«Ανέκαθεν ο στόχος μου ήταν να γίνω ο καλύτερος. Όλα όμως τα προσέγγιζα βήμα προς βήμα. Πάντα έβαζα βραχυπρόθεσμους στόχους. Καθώς πετύχαινα τους στόχους αυτούς έβαζα καινούριους. Κάθε φορά που τα κατάφερνα κέρδιζα λίγο από την αυτοπεποίθησή μου.

Αυταρχική διοίκηση και μετατροπή των επιστημόνων σε προσωπικό φύλαξης. Υποβάθμιση των θεραπευτικών προγραμμάτων αλλα και απαξίωση του κλάδου ψυχολογίας.
Το μέλλον της απεξάρτησης βρίσκεται σε κλίμα αβεβαιότητας και άμεσου κινδύνου.

Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν εύκολα στο παιχνίδι, βρίσκουν γρήγορα τη θέση τους μέσα στην ομάδα και συνδέονται αυθόρμητα με τους συνομηλίκους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν, διστάζουν και χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν αρκετά ασφαλή για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Το να αναγκάζονται τα παιδιά να ζητούν συγγνώμη είναι ένας τρόπος για να μάθουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Όμως, είναι ο καλύτερος τρόπος αναφορικά με την ενστάλαξη αξιών;

Αν υπάρχει ένα αφήγημα που πέρασε σχεδόν αδιαμφισβήτητο από γενιά σε γενιά, είναι αυτό: ότι η λογική είναι το “σωστό” και το συναίσθημα το “πρόβλημα”. Ότι για να πάρεις καλές αποφάσεις πρέπει να αφήσεις στην άκρη αυτό που νιώθεις και να εμπιστευτείς αυτό που σκέφτεσαι.