Περιμένεις τα αποτελέσματα μιας ιατρικής εξέτασης. Δεν ξέρεις αν θα είναι θετικά ή αρνητικά. Το στομάχι σου σφίγγεται, το μυαλό σου τρέχει σε σενάρια, η καρδιά σου χτυπάει δυνατά.

Η ζωή είναι ένα πέρασμα, μία βαθιά βουτιά στη θάλασσα του χρόνου. Ένα κράτημα αναπνοής ανάμεσα στη γέννηση και τον θάνατο. Και καθώς ο χρόνος κυλά, εμείς οι άνθρωποι — ως ταξιδιώτες σε αυτό το αέναο ρεύμα — από τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας σ’ αυτόν τον κόσμο, αρχίζουμε να κυνηγάμε: την ευτυχία, την πληρότητα, το νόημα.

Η γονική αποξένωση, όπως αναφέρεται σε αυτό το κείμενο, δεν αφορά σε «σύνδρομο» ούτε σε διαταραχή του παιδιού. Αφορά στο κοινωνικό φαινόμενο. Πρόκειται για τις συστηματικές και χειριστικές συμπεριφορές ενός γονέα που αποξενώνουν το παιδί από τον άλλον γονέα. Δεν είναι περιθωριακό ζήτημα. Είναι μια πραγματικότητα που βιώνεται από χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα.

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από την εκλαΐκευση της ψυχολογικής γλώσσας και την ευρεία διάδοσή της μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα podcasts, τις τηλεοπτικές εκπομπές και τους οδηγούς αυτοβοήθειας.

Η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι ένα πολύπλοκο μωσαϊκό χαρακτηριστικών. Κάποια από αυτά μας ωθούν προς την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, ενώ άλλα ρίχνουν μια σκοτεινή σκιά στη συμπεριφορά μας.