Μία από τις θεμελιώδεις προκλήσεις στην εκπαίδευση των νέων ψυχοθεραπευτών είναι η ανάπτυξη ενός δομημένου κλινικού συλλογισμού: η ικανότητα, δηλαδή, να μην αρκούνται στην απλή καταγραφή των συμπτωμάτων, αλλά να κατανοούν τη λειτουργική και αναπτυξιακή τους σημασία εντός του ευρύτερου ψυχικού κόσμου του θεραπευόμενου.

Σε μια κοινωνία που εξυμνεί τη συνεχή παραγωγικότητα, την εγρήγορση και την ταχύτητα, η ηρεμία θα έπρεπε λογικά να αποτελεί τον επιδιωκόμενο προορισμό, το ασφαλές καταφύγιο μετά από μια κοπιαστική περίοδο.

Η επιθυμία για αλλαγή δεν αρκεί πάντα μια μετακίνηση στη ζωή ενός ανθρώπου. Στην θεραπευτική διαδικασία συναντάμε συχνά άτομα που διαθέτουν ικανότητες, ευκαιρίες και συνειδητή πρόθεση εξέλιξης, ωστόσο βιώνουν μια εσωτερική δυσκολία όταν πλησιάζουν σε ένα νέο βήμα.

Ας το παραδεχτούμε, το κάνουμε όλη μας τη ζωή. Όλοι συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους ανθρώπους. Είναι σχεδόν μια αυτόματη ψυχική διαδικασία, ένα μοτίβο σκέψης που μαθαίνουμε από πολύ νωρίς. Κι όμως, είναι μια συνήθεια που αξίζει πραγματικά να σπάσουμε.

Σχέση, επιθυμία και η σιωπηλή γλώσσα του σώματος. Σε πολλές σχέσεις, το φιλί δεν είναι απλώς μια χειρονομία τρυφερότητας. Είναι μια δήλωση παρουσίας. Ένα «είμαι εδώ μαζί σου», ακόμη και όταν οι λέξεις έχουν στερέψει.