Πολλές φορές στην πορεία της ζωής, υπάρχουν στιγμές ευχάριστες, είναι όμως και αρκετές, που τις θεωρούμε δυσάρεστες και τις οποίες αποκαλούμε ά-σχημες.  Είναι αυτές που δεν έχουν ακόμη σχηματοποιηθεί μέσα μας,  ώστε να τις προσδώσουμε νόημα ύπαρξης.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί και να προσπαθεί; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να φοβάται; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να πονάει; Να δακρύζει; Να συγκινείται; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ότι ο θεός μπορεί να περιμένει να πάρει κουράγιο από σένα; Να υπάρχει γιατί ελπίζεις εσύ; Να αντρώνεται από τη δύναμή σου;

Το 2020 ξεκίνησε με έναν άγνωστο ιό και τελείωσε με παραπάνω από ένα εμβόλιο γι' αυτόν. Συμπτωματικά, μέσα σε ακριβώς ένα έτος, η ανθρωπότητα ολοκλήρωσε μία τροχιά από τη σοβαρή απειλή έως τη μεγάλη ελπίδα.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποιεί κανείς στους αρχικούς μήνες της εκπαίδευσής του ως σύμβουλος ή ψυχοθεραπευτής είναι πόσο αναγκαίος είναι ο αναστοχασμός.

“Η ζωή συρρικνώνεται ή μεγενθύνεται σε αναλογία με το θάρρος του καθενός.” Anais Nin

Ο Τίλιχ, πολύ εύστοχα, ορίζειτο θάρρος ως μία αρετή, ένα ενέργημαή το μέσο με το οποίο υπερβαίνουμε τους περιορισμούς των υπαρξιακών μας δεδομένων, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξή μας, κατευθυνόμενοι προς την αυτοπραγμάτωση.