση των κινήτρων από το άτομο. Ο όρος Munchausen syndrome χρησιμοποιείται πολλές φορές για να περιγράψει την ανωτέρω κατάσταση.

Η δοκιμασία για μιας πρώτης τάξεως ευφυΐα είναι η ικανότητα να συγκρατείς δύο αντίθετες ιδέες στο μυαλό, ταυτόχρονα (F.Fitzgerald)
Η διπολική σκέψη αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα με βάση τη διχοτόμηση. Η διευθέτηση του εσωτερικού μας κόσμου στηρίζεται στη διχοτόμηση. Η αποτελεσματική λειτουργία της επομένως, αποτελεί προαπαιτούμενο της μεταγενέστερης απαρτίωσης και θεμέλιο της κριτικής λειτουργίας της νόησης.

Shame dies when stories are told in safe spaces - Ann Voskamp
Συχνά διατυπώνεται η άποψη ότι η ψυχοθεραπεία έχει δύναμη, ότι μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις, τις «αναταράξεις» και της κρίσεις της σύγχρονης πραγματικότητας με επίκεντρο τον εαυτό μας.

Η σχέση μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου είναι πολύτιμη κι ιδιαίτερη. Είναι μια σύνδεση που αποτελεί τον απαραίτητο και ανεκτίμητο μοχλό της θεραπευτικής αλλαγής.

Το πιο γνωστό κείμενο ιατρικής δεοντολογίας είναι ο όρκος του Ιπποκράτη. Το 1948, η Δεύτερη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης υιοθέτησε τη λεγόμενη Διακήρυξη της Γενεύης ως αντίστοιχο βασικό κείμενο ιατρικών αρχών.

Πόσο εύκολο είναι να αποδέχεται ένας θεραπευτής άνευ όρων ένα θεραπευόμενο; Πόση σχέση έχει η αποδοχή με την ενσυναίσθηση; Αν θέλαμε να ορίσουμε την ενσυναίσθηση θα λέγαμε ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρινόμαστε στα συναισθήματα του άλλου, στις αντιδράσεις του και στις επιλογές του και είναι μια συνεχής διαδικασία που μεταβάλλεται μέσα στο χρόνο (τα επίπεδα της ενσυναίσθησης μας αλλάζουν σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας και εξαρτώνται από την ψυχολογική μας κατάσταση) και από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Το καλοκαίρι, με τις ανάσες ξεκούρασης, τις μέρες που κυλούν πιο αργά και τις νύχτες που μοιάζουν πιο ανάλαφρες από ανησυχίες και σκέψεις για την επόμενη μέρα, φέρνει μια πολύτιμη παύση στη ζωή μας.

Το Τμήμα Επιμέλειας και Σύνταξης του Psychology.gr επικοινώνησε με συνεργάτες-ειδικούς ψυχικής υγείας θέτοντας το ερώτημα αν η ηλικία αποτελεί κριτήριο επιλογής για ένα θεραπευόμενο που ενδιαφέρεται να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία.

Η θεραπεία αποδοχής και δέσμευσης (ΘΑΔ) είναι μια θεραπευτική προσέγγιση της τρίτης γενιάς των Γνωσιακών Συμπεριφοριστικών Ψυχοθεραπειών (ΓΨ) .

Μέσα στο ρεπερτόριο των παρεμβάσεων ενός ψυχοθεραπευτή βρίσκεται μια από τις πιο παράδοξες, υποτιμημένες αλλά και παρεξηγημένες έννοιες. Η σιωπή. Μάλιστα μερικές από τις πιο ισχυρές στιγμές σε μια «ομιλούμενη θεραπεία» μπορεί να μην περιλαμβάνουν καν την ομιλία. Η έννοια της σιωπής έχει αναπτυχθεί και αλλάξει με το χρόνο.

Μια αποτελεσματική σχέση θεραπευτή-πελάτη είναι σημαντική για τη θεραπεία, γεγονός που τεκμηριώνεται ερμηνευτικά με συσχετίσεις της ποιότητας της σχέσης με το θεραπευτικό αποτέλεσμα (Orlinsky et al., 1994). Ωστόσο, στη ΓΝΘ η θεραπευτική σχέση θεωρείται απαραίτητο αλλά όχι επαρκές στοιχείο για ένα καλό θεραπευτικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με έρευνες που δημοσιεύτηκαν, η αποτελεσματικότητα της ΓΝΘ δεν φάνηκε να εξαρτάται από την ύπαρξη μιας καλής θεραπευτικής σχεσης (Roth & Fonagy, 2005).

Έχει υποστηριχθεί ότι η θεραπευτική σχέση είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στην ψυχοθεραπεία. Επί του παρόντος, η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία και η αξία της θεραπευτικής σχέσης λαμβάνουν ολοένα και περισσότερη προσοχή στη βιβλιογραφία και στην έρευνα.

Τα εμπόδια για τη θεραπευτική σχέση και η σημαντικότητά της.
Αναμφισβήτητα η θεραπευτική σχέση στην ψυχοθεραπεία μεταξύ θεραπευομένου/θεραπευτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη και μοναδική σχέση.

Ήδη οι πρώτοι ασθενείς που αναρρώνουν από την πανδημία του Covid-19 αρχίζουν να παίρνουν εξιτήριο από τα νοσοκομεία της χώρας μας. Παράλληλα, όμως, με την βελτίωση της σωματικής τους υγείας, υπάρχει ένας παράγοντας που θα πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή σύμφωνα με το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο για την υγεία και την ασθένεια.

Η κατάθλιψη και ο ναρκισσισμός – ως διαταραχή συναισθήματος και ως διαταραχή προσωπικότητας – συχνά λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Το κλινικό υλικό αποκαλύπτει πως οι δύο δομές έχουν μια αμοιβαία σχέση εξάρτησης: άλλοτε η κατάθλιψη αποτελεί απόρροια ενός ναρκισσιστικού τραύματος, και άλλοτε η κατάθλιψη είναι ο χώρος όπου λειτουργεί υπόγεια ένας κρυμμένος, ευάλωτος ναρκισσισμός.

Από τα πανάρχαια χρόνια ήταν γνωστό ότι οι ανθρώπινες επαφές και σχέσεις έχουν τη δύναμη να ανακουφίσουν τον ψυχικό πόνο, να αλλάξουν τον τρόπο συμπεριφοράς, να μεταβάλουν την εσωτερική εικόνα του εαυτού ή και του κόσμου και, γενικά, να συμβάλουν στη λύση των ψυχικών προβλημάτων.

Η μοναξιά του θεραπευόμενου (Μέρος Α')
Η συνειδητοποίηση του τραύματος, μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, είναι μια πράξη επαφής τόσο με τον εαυτό όσο και με τους άλλους, η οποία αναμένεται να μειώσει τη μοναξιά, δηλαδή την εμπειρία του ανθρώπου ότι είναι μόνος, απομονωμένος, αποκομμένος από τους άλλους (περισσότερα για τη μοναξιά βλ. Γαλανάκη, 2014α).

Η μοναξιά στην ψυχοθεραπευτική σχέση (Μέρος 2ο - Η μοναξιά του θεραπευτή

Εκτός από τον θεραπευόμενο και ο θεραπευτής νιώθει μοναξιά, βιώνει δηλαδή την εμπειρία ότι είναι μόνος, απομονωμένος, αποκομμένος από τους άλλους (περισσότερα για τη μοναξιά βλ. Γαλανάκη, 2014α). Βρίσκεται ενώπιον του αιτήματος του θεραπευόμενου, πιθανώς και της οικογένειάς του.