Αν θέλουμε να καταλάβουμε τον Έρωτα, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ότι τον έχουμε τοποθετήσει στη λάθος κατηγορία. Τον αντιμετωπίζουμε ως δεσμό, κάτι που δομείται, αξιολογείται, επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει.

Το ξέρω από προσωπική πείρα. Αυτό που νιώθεις, φίλε αναγνώστη, δεν είναι λάθος, είναι η κραυγή μιας ψυχής που πνίγεται στο «τώρα».

Υπάρχει μια φράση που δεν θα τη βρεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία «αυτογνωσίας». Την ακούω όμως όλο και πιο συχνά, χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν εξομολόγηση σε σκοτεινό δωμάτιο:

Στην ψυχολογία υπάρχουν έννοιες που συνοδεύουν τον άνθρωπο σε κάθε στάδιο της ζωής του. Δύο από αυτές αφορούν τον τρόπο με τον οποίο ο εαυτός εξελίσσεται μέσα στον χρόνο και επηρεάζουν βαθιά την ποιότητα της προσωπικής πορείας.

Υπήρχαν στιγμές στις συνεδρίες που κάποιος καθόταν απέναντί μου και μιλούσε για τον γάμο σαν να μιλά για σωσίβιο, για ανάγκη επιβίωσης μετά από ναυάγιο στη μέση του ωκεανού.
Όχι για έρωτα. Όχι για κοινή πορεία.